There’s no business like the dictator business

Ο πλούτος της οικογένειας του Προέδρου της Αιγύπτου εκτιμάται σε 50 έως 70 δις δολλάρια. Βέβαια από τότε που θυμάμαι να πέφτουν πρόεδροι και πρωθυπουργοί, το ενδιαφέρον των ΜΜΕ επικεντρωνόταν στον πλούτο τους, ώστε οι ευθύνες να τους αποδίδονται προσωπικά και το καθεστώς να συνεχίζει εν πολλοίς αλώβητο.

Εστω κι έτσι, όμως, η παραπάνω εκτίμηση έχει κάποια αξία. Μας θυμίζει ότι ο πλούτος είναι συνάρτηση του χρόνου παραμονής στην εξουσία. Οτι ο πλούτος δεν είναι ατομικός αλλά της οικογενείας του καταχραστή του δημοσίου χρήματος – είτε αυτός είναι εκλεγμένος με νοθεία είτε όχι. Οτι όσα έχουν κλαπεί θα μεταβιβαστούν στα παιδιά και τα εγγόνια του – που, χάρη στα κλεμμένα και το κύρος που αυτά εξασφαλίζουν, μπορεί στο μέλλον να αναλάβουν και αυτά κάποια υπεύθυνη κρατική θέση ώστε να συνεχίσουν την οικογενειακή επιχείρηση.

Ας αφήσουμε όμως τις δυναστείες και ας κατέβουμε στους απλούς θνητούς: Οι απλοί θνητοί λοιπόν στην Αίγυπτο πληρώνονται 50 λίρες (7 ευρώ) και ένα κοτόπουλο για να χτυπήσουν διαδηλωτές – και αυτό το ονομάζουν εμφύλιο. Αντιθέτως στην Ελλάδα παίρνουν πολύ περισσότερα για να ψηφίσουν στις βουλευτικές αυτό που πρέπει. Γεγονός που αποδεικνύει την ανωτερότητα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Advertisements

7 thoughts on “There’s no business like the dictator business

  1. Ολοι κρυφά ελπίζουμε… Θα μπορούσαμε πάντως να ανταλλάξουμε σοσιαλιστές πολιτικούς. Να έρθει εδώ ένας ανεψιός του Μουμπάρακ και να πάει εκεί η Ντ’ Αλ Αρά πχ

  2. Σε παρακολουθώ καιρό, αλλά δεν θυμάμαι αν έχω ξανα-υποβάλλει σχόλιο. Υπάρχουν αλήθεια στοιχεία ή και φήμες για το αν πλούτισαν οι οικογένειες των δικών μας συνταγματαρχών; Ή αποτέλεσαν παγκόσμια εξαίρεση στη φάρα των δικτατόρων, ως «αγνοί ιδεολόγοι» του απολυταρχικού, φιλοαμερικανικού, και φασιστικού αμερικανόδουλου αντικομμουνισμού; Θα μου πεις ότι εφτά χρόνια είναι λίγα. Ας θυμηθούμε όμως σκηνές του «βρώμικου ’89″… Ωχ, δεν αναφέρομαι σε δικτάτορες, αλλά σε σοσιαλιστές αγωνιστές! Και μάλιστα την «ηρωική» περίοδο του ΠΑΣΟΚ.
    Μήπως ο τίτλος «there’s no buisness like the power buisness» θα ήταν ποιο αρμόζων ιδίως όπου κυριαρχεί η διαφθορά και η έλλειψη ήθους και αποτελεσματικών ελεγκτικών μηχανισμών;;;
    Και το «Ειδικό Δικαστήριο»; Αφού έκρινε (για μία ψήφο αν θυμάμαι καλά) ότι δεν φαγώθηκαν χρήματα από τους ηρωικούς ΠΑΣΟΚους της πρώτης περιόδου. Γι αυτό φαντάζομαι ότι ο Τσοχατζόπουλος θα πεθάνει στη ψάθα, και τα εγγόνια του (όπως και του Γεννηματά, του Κουτσόγιωργα και τόσο άλλων ηρώων) δεν θα έχουν που την κεφαλή κλίνη. Βέβαια τότε υπήρχαν ακόμα ιδεολόγοι και αγνοί Πασόκοι, πράγμα που δεν ισχύει σήμερα: μιλάω και για ένα πολύ αγαπητό – λόγω δεσμών από την παιδική μου ηλικία- συγγενή, που το ’89 θέλω να πιστεύω ήταν ιδεολόγος αφελής, και σήμερα είναι, για πρώτη φορά, βουλευτής που στηρίζει την «κατοχική κυβέρνηση» του μνημονίου…

  3. [Νομίζω το «δελφινάκι» έχει ξαναεμφανιστεί εδώ]

    Με τη διαφθορά επί κολονέλων, έχει ασχοληθεί σχετικά πρόσφατα ο «Ιος». Αν θυμάμαι καλά το (όχι τόσο εμπεριστατωμένο) άρθρο, μιλάει για εκτεταμένη διαφθορά αλλά δεν κάνει σύγκριση με άλλους δικτάτορες, τους παρουσιάζει δε πιο πολύ ως μικροαπατεώνες.

    Πάουερ μπίζνες είναι όντως πιο σωστό.

    Η μία ψήφος διαφορά ήταν για την απαλλαγή του Αντρέα.

    «αγαπητό … συγγενή»:
    Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s