Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης

Ζήλεια, πολλή ζήλεια. Να κι η Μπέττυ με ακριβές γόβες, να κι ο Αλέξης πού σαι, νιότη, πού δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος. Τι άλλος, πουλάκι μου, πότε έδειχνε πως θα γινόταν άλλος; Λες οι φροϋδοαριστεροί της φουρνιάς του να πίστευαν αυτά που έλεγαν; Τώρα, μεταξύ μας: ούτε εσύ πίστευες αυτά που έλεγες. Απλώς εσύ […]

ταινίες

Βλέποντας την τρίωρη ταινία Blade Runner, νοστάλγησα τον εμπορικό αμερικανικό κινηματογράφο των περασμένων δεκαετιών. Στο παλιότερο Χόλυγουντ έχουμε μια γεροδεμένη πλοκή και ένα εύπεπτο, προβλέψιμο σενάριο με εντυπωσιακά εφέ: δεν απολαμβάνεις ένα έργο τέχνης, αλλά τουλάχιστον περνάς κάπως ευχάριστα την ώρα σου, αν δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνεις. Σε έργα σαν το Blade Runner, αυτό […]

Τρία περιστατικά παραλίας

του Δ. Ουλή (Αναδημοσίευση) Πηγή 1. Πατέρας με παραπληγικό παιδί καταφθάνουν ακριβώς μπροστά μας. Το ξεντύνει προσεκτικά, και βαστώντας το στην αγκαλιά του βουτούν μαζί, με μια κίνηση σεμνή και χαριτωμένη. Το παιδί πλατσουρίζει τρισευτυχισμένα, ο πατέρας καθοδηγεί το σιωπηλό κορμί με ελαφρές κινήσεις στα βαθιά, ενώ φροντίζει να βρέχει το κεφάλι του ανά τακτά […]

Σαν βγω από αυτή τη φυλακή

Η φωτογραφία είναι σαν σκηνή από κουλτουριάρικο θεατρικό έργο – η αλλόκοτη γιαπωνέζικη κόμμωση της πρωταγωνίστριας με βλέμμα να αιωρείται στο κενό μεταξύ κάμερας και αντικειμένου λατρείας, ο γερασμένος αλλά πάντα γοητευτικός θιασάρχης που δυσανασχετεί ελαφρώς – αλλά πάντως ποζάρει. Κι αυτό το αίσθημα ότι όλα γυρνάνε στη θέση τους, ότι τίποτα δεν άλλαξε αυτήν […]

η υπαινικτική Λένα, η όμορφη Σαβίνα

  Λένα, πες μας τις σκέψεις σου για την παρακμή Ξέρεις αυτά τα τρενάκια στο λούνα παρκ που πέφτουν από πολύ ψηλά και ξανασηκώνονται; Ε, αυτή η πτώση έχει τρομακτικό ίλιγγο, σου πιάνεται το στομάχι. Κάπως έτσι καταλαβαίνω την  παρακμή. Ε, βέβαια, αν δεν σε χτυπήσει πολύ γερά στο στομάχι, αν δεν σε πεθάνει, θα […]

Γρήγορα !

  Ο Ρεμπώ περνά τις τελευταίες του μέρες σε μια κατάσταση μεταξύ ονείρου και εγρήγορσης. Ρωτά τους γιατρούς αν αντιλαμβάνονται τα εκπληκτικά πράγματα που ο ίδιος βλέπει και μετά τους διηγείται γαλήνια τι είδε. Εχει «κάτι που δεν καταλαβαίνουν», λέει  η αδελφή του. Οι γιατροί σπάνια  έρχονται πλέον, λέει, διότι ο Ρεμπώ κλαίει συχνά όταν […]

Κρίστοφερ Λας: Αυτό που με εκπλήσσει είναι ότι ζούμε σε έναν κόσμο δίχως στέρεη πραγματικότητα… Λέμε συχνά πως η καταναλωτική κοινωνία μας περιβάλλει με αντικείμενα, πως μας ωθεί να δίνουμε μεγάλη σημασία, αλλά νομίζω πως πρόκειται για έναν κόσμο που αποτελείται από φευγαλέες εικόνες και που τείνει όλο και περισσότερο – εν μέρει, νομίζω χάρη […]