(«γιατί τρέχεις, αφού δεν ξέρεις πού πας»)

Στα έργα κάποιος χάνει τη σωματική του υπόσταση και παγιδεύεται στον ψηφιακό κόσμο. Στην πραγματικότητα κάποιος πεθαίνει και παγιδεύεται στη μνήμη κάποιων άλλων.

Σκέπτομαι να αλλάξω σπίτι, να αφήσω τη γειτονιά που μεγάλωσα και στην οποία επανέρχομαι, και να πάω κάπου πιο κεντρικά (στα Εξάρχεια, όπου και ειχα μείνει για λίγο. Τότε όμως ήταν φυγή από το σπίτι των γονιών). Αφού δεν ξέρεις πού πας γιατί επιμένεις να τρέχεις, τραγουδά η Αμάλια Ροντρίγκες.

Σε αυτό το σημείο αρχίζω να με βλέπω μικρόν να παρακολουθώ τα χτισίματα του πατρικού μου. Να θυμάμαι τους σεισμούς (ό,τι και να ‘γινε, δεν ξεχνάω που μου άρπαξε το κεφάλι ενστικτωδώς και το προστάτεψε). Να βλέπω τη θέα σιγα-σιγά να κλείνει από τα νεόχτιστα.

Κάθε τόσο χτίζανε και μια πολυκατοικία – όταν ερχόταν ένα νέο γιαπί στη γειτονιά ανέβαινα να δω τον σκελετο του. Κάτω οι σωροί με ασβέστη, με χαλίκια. Δεν ήταν καλύτεροι τότε όσοι ζούσαν σε μονοκατοικίες. Ηταν όμως πιο διαφανείς. Είχαν κουσούρια, δεν  είχαν νευρώσεις.

Συνήθως η αντικειμενικοτητα στις κρίσεις είναι για να δείξεις ότι δεν είσαι μπανάλ.

Advertisements

3 thoughts on “(«γιατί τρέχεις, αφού δεν ξέρεις πού πας»)

  1. Ο Λουκάς, ένας συμμαθητής και φίλος της Ελένης στο νηπιαγωγείο έγραψε αντί για το όνομά του «Ζορό» στην εργασία του αλλά η δασκάλα τον μάλωσε είπε η Ελένη. Στα δικά μας τώρα, κατά την άποψή μου, κι ελπίζοντας να μην είμαι μπανάλ, το καλό με τον ασβέστη είναι η κρούστα που φτιάχνεται στην επιφάνειά του. Φιλιά σε όλους Herr K.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s