Αντιπατριωτισμός και ταξική νεύρωση

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο «Κοινωνικό οδόφραγμα»:

Θα περίμενε κανείς, ότι σε μια χώρα που πετιέται στον υπόνομο της ευρωπαϊκής περιφέρειας, η αντίδραση θα ήταν το αμυντικό και προοδευτικό πάντρεμα της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής-ταξικής απελευθέρωσης. Άλλωστε το γεωπολιτικό πλαίσιο και η ιστορικότητα κάθε χώρας ή εθνότητας, επηρεάζει και την φύση των κινημάτων, ώστε η υποστήριξη αναρχικών ομάδων στην Τουρκία και στη Συρία, στον δίκαιο εθνικό αγώνα των Κούρδων, να είναι απόλυτα ορθολογική ή η πατριωτική φύση αριστερών κινημάτων, ακόμα και εντός Ε.Ε, να είναι αγώνας κοινωνικής ύπαρξής των ανθρώπων (Καταλωνία, Βάσκοι, Ιρλανδία, κλπ), για να μη μιλήσουμε για τα λατινοαμερικανικά ιθαγενικά κοινωνικά κινήματα.

[…] Είναι χαρακτηριστικό, ότι στην Ελλάδα ο «αντιπατριωτικός» λόγος εκφέρεται από μεσοστρωματικά «αριστερά» στρώματα, που ανελίχθηκαν οικονομικά και επαγγελματικά την εποχή του παρασιτικού εκσυγχρονισμού […ενώ] ο εθνικιστικός και ρατσιστικός λόγος, θεριεύει κατά βάση στην μικροαστική τάξη, που βίαια προλεταροποιείται και χάνει την κοινωνική της θέση.

[…] H ενοχοποίηση των «Ελλήνων», η υποτίμηση του λαϊκού στοιχείου, η ενοχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας για τους τραγικούς θανάτους των προσφύγων, παρόλη τη βοήθεια που προσφέρουν οι απλοί άνθρωποι, η λοιδορία για κάθε τι ελληνικό, η ποινικοποίηση κάθε έκφρασης που υπονοεί κοινωνική συνοχή, κ.α , εκφράζεται ενάντια στην κοινωνία που και αυτή ανήκει, εκφράζεται δηλαδή ως επίθεση στον εαυτό. Είναι αυτοκαταστροφική εκδήλωση. Μισώ αυτό στο οποίο ανήκω γιατί νιώθω ότι δεν ανήκω πραγματικά, ενώ έχω ανάγκη να ανήκω σε μια συνεκτική συλλογική ομάδα. Είναι έκφραση αδιεξόδου και τραύματος.

Επιπλέον, σε επίπεδο πολιτικής ψυχολογίας, είναι εκδήλωση της «ψυχολογίας του αποικιοκρατούμενου» – για να θυμηθούμε τον ψυχίατρο Φράνς Φανόν – όπου η διάλυση των ατομικών, κοινωνικών και εθνικών δεσμών καθορίζεται από την κυριαρχία του αποικιοκράτη, ακόμα και σε εκδηλώσεις που χαρακτηρίζονται ως «αντισυμβατικές».

[…] Η δύναμη να βλέπουμε τις πληγές μας, είναι ασφαλής δρόμος για να γιατρέψουμε τις πληγές, το συλλογικό κοινωνικό όραμα, αλλά και τις … νευρώσεις!

Advertisements

3 thoughts on “Αντιπατριωτισμός και ταξική νεύρωση

  1. Παράθεμα: Σύγχυση | manolisgvardis

  2. Μανώλη καλημέρα,
    σχολιάζεις δύο σημεία. Επ’αυτών:

    1. Δεν είναι πρόδηλο ότι τα κινήματα που αναφέρονται αποτελούν σύζευξη εθνικού και κοινωνικού; Οσο για τους Τούρκους αναρχικούς δείχνουν ότι το εθνικό ζήτημα δεν αποτελεί ταμπού για αυτούς. Το «σου λείπει το κοινωνικό υποκείμενο» είναι μια ερμηνεία σου – σωστή ή όχι- αλλά παντως δεν βλεπω να προκύπτει από το κείμενο. Αναφέρεσαι υποτιμητικά στις «μειονότητες» ή κάνω λάθος; Πάντως οι συγκεκριμένοι λαοί δεν αποτελούν μειονότητα στη χώρα τους.

    2. – «ο πραγματικός εθνομηδενισμός έχει να κάνει με μακρές διαδικασίες κοινωνικού και αξιακού χαρακτήρα». Πολύ σωστό. Υπάρχει στο κείμενο ο ισχυρισμός περί του αντιθέτου;
    – «θυσιάζονταν»: προτείνεις ο συντάκτης του κειμένου ή όσοι συμφωνούμε με αυτόν, να κόψουμε πχ ένα δάκτυλο;
    – «Γι αυτό και από αυτούς τους κύκλους ακούς συχνά αποστροφές του λόγου για γραφειοκρατίες, πελατειακό κράτος και τα συναφή εν είδει σλόγκαν , που ομοιάζουν με επιχειρηματολογίες Κυριάκου και Άδωνι.» Είναι κάτι καλό η γραφειοκρατία ή το πελατειακό κράτος;
    – «Επιλέγεται ως όραμα το ανέφικτο μίας εναλλακτικής πολιτικής κοινωνίας και όχι η στήριξη και η ενδυνάμωση της κοινωνίας που έχει κράτος και επιλέγει να ζήσει με αυτό.» Μπορεί να έχεις δίκιο. Τι θα σήμαινε για σένα, πρακτικά, «ενδυνάμωση της κοινωνίας»;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s