Ξεκινάμε

Πριν χρόνια, είχα πάει σε ένα λύκειο να μιλήσω: το λύκειο αυτό, στο πλαίσιο του επαγγελματικού προσανατολισμού των μαθητών, είχε ζητήσει από πέντε ανθρώπους να παρουσιάσουν στα παιδιά τα επαγγέλματά τους από πρώτο χέρι.

Ενας από τους πέντε ήταν δημοσιογράφος. Φαινόταν μάλλον γνωστός στους μαθητές. Το ενδιαφέρον τους έπεσε αποκλειστικά πάνω του. Δικαιολογημένα. Δεν μιλούσε μόνο αλλά χόρευε με το μικρόφωνο, αναπαράγοντας σκηνές οικείες στα παιδιά από την τηλεόραση. Ελεγε ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο ιδανικά: με αυτήν την ψευδοπαραχώρηση έκρυβε καλύτερα την πραγματική κατάσταση. Παραμύθιαζε ότι υπάρχει περιθώριο ελευθερίας στη βιομηχανία των ΜΜΕ: ενώ ξέρουμε ότι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού όσοι είναι ικανοι για κάτι τετοιο – κι αυτός σίγουρα δεν ήταν μεταξύ αυτών. Κυρίως, όμως, με τη στάση του έπειθε ότι ανήκει σε έναν ξεχωριστό κόσμο. Οτι είναι κοντά στους πρωταγωνιστές.

Μετά από αυτό το θέαμα, ήρθε κι η σειρά μου. Το μόνο που μπόρεσα να πω, ήταν ότι η δουλειά μου δεν είχε κάτι το λαμπρό αλλά με αυτήν κερδίζεις τίμια το ψωμί σου. Εκείνη τη στιγμή, νομίζω, οι περισσότεροι μαθητές σιγουρεύτηκαν ότι είχαν μπροστά τους έναν λούζερ. Εγω θεωρώ, ακόμα, το αντίθετο.

Ξεκινάμε

Advertisements

12 thoughts on “Ξεκινάμε

  1. Φίλε Herr K.,

    Η διήγηση αναφέρεαται σε πραγματικό γεγονός ή όχι; Δεν μπορεσα να καταλήξω σε συμπέρασμα.

    Τα λέμε

    ΥΓ Να θυμίσω ότι έχει μείνει στη μέση η κουβέντα μας στο τσαρδί μας, επειδή έμεινε ξεκρέμαστη μία διευκρινιστική μου ερώτηση. (Αν δεν έχεις ξεχαστεί, αγνόησε αυτή την υπενθύμιση καθ΄ότι δημοκρατία έχουμε! ;-) :-)

    • Ναι, πραγματικό.
      [Λεφτ, το δίλημμα για το οποίο στηλιτευσα την άρνηση σου να απαντήσεις, ήταν το δίλημμα Αρης ή Βαλλιανάτος… Σεβόμενος την αυτονομία σου δεν επέμεινα περαιτέρω. Ελπίζω μια άλλη φορά να είσαι λιγότερο φυγόμαχος :-) ]

    • Φίλε Herr K.,

      Μα όχι, παρεξήγηση! Δεν αρνήθηκα να απαντήσω (εδώ έβαλα εγώ ο ίδιος δυσκολότερο δίλημμα στον εαυτό μου, θυμάσαι; Κασιδιάρης ή Καρατζαφέρης). Απάντησα. Και η απάντηση ήταν ότι μου είναι παγερά αδιάφορο να επιλέξω μεταξύ ενός κομματικού τής ΝουΔου και ενός τύπου σαν τον Βαλλιανάτο. Προσωπικά, δεν θα πήγαινα καν να ψηφίσω κι αν έπρεπε να δώσω γραμμή θα πρότεινα το ίδιο. Νόμιζα ότι αυτό θα έβγαινε από το χτυπητά και επιδεικτικά κυνικό χιούμορ που χρησιμοποίησα.

      Τα λέμε

  2. Έλα βρε,τα παλιόπαιδα, δεν τίμησαν τον ιδρώτα του προσώπου σου και σε πήρανε για λούζερ..
    Ακούς, τα παλιόπαιδα;!
    Στο τέλος θα κατέληξαν να πίνουν το φραπέ τους στην παραλιακή ως πρωταγωνιστές, μακριά από λούζερς.

  3. Χαχα, κέρασέ τους ένα εσπρεσάκι στο Λιστόν, δεν θα τους πονάει και το στομάχι απ’ το νες – κι έτσι θα βοηθήσεις να λυθούν ευκολότερα τα προβλήματα της ανθρωπότητας.

    • Εντάξει να βοηθήσω και μ’ εσπρεσακι αν χρειαστεί· αλλά κι αυτή η ανθρωπότητα δεν κουνάει το δαχτυλάκι της, βρε Τόνυ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s