Τελικά έχουμε χούντα ή όχι;

Στο ερώτημα του τίτλου ο Γ.Κοντογιώργης απαντά μάλλον αρνητικά εξηγώντας τη συγγένεια μεταξύ της δικτατορίας και της λεγόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Αναδημοσίευση αποσπασμάτων

Μυρτώ: «Από την εμπειρία μου ως απλού, απλούστατου πολίτη, ο οποίος όμως συμμετέχει ή προσπαθεί να συμμετέχει τα τρία τελευταία χρόνια σε πάσης φύσεως και μορφής κινητοποιήσεις θέλω να σας πω κύριε Κοντογιώργη ότι η ιδέα της εναντίωσης στην κομματοκρατία αντιμετωπίζεται: α) με βαθύτατη εχθρότητα, από όλο το φάσμα -από δεξιούς έως όχι απλά αριστερούς αλλά και αντιεξουσιαστές. β) με απορία, πως μπορούμε να κυβερνηθούμε χωρίς τα κόμματα να έχουν το πρώτο ρόλο γ) με καχυποψία, γιατί ο Έλληνας δεν μπορεί να φανταστεί θεσμούς χωρίς τον κομματικό έλεγχο και νομίζει ότι αυτό είναι παράγωγο μιας φασιστικής ιδεολογίας κοκ. Κυρίως όμως η εχθρότητα, πες ό,τι θες σε μια συγκέντρωση, μη μιλήσεις εναντίον των κομμάτων…»

Γιώργος Κοντογιώργης: […] Μια διαφορά μεταξύ δικτατορίας και κοινοβουλευτισμού, σε επίπεδο πολιτεύματος, είναι η ύπαρξη (περισσοτέρων) κομμάτων. Ομοιάζουν εντούτοις στο ότι και τα δύο εδράζονται στην αρχή της πολιτικής κυριαρχίας του κράτους. Υπό την έννοια αυτή, διαφέρουν ως προς την ποσόστωση, δηλαδή ως προς τα ποιοτικά στοιχεία του αυταρχικού συμβάντος. Στους μεν, η καταστολή είναι άμεση, στους δε «αιτιολογημένη». Η μεν απαγορεύει ρητώς την εξωθεσμική πολιτική παρέμβαση των πολιτών, το δε απλώς την καταστέλλει. Η κοινωνία και στις δυο περιπτώσεις είναι ιδιώτης. Και στις δύο περιπτώσεις είναι ελεύθερη εάν ασχολείται με τα ιδιωτικά της ζητήματα και δεν ενοχλεί την κυρίαρχη, σε κάθε περίπτωση, εξουσία. Η συγγένεια του κοινοβουλευτισμού και της αυταρχικής της παρέκκλισης, γίνεται εμφανέστερη σε περιόδους που η αμφισβήτηση αποκτά τον χαρακτήρα της απειλής για το σύστημα. Απόλλυται τότε η διαφοροποιός αντίληψη της πολιτικής λειτουργίας: η ανοχή στη διαμαρτυρία και η εκφυλιστική διαχείριση της εναντίωσης που απαντάται στον κοινοβουλευτισμό.

[…] Το πολιτικό σύστημα που διαχειρίζονται τα κόμματα δεν είναι αντιπροσωπευτικό. Δεν συγκεντρώνει καμία από τις ιδιότητες της αντιπροσώπευσης. Τα κόμματα δεν κατέχουν θέση αντιπροσώπου/ εντολοδόχου, είναι, όπως ήδη διαπιστώσαμε, διαμεσολαβητές συμφερόντων, που μένει να αποδειχθεί εάν συμπίπτουν με εκείνα της κοινωνίας. Κατά τούτο και η ψήφος του πολίτη δεν έχει αντιπροσωπευτικό περιεχόμενο […], η συμμετοχή του έχει αποκλειστικά νομιμοποιητικό περιεχόμενο για το πολιτικό προσωπικό που θα διαχειρισθεί την πολιτική εξουσία. Δεν εγγράφεται ούτε κατά μικρόν σε μια προοπτική αντιπροσώπευσης.

Στο σημείο αυτό, σημειώνεται η διαφοροποίηση μεταξύ του ελληνικού πολιτικού συστήματος και εκείνου της Δύσεως. Εκεί το πολιτικό προσωπικό λειτούργησε ταξικά, κατά την φύση των κοινωνιών που εξήρχοντο από την φεουδαρχία. Εδώ […] συγκρότησε ολιγαρχικές συμμορίες για να νεμηθούν δια του κράτους ένα ολόκληρο έθνος

[…] Η ισορροπία αυτή επιτεύχθηκε με μάχες που δόθηκαν στους δρόμους ανάμεσα στις δυνάμεις της εργασίας και στις δυνάμεις που κατέχουν το σύστημα. Όχι μέσα στην πολιτεία.

[…] Η ιδέα της εναντίωσης στη κομματοκρατία αντιμετωπίζεται με βαθύτατη εχθρότητα από όλο το πολιτικό φάσμα, από τη δεξιά έως την αριστερά και τους αντιεξουσιαστές, διότι όλοι τους είναι, συνειδητά ή μη, ιδεολογικά ολιγαρχικοί και, συχνά, αντιδραστικοί […] Οι θεσμοί της αντιπροσώπευσης και της δημοκρατίας δεν αποκλείουν τα κόμματα/παρατάξεις. Τα προορίζουν όμως για ρόλους θεράποντος της πολιτείας.

[…] Το αυταρχικό φαινόμενο (ενοίς και ο φασισμός) είναι δομικά ετεροθαλές αδελφάκι του σημερινού πολιτικού συστήματος. Αποτελεί, ως εκ τούτου, παράγωγο του κράτους που ενσαρκώνει το πολιτικό σύστημα (όπως αυτό της νεοτρικότητας) και ασυζητητί μορφολογική του παρέκκλιση. Η αντιπροσώπευση και, περαιτέρω, η δημοκρατία, τοποθετούνται στον αντίποδά τους. Θα ήταν οξύμωρο να εγκαλείται για τις φασιστικές του ρίζες όποιος εναντιώνεται στο προ-αντιπροσωπευτικό σύστημα της νεοτερικότητας στο όνομα της αντιπροσώπευσης και, μάλιστα, της δημοκρατίας, και όχι ο δυνάμει θιασώτης του πολιτικά κυρίαρχου κράτους από το οποίο αναδύθηκε το αυταρχικό φαινόμενο σε όλες του τις εκδοχές (το ολοκληρωτικό, το χουντικό κ.ά.).

Πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s