(Πανωλε)θρίαμβος

Η κυβέρνηση που προκάλεσε και στη συνέχεια «διαχειρίστηκε» την κρίση χρέους βγαίνει κοινοβουλευτικά ενισχυμένη. Το ενδεχόμενο τιμωρίας των πρωταιτίων απομακρύνεται με την ελεγχόμενη μεταβίβαση της εξουσίας. Η αποξήλωση του κοινωνικού κράτους και των υπολειμμάτων ανεξαρτησίας επιταχύνεται, πλέον απρόσκοπτη. Με άλλα λόγια, η παράδοση Σαμαρά και η συγκυβέρνησή του με το Πασόκ αποτελεί μεγάλη ήττα όλων εκείνων που διαμαρτυρηθήκαμε – σπασμωδικά ή αυτοοργανωμένοι – επί ενάμιση χρόνο. Υπήρξαμε δειλότεροι των περιστάσεων, ίσως μοιραίοι, τουλάχιστον όμως όχι άβουλοι. Ο καημός συνεχίζεται.

Advertisements

11 thoughts on “(Πανωλε)θρίαμβος

  1. Ο Σ. Χριστακόπουλος http://topontiki.gr/article/24638 γράφει:
    «● Τον διώχνει η Μέρκελ.
    ● Τον διώχνει ο Σαρκοζί.
    ● Τον διώχνει η τρόικα.
    ● Τον διώχνουν οι αγορές.
    ● Τον διώχνουν τα ΜΜΕ.
    ● Τον διώχνουν όλοι όσοι εμπλέκονται στην ελληνική κρίση ως ανεπίσημοι διαχειριστές της.
    ● Τον διώχνουν ως ανίκανο να υπηρετεί τα συμφέροντά τους.

    Ο μόνος που απαγορεύεται να τον διώξει είναι ο ελληνικός λαός. Διότι, αν διώξει αυτόν, μπορεί να πάρει ο διάολος και τους όποιους επόμενους. Διότι, όπως είπε δημοσίως και η πρώην σύμβουλος του εγκληματία Φουτζιμόρι, η κυρία Έλενα Παναρίτη, οι εκλογές θα σημάνουν πιστωτικό γεγονός.

    Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος: η δημοκρατία συνιστά πιστωτικό γεγονός.»

  2. τα πιθανά ευχάριστα: θα νοιώσουν άσχημα στους δρόμους και στις παρελάσεις κλπ και οι βουλευτές της νδ, και ο προεδρός της.
    τα δυσάρεστα: μέχρι να ξεφτιλιστούν από τον κόσμο οι επίσημοι νεοδημοκράτες, θα κυκλοφορεί ανενόχλητοι η καθεστωτική προπαγάνδα περί ισχυρού «αστικού μπλοκ» που εγγυάται πως από τον μονόδρομο του μνημονίου δεν θα υπάρχουν παρεκκλίσεις, και θα στιγματίζεται ως ακραία κάθε αντίδραση.
    συμπέρασμα: όσο πιο γρήγορα οι ίδιοι οι νδ-κράτες και ο κόσμος δείξει την έμπρακτη -όπως στα στελέχη του πασοκ- αντίθεσή του προς τα στελέχη της νδ, τόσο το καλύτερο. έως τότε θα ζούμε τις πιο μαύρες μέρες.

  3. Συμφωνώ – ίσως δε η αντίδρασή τους να είναι πιο άμεση: το γεγονός μάλιστα ότι ο Σαμαράς επέτρεψε τρόπον τινά στη ΝΔ να φλερτάρει ρητορικά με τον αντικαθεστωτισμό, αυτόν τον 1,5 χρόνο, να τους βοήθησε να ριζοσπαστικοποιηθούν.

  4. Αγαπητέ HerrK.,

    χαίρομαι που κάνεις τρίτη ανάρτηση για τον Σαμαρά. Νομίζω όμως ότι βιάζεσαι, όχι άδικα είναι η αλήθεια, να θεωρήσεις ότι «η παράδοση Σαμαρά και η συγκυβέρνησή του με το Πασόκ αποτελεί μεγάλη ήττα όλων εκείνων που διαμαρτυρηθήκαμε – σπασμωδικά ή αυτοοργανωμένοι – επί ενάμιση χρόνο». Χαίρομαι επίσης που δείχνεις μία συμπάθεια στο πρόσωπό του (ίσως έτσι μοιάζει σε μένα).

    Θα πιθανολογήσω πάνω στα ενδεχόμενα που διανοίγονται από εδώ και στο εξής αφού πρώτα προσπαθήσω να περιγράψω την κατάσταση.

    Αρχής εξ αρχής κάνω μία παραδοχή. Δεν πιστεύω ότι ο Σαμαράς υπήρξε υποκριτής στο προηγούμενο διάστημα. Η κριτική του στο μνημόνιο δεν είχε ούτε αριστερά ούτε κομμουνιστικά προαπαιτούμενα, ούτε, φυσικά, παρέπεμπε σε αντίστοιχες πολιτικές. Θα μπορούσε να επιλέξει κατά την ψήφιση του Μνημονίου την θέση ότι «ψηφίζουμε για να πάρουμε τα χρήματα» και καθ’ οδόν να ασκήσει κριτική επί τη βάσει της λογικής ότι «δεν ευθύνεται το Μνημόνιο αλλά το ΠαΣοΚ που δεν μπορεί να τα βάλει με τα σπλάχνα του στον Δημόσιο Τομέα κ.λ.π., κ.λ.π.». Αντιθέτως ακολούθησε μία στάση για την οποία δέχθηκε σφοδρή επίκριση όχι μόνον από τους παραδοσιακούς του αντιπάλους αλλά και από οικείους [ακόμη κι αυτός ο Ιορδανίδης στην Καθημερινή στην αρχή, κι ευτυχώς για πολύ λίγο, θεώρησε ότι η Δεξιά μεταβάλλεται σε ουρά του Κ.Κ.Ε.!).

    Αλλά κι αν ακόμη η στάση του ήταν υποκριτική δεν βλέπω γιατί θα έπρεπε να αλλάξει στάση στην παρούσα συγκυρία. Θα ήταν ωφελιμότερο για τον ίδιο και τη Ν.Δ. να το πράξει μετά την κτήση της εξουσίας, αν αυτή ερχόταν φυσικά.

    Νομίζω ότι ο σημαντικότερος συντελεστής ήταν η συγκυρία που έγιναν όλα αυτά. Ακριβώς το ότι παιζόταν η 6η δόση χωρίς δυνατότητα ελιγμών εκ μέρους της Χώρας, πόσο μάλλον αν βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση, αλλά και την τροπή που πήρε το πράγμα με το ευρώ και τις απειλές για αποχώρηση της Χώρας από την ευρωζώνη. Άλλωστε ο Σαμαράς ουδέποτε υποστήριξε την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Με άλλα λόγια, πιστεύω ότι φοβήθηκε σε συνθήκες που ούτε τις είχε προετοιμάσει – έστω εν μέρει – ο ίδιος, ούτε τις ανέμενε.

    Οι προϋποθέσεις που έθεσε στην αρχή για μεταβατική κυβέρνηση τεχνοκρατών, ψήφιση της δανειακής σύμβασης χωρίς τα μέτρα, λήψη της 6ης δόσης και εκλογές σε διάστημα έξι εβδομάδων δεν ήταν εκτός της βασικής του στάσης. Η οπισθοχώρηση άρχισε να λαμβάνει χώρα μετά την αποδοχή παράτασης της θητείας της κυβέρνησης. Αλλά κι αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι η στάση που θα τηρήσει από εδώ και στο εξής θα βρίσκεται στην προοπτική μιας ολοσχερούς στήριξης της ακολουθούμενης πολιτικής. Το αντίθετο, κι αν ακόμη γίνει αυτή η κυβέρνηση (ο Παπανδρέου δεν έχει παραιτηθεί ακόμη!) ολωσδιόλου δεν σημαίνει ότι η συμβίωση θα είναι ανέφελη.

    όσο για την βάση της Ν.Δ. εξαγριώνεται μόνον στο άκουσμα συγκυβέρνησης με το ΠαΣοΚ – κι όχι τώρα· ανέκαθεν. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει δεξιός που αντιμετωπίζει κάτι τέτοιο ελαφρά τη καρδία. Ίσως τώρα να υπάρχει ο φόβος μιας χρεοκοπίας κι αυτός να αμβλύνει τις αντιδράσεις. Όσο θα προχωράει το πράγμα οι αντιδράσεις δεν θα μπορούν να παρακαμφθούν.

    Επιπλέον δεν ξέρουμε τις τριβές που θα εμφανιστούν, αν εμφανιστούν, στη βάση διαφωνιών για το εκάστοτε συγκεκριμένο και το ποιο θα είναι αυτό.

    Εν κατακλείδι πιστεύω ότι έχουν πολλοί συμφέρον να βλέπουν τη μεταστροφή Σαμαρά από τη σκοπιά των δικών τους ιδιοτελών βλέψεων. Το ΠαΣοΚ πιστεύει ότι βρήκε συνένοχο, τα ΜΜΕ το καθένα από την πλευρά του επιχαίρει για τη «συναίνεση», η Αριστερά θεωρεί ότι θα μείνει μόνη ο κατεξοχήν υποδοχέας της διαμαρτυρίας και της αντίδρασης της κοινωνίας. Ο ΛΑ.Ο.Σ. και η ΔΗ.ΣΥ. πετυχαίνουν με ένα σπάρο δύο τρυγόνια· από τη μία εμφανίζονται ως πρωτεργάτες της συναίνεσης κι από την άλλη τρίβουν τα χέρια τους από ενδεχόμενες απώλειες της Ν.Δ.. Όλοι αυτοί δημιουργούν κλίμα για τους δικούς του λόγους ο καθένας.

    Πιθανόν να γίνουν έτσι τα πράγματα. Αλλά, αφού έτσι κι αλλοιώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, ας δούμε κι ας κρίνουμε τα ίδια τα πράγματα.

    Την καλησπέρα μου.

  5. Καλη σου μέρα, Λεωνίδα

    0. Ενας ανθρωπος αντιπαθής, αποκλείεται να είναι απόλυτα διεφθαρμένος :-)

    1. Το τι έγινε αποδίδεται νομίζω εύστοχα παρακάτω:

    http://ardin-rixi.gr/2011/11/07/
    » Ωστόσο, το κακό έχει γίνει, καθώς την πιο κρίσιμη στιγμή και ενώ η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ ήταν σίγουρη, ο Αντώνης Σαμαράς επενέβη σταματώντας την κατρακύλα.
    Ο Γεώργιος Παπανδρέου, άρπαξε από τα μαλλιά το «δώρο» Σαμαρά, και με τις κατάλληλες μανούβρες και θεατρινισμούς κατάφερε για μια ακόμη φορά να διασωθεί […] Ο Αντώνης Σαμαράς, ίσως έχει αντιληφθεί ότι οι επιλογές του τον οδηγούν σε αδιέξοδο που κρύβει πίσω του μια τεράστια καταστροφή για την παράταξή του. Γι’ αυτό και αναδιπλώνεται αρκετές φορές, στις πρότερες αντιμνημονιακές του θέσεις, ζητώντας εκλογές, και καταγγέλλοντας την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου ως απαράδεκτη. Ωστόσο, έχει ο ίδιος ναρκοθετήσει την θέση του. Πλέον, και αφού έκανε την πρώτη κίνηση να παραδοθεί στο στρατόπεδο της συναίνεσης, έχουν πέσει όλοι επάνω του. Ο… Ομπάμα, οι ηγέτες της ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, βουλευτές και συμβουλάτορές του. Γι’ αυτό και εντέλει νωρίς το βράδυ της Κυριακής συμφωνεί με τον Γιώργο Παπανδρέου.»

  6. 2. Καθόλου δεν μας νοιάζουν τα κίνητρα (αν είναι για το προσωπικό, το κομματικό συμφέρον ή κάτι άλλο). Κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. Οπότε αν ήταν υποκριτική η προηγούμενη στάση του δεν ξέρω και δεν θα μου ήταν ενδιαφέρον να μάθω.

    3. Λογικό οι αντίπαλοί του να επωφελούνται και να μεγεθύνουν τα μειονεκτήματα της κίνησής του. (Ο Καρατζαφέρης ετοιμάζεται να κηρύξει τον αντιμνημονιακό αγώνα…) Αυτό δεν σημαίνει κάτι για τα μειονεκτήματα αυτά, έτσι δεν είναι;

    4. «Αφού έτσι κι αλλοιώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, ας δούμε κι ας κρίνουμε τα ίδια τα πράγματα. » Δεχόμαστε τα παρόντα, μαθαίνουμε την αιτία, συντελούμε στο να αλλάξουν τα μέλλοντα – τι άλλο να θελήσει κανείς;

  7. τὸ σημεῖο καμπῆς ἦταν τὸ δημοψήφισμα. αὐτὸ ξύπνησε τὸν εὐρωπαϊσμὸ τοῦ σαμαρᾶ καὶ τῆς δεξιᾶς, αὐτὸ ξύπνησε καὶ τὸν ἐλιτισμὸ τῆς νδ. ὁ σαμαρᾶς δὲν ἀντέδρασε βάζοντας πρῶτα τὴν ἑλλάδα ἀπὸ τὸν εὐρωπαϊσμὸ καὶ δὲν ἔβαλε τὴν δημοκρατία πάνω ἀπὸ τὴν προσήλωση στὴν ἔμμεση δημοκρατία.

  8. HerrK.,
    σίγουρα η λέξη «υποκρισία» παραπέμπει στην ηθική, αλλά δεν τη χρησιμοποίησα με αυτή την έννοια. Υπάρχει άλλωστε και η πολιτική ηθική. Εννοούσα περισσότερο ότι η στάση του δεν ήταν καιροσκοπική (άντε να χρησιμοποιήσω ένα πολιτικότερο όρο ).

    Η ερμηνεία του Καραμπελιά προϋποθέτει ότι το ΠαΣοΚ θα κατέρρεε. Υπενθυμίζω ότι διέθετε και διαθέτει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Και αυτή δεν την έχασε όχι επειδή παρουσιάστηκε ο Σαμαράς αλλά επειδή πολύ απλά δεν θα έκανε κανένας την απόπειρα να ρίξει την Κυβέρνηση, τουλάχιστον τώρα. Επίσης πουθενά ο Σαμαράς δεν είχε κάνει ποτέ λόγο για «Μία απλή δήλωση της Ελλάδας πως θα αρνηθεί να πληρώσει τα τοκοχρεολύσια εδώ και τώρα, εάν δεν αλλάξουν οι όροι των συμφωνιών και εάν δεν δοθεί η περιβόητη «δόση», θα μετέφερε τον τρόμο στο στρατόπεδο των αντίπαλων μας, διότι κάτι τέτοιο θα τίναζε τα διεθνή χρηματιστήρια στον αέρα και όλη τη δυτική οικονομία» (η φράση από το κείμενο του Καραμπελιά που με παρέπεμψες).

    Άλλωστε κι από τη δική του οπτική ο Καραμπελιάς κάνει λόγο για τις « “νέες δυνάμεις” του αντιμνημονιακού κινήματος, που εκφράστηκαν για τελευταία φορά με υπέροχο τρόπο την 28 Οκτωβρίου δεν κατάφεραν να αντιτάξουν μια πειστική εναλλακτική στρατηγική στο colpo grosso του Συστήματος….Ο λόγος είναι σαφής. Ο εκβιασμός και το αμείλικτο δίλημμα που έθεσαν, διαδοχικά, το Μέγαρο Μαξίμου, η συνδιάσκεψη των Καννών και ύστερα η Βουλή και το Προεδρικό Μέγαρο μπλόκαρε τις δυνάμεις της αντίστασης….Από τη μία, ο λαός τρόμαξε από τις απειλές για αποχώρηση από το ευρώ και την άρνηση καταβολής της 6ης δόσης. Γιατί γνωρίζει, για το πρώτο, ότι η αποχώρηση από το ευρώ με τους όρους που προετοιμάζεται από τους Γερμανούς, ισοδυναμεί με μια μεγάλη εθνική (και όχι μόνον οικονομική) καταστροφή για τη χώρα».

    Τι μας προτείνει ο ίδιος; «Μία απλή δήλωση της Ελλάδας πως θα αρνηθεί να πληρώσει τα τοκοχρεολύσια εδώ και τώρα, εάν δεν αλλάξουν οι όροι των συμφωνιών και εάν δεν δοθεί η περιβόητη «δόση», θα μετέφερε τον τρόμο στο στρατόπεδο των αντίπαλων μας, διότι κάτι τέτοιο θα τίναζε τα διεθνή χρηματιστήρια στον αέρα και όλη τη δυτική οικονομία». Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να καταδειχθεί και δεν είμαι σίγουρος αν ο ελληνικός λαός θα ακολουθήσει μία τέτοια πολιτική με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Προφανώς ο κ. Καραμπελιάς είναι βέβαιος.

    Οι αντίπαλοι έσπευσαν να παρουσιάσουν ως συναίνεση κάτι που ακόμη δεν είχε καν διαφανεί (με τις πρώτες δηλώσεις του τουλάχιστον). Το κρίσιμο είναι αν ο Σαμαράς έκανε μεταστροφή από τις πρότερα διακηρυγμένες θέσεις του (αφήνω εδώ αν είναι ορθές ή όχι).

    Έναυσμα για το σχόλιό μου άλλωστε ήταν η δική σου διαπίστωση: «Με άλλα λόγια, η παράδοση Σαμαρά και η συγκυβέρνησή του με το Πασόκ αποτελεί μεγάλη ήττα όλων εκείνων που διαμαρτυρηθήκαμε – σπασμωδικά ή αυτοοργανωμένοι – επί ενάμιση χρόνο». Όπως είπα όμως η Ν.Δ. δεν είχε συνταχθεί ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με το ΚΚΕ, ούτε με τον Καραμπελιά και τούτο το γνώριζαν όλοι αυτοί. Εσύ γιατί αισθάνεσαι σαν ήττα τη στάση Σαμαρά; Τουναντίον αν συμμερίζεσαι απόψεις σαν των κομμάτων που ανέφερα, πιθανόν να είνι τώρα η ευκαιρία για βαθύτερη ηγεμονία της Αριστεράς με μεγαλύτερη τη ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων.

    Ο Γιάννης νομίζω ότι έχει δίκιο εδώ. Ότι δηλαδή καταλύτης ήταν η ανακοίνωση για το δημοψήφισμα. Με μόνη τη διαφορά ότι ουδέποτε ο Σαμαράς αμφισβήτησε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Χώρας και ουδέποτε στήριξε την αντίληψη για άμεση δημοκρατία (για την οποία, για να είμαι ειλικρινής δεν μπορώ να σχηματίσω καμία εικόνα). Αντιθέτως ήταν πάντοτε υπέρ της έμμεσης, κοινοβουλευτικής.

  9. Λεωνίδα,
    είναι σαφές ότι η «απειλή» δημοψηφίσματος ήταν ο καταλύτης. Δεν νομίζω ότι ο Γιάννης περίμενε αμεση δημοκρατία από το Σαμαρά – απλώς κάνει μια κλινική διαπίστωση, αν ερμηνεύω σωστά.

    Παραθέτεις τη φράση «Μία απλή δήλωση της Ελλάδας πως θα αρνηθεί να πληρώσει τα τοκοχρεολύσια εδώ και τώρα, εάν δεν αλλάξουν οι όροι των συμφωνιών και εάν δεν δοθεί η περιβόητη «δόση», θα μετέφερε τον τρόμο στο στρατόπεδο των αντίπαλων μας» και σχολιάζεις «Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να καταδειχθεί και δεν είμαι σίγουρος αν ο ελληνικός λαός θα ακολουθήσει μία τέτοια πολιτική με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Προφανώς ο κ. Καραμπελιάς είναι βέβαιος.» Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τίποτα. Η προσεκτική αντίδρασή σου θεωρώ όμως ότι υποτιμά το πόσο έχουν προχωρήσει τα πράγματα. Δεν βρισκόμαστε πλέον σε καθεστώς ωμης παραβίασης της κυριαρχίας, αλλά στο επόμενο στάδιο. Αυτο που εκλαμβάνεις ως μη ρεαλιστική συνθηματολογία (και το Αρδην δεν μας έχει συνηθίσει σε συνθηματολογία σε οικονομικά ζητήματα) είναι μάλλον επίδειξη ρεαλισμού.

    Λες, «Όπως είπα όμως η Ν.Δ. δεν είχε συνταχθεί ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με το ΚΚΕ, ούτε με τον Καραμπελιά και τούτο το γνώριζαν όλοι αυτοί. Εσύ γιατί αισθάνεσαι σαν ήττα τη στάση Σαμαρά; Τουναντίον αν συμμερίζεσαι απόψεις σαν των κομμάτων που ανέφερα, πιθανόν να είνι τώρα η ευκαιρία για βαθύτερη ηγεμονία της Αριστεράς με μεγαλύτερη τη ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων. »

    Ο Σαμαράς ασφαλώς δεν είχε συμπορευτεί. Αντικειμενικά όμως λειτουργούσε ως αντίβαρο, συντελώντας στην απενοχοποίηση του ριζοσπαστισμού για μερίδα του ακροατηρίου του αλλά και στη σύμπραξη πολιτών που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί και δεξιοί. Υπ’ αυτήν την έννοια το θεωρώ ήττα. Οσο για την ηγεμονία της Αριστεράς, δεν είναι κάτι που βλέπω να έχει κάποια ουσία από πίσω του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s