Πλάτη στη Βουλή

Μια περίοδος αντίστασης τελείωσε χτες με το καλύτερο δυνατό σενάριο για την κυβέρνηση: έναν μίνι εμφύλιο.

Η ΓΓ του ΚΚΕ έχει απόλυτα δίκιο όταν ειρωνεύεται όσους πιστεύουν ότι ένα ντου αποτελεί λύση και εν πολλοίς δίκιο όταν θεωρεί τους κουκουλοφόρους  παρακρατικούς. Το τελευταίο εξάλλου φαίνεται να το αναγνωρίζει και ολόκληρη σχεδόν η ελληνική κοινωνία και να το δείχνει έμπρακτα στις συγκεντρώσεις.

Από την άλλη η Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας ισχυρίζεται: «Αποκλειστικά υπεύθυνο για τα σημερινά (20-10-11) γεγονότα στο Σύνταγμα είναι το ΚΚΕ. Η απόφασή του να μονοπωλήσει τη διαδήλωση στο Σύνταγμα και να καταλάβει μονοπωλιακά το πάνω διάζωμα (Β. Αμαλίας) πάρθηκε για λόγους τηλεοπτικής και πολιτικής υπεραξίας και ήταν μία πράξη επιθετική απέναντι στην κοινωνία. »

Βέβαια η προσεκτική στάση του ΚΚΕ το Δεκέμβριο του 2008 είχε χλευαστεί από τον ίδιο χώρο ενώ εκ των υστέρων φάνηκε ότι ήταν ρεαλιστική. Φοβάμαι ότι μόνον εκ των υστέρων μπορούμε να αποφανθούμε με σιγουριά για το αν ο ρόλος του ΚΚΕ σε αυτήν τη συγκυρία είναι θετικός ή όχι.

Advertisements

13 thoughts on “Πλάτη στη Βουλή

    • καλημέρα κι από μένα
      Η διαφωνία μου με το Μανώλη:
      1. Εμένα δε με ενδιαφέρει η ενδοαριστερή ηττοπάθεια και κόντρα για το πιο ρόλο βαράει στην επανάσταση ο καθένας
      2. Θεωρώ ότι η επίθεση στο ΠΑΜΕ γίνεται από αυτόν που ωφελείται…και δεν είναι ουτε καν αριστερά γκρουπούσκουλα
      3. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι και τις δύο ημέρες κάτω δεν ανήκουμε όλοι στην Αριστερά, μη μας τα πρήζετε
      4. Η Ελίτ που αυτή την ώρα κυβερνάει έχει χάσει τη μπάλα και αυτό είναι μέγα ζητούμενο
      5. Κάθαρση στην τραγωδία θα δώσει η ανάδειξη ενός νέου , οριζόντιου ριζοσπαστικού κινήματος που εκκινώντας από ένα νέο Σύνταγμα θα δώσει ένα Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο
      Το θέμα μας λοιπόν δεν είναι το ΠΑΜΕ, το ΦΥΓΑΜΕ και οι ενδοαριστερές αντιπάθειες που μετατρέπουν σε μείζονα, ζητήματα που απλώς δεν υπάρχουν (όπως το ποιος έχει το πάνω χέρι, το κάτω πόδι κλπ
      Αυτά και σας ευχαριστώ για την ανοχή σας-Σέφης

    • Σέφη καλησπέρα. Εστιάζω σε αυτά που διαφωνώ:
      Η ενδοαριστερή (άσε που και οι δύο πλευρές μπορεί να απέρριπταν αυτόν τον αυτοχαρακτηρισμό) μάχη αφορά και τους μη αριστερούς: Δεν είναι ιδεολογικό το θέμα αλλά στρατιωτικό: πρόκειται για χώρους που διαθέτουν στρατό. Ως εκ τούτου μπορούν να παρεμβαίνουν στα πράγματα και όχι μόνο σε επίπεδο διακηρύξεων.

      Οσο για το νέο ριζοσπαστικό κίνημα, φαντάζομαι ότι πλην πιστών πασόκων κανείς δεν διαφωνεί. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι στην ημερήσια διάταξη.

  1. εγώ συγκράτησα αυτό: «Οι αριστεριστές έχουν φιλοσοφικά δίκιο, αν και είναι πολιτικά παλίμπαιδες . Οι διαδηλώσεις έχουν αξία μόνο αν οι διαδηλωτές εισβάλουν στην Βουλή , στο Μέγαρο Μαξίμου και επιβάλλουν μια εξωσυνταγματική λύση. Αλλιώς οι διαδηλώσεις είναι on line λιτανείες, όταν είναι ειρηνικές χωρίς απρόοπτα, ή on line freak shows όταν πεθαίνει κάποιος στην Μαρφίν ή στο παγκάκι του Συντάγματος.»

    κατά τα άλλα ο ρόλος του κκε είναι θετικός και αρνητικός. θετικός, γιατί εναντιώνεται στη φιλομνημονιακή παράταξη και στα μπάχαλα που διώχνουν τον κόσμο, αρνητικός γιατί νομιμοποιήθηκε υποσχόμενο να μην ανατρέψει βίαια το καθεστώς και έχει εσωτερικεύσει την υπόσχεσή του (του την θυμίζουν άλλωστε).

  2. Μεταφέρω κι ένα αλλο ωραίο απόσπασμα από το άρθρο που παραθέτεις, Γιάννη:

    «Οι αυθεντικοί μηδενιστές προσδοκούν να αναζωογονήσουν την κοινωνία με την άρνηση της και δεν ξέρουν πως πριν από αυτούς η κοινωνία έχει ενσωματώσει όλα τα συμπτώματα της άρνησης ως ομοιοπαθητική αγωγή. Οι αυθεντικοί μηδενιστές δουλεύουν τζάμπα και ανασφάλιστοι ως κομπάρσοι ενός θεάματος που η κοινωνία απολαμβάνει. »

    http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2011/10/blog-post_20.html

    Τώρα, οι διαδηλώσεις δεν είμαι σίγουρος ότι έχουν αξία αν καταλήγουν σε εισβολή (ή μόνον αν καταλήγουν σε εισβολή). Υπάρχει το επιχείρημα ότι η συγκέντρωση ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού ειρηνικών διαδηλωτών μπορεί να οδηγήσει σε κυβερνητική, έστω, αλλαγή. Το ότι η κυβέρνηση επενέβη στρατιωτικά το καλοκαίρι καθιστώντας τη λύση της ογκώδους ειρηνικής διαδήλωσης αναποτελεσματική, δεν σημαίνει αυτόματα ότι η εισβολή είναι ευκταία.

  3. δεν ξέρω. σίγουρα οι επιτυχημένες εισβολές είναι πολύ δύσκολες ή και αδύνατες. πλέον, όμως, έχω την εντύπωση ότι η λογική της κυβέρνησης (και κάθε κυβέρνησης) είναι ότι κάνει πως δεν συμβαίνει τίποτε ώστε να μη συμβαίνει τίποτα. ξεπέρασε, δηλαδή, στον ιούνιο του 2011 το στάδιο εκείνο στο οποίο τρόμαζε στο ενδεχόμενο να κατέβουν μισό εκατομμύριο ή και ένα ή και δύο.

  4. Νομίζω η σωστότερη διατύπωση είναι τρομαζει αλλά πλεον ξερει να το αντιμετωπιζει (με ημερήσια χούντα). Ομως δεν ξέρω αν θα είχε την πολυτέλεια να εφαρμόσει την ίδια λύση 2 και 3 φορές – αυτή είναι η επιφύλαξή μου.

  5. «Οι αυθεντικοί μηδενιστές προσδοκούν [….] που η κοινωνία απολαμβάνει”

    ή όπως λέει κι ο κονδύλης, ο μηδενισμός απλώς προετοιμάζει, κατά τη μεσοβασιλεία, το έδαφος για τον επόμενο κυρίαρχο και δεν δουλεύει για τον εαυτό του.

    πράγματι, ξέρει πια να το αντιμετωπίζει. 2 φορές τα κατάφερε έως τώρα. και με τη βοήθεια των μπάχαλων στις απεργίες ή των αριστεριστών στις πλατείες μπορεί να τα καταφέρει κι άλλο, όταν τα μμε δεν επαρκούν.

    • εάν δει κανείς την ρωσσική, την γαλλική επανάσταση, αλλά και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην ελλάδα, θα δει ότι στις δυο πρώτες χωρίς την αλλαγή στάσης σημαντικού μέρους του στρατού ήταν πολύ δύσκολη η επιτυχία, στην ελληνική μεταπολίτευση (όπως και στις άλλες τύπου χιλής-αργεντινής-ισπανίας) οφείλεται η αποχουντοποίηση σε αντίστοιχα αίτια. σήμερα κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, όχι λόγω της δημοκρατικότητας αλλά λόγω της κομματικοποίησης.

      αυτά όχι ως προτροπή για επέμβαση των σωμάτων ασφαλείας υπέρ των διαδηλωτών, αλλά ως σκέψη ότι είναι δύσκολη η επιτυχία των διαδηλώσεων/συγκεντρώσεων δίχως μια κάποια ουδετερότητα ή πολιτική ανυπακοή των σ.α. στις διαταγές της κυβέρνησης να την προασπιστούν πάση θυσία. και, βέβαια, χωρίς να ξεχνάμε ότι στην αίγυπτο τελικά η πολιτική ανυπακοή του στρατού οδήγησε σε μίνι δικτατορία

  6. Τα δύο πρόσωπα της Αριστεράς

    Tου Πασχου Μανδραβελη

    Μπορεί να φταίει το γεγονός ότι ο «παλιός είναι αλλιώς», άσχετα αν κάποιες ισχυρίζονται ότι «ο Τσίπρας είναι ωραίος». Χθες στη Βουλή φάνηκε η τεράστια διαφορά ενός κομμουνιστικού κόμματος που έχει παράδοση στην πολιτική («είναι ψημένο στους αγώνες», κατά την ορολογία του) και του νεφελώματος, που απαρτίζεται από τάσεις και πομφόλυγες, ονόματι «Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς».

    Είτε συμφωνεί κάποιος, είτε διαφωνεί με την ανάλυση της κατάστασης που έκανε χθες στη Βουλή η κ. Παπαρήγα δεν μπορεί παρά να συγκρίνει το πολιτικό της λόγο με τα πυροτεχνήματα του πολιτικού νεοσσού, ο οποίος την ακολούθησε στο βήμα.

    Παρά το γεγονός ότι από αδιευκρίνιστες (μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές) συνθήκες ένα στέλεχος του ΠΑΜΕ έπεσε νεκρός κατά τη διάρκεια διαδήλωσης η κ. Παπαρήγα μίλησε πολιτικά. Τίμησε τον νεκρό («δεν είχε βγει για πικ-νικ, ούτε πέθανε πίνοντας καφέ· πέθανε αγωνιζόμενος») αλλά δεν στάθηκε στον νεκρό. Εκανε πολιτική αποτίμηση των επεισοδίων· ανέλυσε τη θέση του κόμματός της· δεν ύψωσε αζημίως τον τόνο της φωνής· δεν εκμεταλλεύτηκε ένα θάνατο για να προσπορίσει πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη.

    Μπορούμε να σκεφθούμε πώς θα αντιδρούσε ο κ. Τσίπρας, αν ο νεκρός προερχόταν από της τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ;

    Μπορούμε να φανταστούμε την εικόνα ενός πολιτικού αρχηγού να στριφογυρνά στο έδρανο και να εκτοξεύει πότε το ένα χέρι με προτεταμένο τον δείκτη και την επόμενη στιγμή να εκτοξεύει το άλλο χέρι με τον δείκτη επίσης προτεταμένο;

    Μπορούμε να ακούσουμε τι θα έλεγε ο κ. Τσίπρας σε μια αντίστοιχη περίπτωση; Πόσες κατάρες και ευθύνες θα μοίραζε, χωρίς καν να έχει τα στοιχεία του συμβάντος και πολύ περισσότερο το ιατροδικαστικό πόρισμα;

    Σίγουρα θα ζητούσε την παραίτηση του πρωθυπουργού και ίσως της Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία ως επικεφαλής του ΔΝΤ είναι ηθική αυτουργός για όσα συμβαίνουν σ’ αυτή τη χώρα.

    Θα συμφωνήσουμε ότι η πολιτική χρειάζεται τους θεατρινισμούς της. Μόνο που πίσω από τη ρητορεία πρέπει να υπάρχει και πολιτική ουσία. Οχι ουσία, με την οποία θα συμφωνεί κατ’ ανάγκην κάποιος, αλλά ουσία που θα μπορεί να αντιπαρατεθεί πολιτικά.

    Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς αυτό. Μπορεί κάποιος να τον καταγγείλει, να διασκεδάσει με τις θέσεις του, ακόμη και να σπάζει πλάκα με όσα κατά καιρούς λέει ο αρχηγός του, αλλά δεν μπορεί επ’ ουδενί να συζητήσει με κάποια από τα στελέχη του· του κ. Τσίπρα συμπεριλαμβανομένου. Για παράδειγμα, τι να απαντήσει κανείς στην απαίτηση του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ να διαψεύσει η κυβέρνηση ανώνυμες πηγές που εμφανίστηκαν σε ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα»; Διαψεύδονται τα -έτσι κι αλλιώς υποκειμενικά- αισθήματα των ανωνύμων; Μην μιλήσουμε για τους πομφόλυγες περί «ομερτά» για κάποιες επιστολές στην κ. Κριστίν Λαγκάρτ που έκανε σημαία για μια εβδομάδα ο κ. Τσίπρας…

    Χθες στη Βουλή -μέσα κι έξω- φάνηκε η διαφορά ενός κόμματος που είναι συντεταγμένο, έχει πολιτική (συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος μ’ αυτή) κι ενός Συνασπισμού που είναι σκορποχώρι. Ιδεολογικά και οργανωτικά…

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_21/10/2011_459991

  7. Φυσικά δεν θα έλειπε ο Μανδραβέλης από την εκστρατεία πρόκλησης εμφυλίου μεταξύ των δυνάμεων του αγώνα. Μέχρι χθες χαρακτήριζε το ΚΚΕ «παλαβή αριστερά». Τώρα του φάνηκε ξαφνικά κόμμα συντεταγμένο που έχει πολιτική;

    Πού χάθηκες κυρ Κάπα μου; :P

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s