της σιωπής

«Στη γερμανική κατοχή ήμασταν πιο ελεύθεροι από ποτέ. Είχαμε χάσει όλα τα δικαιώματά μας και πρώτα απ’ όλα το δικαίωμα να μιλάμε. Κάθε μέρα μας προσέβαλλαν κατάμουτρα και μεις έπρεπε να παραμείνουμε σιωπηλοί. Μας εκτόπιζαν μαζικά – εργαζόμενους, Εβραίους, πολιτικούς κρατούμενους. Κάθε μέρα – στις εφημερίδες, στην οθόνη – βλέπαμε να καθρεφτίζεται το ειδεχθές πρόσωπό μας έτσι όπως ήθελαν να το βλέπουμε οι καταπιεστές μας. Για όλους αυτούς τους λόγους ήμασταν ελεύθεροι. Ακριβώς επειδή το ναζιστικό δηλητήριο γλύστραγε μέσα στο μυαλό μας, κάθε εύστοχη σκέψη ήταν επίτευγμα […]

Φτάναμε λοιπόν κοντά στη βαθύτερη γνώση του εαυτού μας. Διότι το μυστικό του ανθρώπου δεν είναι το οιδιπόδειο ή το σύμπλεγμα κατωτερότητάς του αλλά τα όρια της ελευθερίας του: η δύναμη αντιστασής του».

Απόσπασμα από το άρθρο του Σαρτρ, Η δημοκρατία της σιωπής (1944)

Εμείς σήμερα δεν είμαστε σιωπηλοί. Ισως να αυτολογοκρινόμαστε στη δημόσια σφαίρα, ίσως να στρογγυλεύουμε τις σκέψεις μας, αλλά κανείς δεν μάς εμποδίζει να φωνασκούμε. Ενίοτε μάλιστα έχεις την εντύπωση ότι οι κραυγές είναι καλοδεχούμενες από την άρχουσα τάξη, γιατί σκεπάζουν τους αντικαθεστωτικούς ψίθυρους.

ΥΓ: Αν ερμηνεύω σωστά, έχω και παρέα σε αυτήν την ανάρτηση: Ζάχαρη και Ράκο και Χρηχα
Advertisements

One thought on “της σιωπής

  1. ναι Χερ στην κατοχη πρεπει απλως να μην ειχαν την δυνατοτητα να μιλησουν.Τωρα ομως προκειται για αρνηση δικια μας.Τα λογια δεν βρισκουν τις λεξεις και τα συναισθηματα δεν ολοκληρωνονται.
    Και η μουσικη; Γιατι δεν ειναι απαραιτητη;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s