Ληστές χωρών: μια δουλειά σαν όλες τις άλλες

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΪΤΖΗ

Ο ευρηματικός ληστής που, προσποιούμενος ότι θα πραγματοποιούσε εργασίες ανακαίνισης, ακινητοποίησε χτες τους υπαλλήλους τράπεζας στο αεροδρόμιο της Αθήνας, άνοιξε το χρηματοκιβώτιο, πήρε τα χρήματα και έφυγε ανενόχλητος με ταξί, έχει ορισμένα κοινά σημεία με το ληστή χωρών: και αυτός προσποιείται ότι θα κάνει μεταρρυθμίσεις, ακινητοποιεί – συκοφαντώντας – τους δημοσίους υπαλλήλους, τους δένει και στη συνέχεια επιτίθεται και στους ιδιωτικούς. Υστερα ανοίγει το χρηματοκιβώτιο, δειλά στην αρχή για να κόψει αντιδράσεις, πιο απροκάλυπτα λίγο πριν τον πιάσουν. Και φεύγει ανενόχλητος.

Η μόνη διαφορά είναι ότι δεν φεύγει γρήγορα. Αντιθέτως, μέχρι η πλειοψηφία να αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για κοινό ληστή, απαιτείται διάστημα ετών. Ο ληστής χωρών έχει συνεργούς οι οποίοι υπνωτίζουν το κοινό πείθοντάς το ότι «δεν είναι αυτό που νομίζετε.» Αλλά και συνεργούς που, ενώ εξελίσσεται η ληστεία, βγάζουν κορώνες για το πόσο κακό πράγμα είναι η ληστεία – γενικώς.

Πιο συγκεκριμένα, ιδού μία μορφή συνέργειας, όπως την περιγράφει ένας συνταγματολόγος*: «Η παύση της άγριας καταστολής των διαδηλώσεων σταμάτησε μετά τη μεταπολίτευση, αλλά περίπου αντισταθμίστηκε με την παραβατικότητα των υψηλών στρωμάτων της κοινωνίας, πολλές φορές με τη συναλλαγή και τη συνενοχή της βάσης. Με άλλα λόγια ακολουθήσαμε ένα μοντέλο ‘εσείς διαδηλώνετε ελεύθερα κι εμείς πλουτίζουμε παράνομα.’ »

Η φράση αυτή φωτίζει κάπως τη δυσαρέσκεια όσων απεχθάνονται τις διαδηλώσεις επειδή κλείνουν την κυκλοφορία και ταλαιπωρείται ο κόσμος. Δεν πρόκειται για εθελοδουλεία ή ταξική αντίθεση μόνο αλλά και για γνώση του ότι, συνήθως, δεν διακυβεύεται κάτι.

Για την ιστορία (του άμεσου μέλλοντός μας) ο εν λόγω συνταγματολόγος θεωρεί ότι πλέον «το δικαίωμα του συνέρχεσθαι ανάγεται περίπου σε αδίκημα» και ότι τούτο η κυβέρνηση ετοιμάζεται να το κατοχυρώσει και θεσμικά. Πράγματι, όταν οι συγκεντρώσεις αρχίζουν να έχουν νόημα, είναι καιρός να καταργηθούν.

Απαραίτητη προϋπόθεση όμως για να καταργηθεί το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, είναι να μην γίνεται δημοσίως λόγος γι’ αυτήν την κατάργηση, να μην καλύπτεται δηλαδή δημοσιογραφικά. Και εδώ δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις – πολιτισμένα διατυπωμένες – απειλές του εκπροσώπου τύπου της ΕΛ.ΑΣ. κατά των δημοσιογράφων (των δημοσιογράφων εν γένει και όχι μόνο των ενοχλητικών): «Όταν ένας αστυνομικός βλέπει έναν δημοσιογράφο μπροστά του, όχι συγκεκριμένα αυτόν που βρίσκεται εκεί, αλλά μόνη η παρουσία του δημοσιογράφου μπορεί να του θυμίσει συναισθηματικά καταστάσεις και περιπτώσεις όπου θεώρησε ότι έτυχε άδικης μεταχείρισης από τα Μέσα Ενημέρωσης.»

Ολα αυτά δεν είναι καθόλου μεταμοντέρνα, φοβάμαι.

* Κ. Χρυσογόνος, μιλώντας στον Μ. Διονέλλη (Δρόμος της Αριστεράς, 1.10)
Advertisements

4 thoughts on “Ληστές χωρών: μια δουλειά σαν όλες τις άλλες

  1. Πράγματι, όταν οι συγκεντρώσεις αρχίζουν να έχουν νόημα, είναι καιρός να καταργηθούν

    οι εκλογές ακόμα κρίνονται ως ελέγξιμες και δεν υπάρχει λόγος να καταργηθούν

  2. Αν, πάλι, ένας πολίτης δει μπροστά του έναν αστυνομικό και η παρουσία αυτού τού θυμίσει συναισθηματικά καταστάσεις και περιπτώσεις όπου θεώρησε ότι έτυχε άδικης μεταχείρισης από τα όργανα της τάξης, τι γίνεται;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s