Η λύση Α. Σαμαρά

 

Ενώ η συζήτηση  για το ρόλο του αρχηγού της Ν.Δ. περιστρέφεται γύρω από το κατά πόσο αποτελεί μέρος ή όχι του ιδίου συστήματος εξουσίας με τον Γ. Παπανδρέου – και άρα σε ποιο βαθμό αποτελεί μικρότερο κακό σε σχέση με την τωρινή κυβέρνηση – ο Γ. Τριάντης παρουσιάζει μια ρεαλιστική και μάλλον αντικειμενική εκτίμηση της επικείμενης πρωθυπουργίας του Α. Σαμαρά, χωρίς να παρελθοντολογεί ή να προσπαθεί να εντοπίσει ιδεολογικά κίνητρα σε πολιτικές συμπεριφορές:

«Παίρνοντας το ρίσκο να καταγραφεί ως μαύρο πρόβατο στην Ευρώπη -όπερ και συνέβη- ο Σαμαράς πήγε κόντρα στο Μνημόνιο. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και ενέγραψε υποθήκη αντιστάσεως, συμβατή με τη βοή και την οργή της κοινωνίας, και εξουδετέρωσε τον κίνδυνο απωλειών από ΛΑΟΣ και Ντόρα. Το μεγάλο όπλο που ανέσυρε στη συνέχεια ο Σαμαράς ήταν η «επαναδιαπραγμάτευση». Παράλληλα, συναινούσε προσεκτικά σε κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης (ιδιωτικοποιήσεις, Παιδεία κ.τ.λ.), έπαιρνε το μέρος κοινωνικών ομάδων χωρίς να λέει «ναι σε όλα» (ταξιτζήδες) και γενικώς έδινε διαπιστευτήρια καθεστωτικής νοοτροπίας και στοιχεία κόμματος που σιδερώνει το κοστούμι του εν όψει εξουσίας. Αν θυμηθεί κανείς την αντιπολιτευτική πρακτική του Γ. Παπανδρέου -ένα όργιο λαϊκισμού και ευκολίας-, εύκολα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Σαμαράς ευνοείται από τη σύγκριση… Το θέμα είναι άλλο: έχει πρόγραμμα ο αρχηγός της Ν.Δ., πέρα από γενικούς άξονες (επαναδιαπραγμάτευση) και διακηρύξεις επί παντός; Ούτε κατά διάνοια… Το πρόγραμμά του αποτελεί αντιγραφή του συνήθους. Αναλυτικές περιγραφές, καίριες διαπιστώσεις και εκτεταμένες γενικότητες. Τίποτε συγκεκριμένο -δηλαδή επεξεργασμένο εις βάθος, κοστολογημένο και έτοιμο να υλοποιηθεί. […]

Και όπως είναι γυμνός προγραμματικά και εντελώς απαράσκευος, θα καεί ως πρωθυπουργός πολύ γρήγορα… Λέγαμε επίσης ότι η «επαναδιαπραγμάτευση» που θα ζητήσει δεν φαίνεται να έχει τύχη, εκτός και αν οι λαϊκές εκρήξεις στις κοινωνίες του Νότου φέρουν τα πάνω κάτω και αναγκάσουν τους πάτρωνες να βάλουν νερό στο κρασί τους.»

Τα λόγια από το τραγούδι του Κέιλ, «Paris 1919«

Advertisements

6 thoughts on “Η λύση Α. Σαμαρά

  1. ἡ ἑπόμενη κυβέρνηση θὰ ἐλέγχεται ἀπὸ τὸ λαὸ ἢ τουλάχιστον ἡ κυβέρνηση θὰ τον φοβᾶται καὶ θὰ τὸν ὑπολογίζει περισσότερο, μόνον ἐὰν ἡ τωρινὴ πέσει ἀπὸ τὸ λαὸ καὶ δὲν φύγει ἁπλῶς ὅταν ἡ τρόικα τὸ ἀποφασίσει. ἀλλιῶς μἐσω τῆς γνωστῆς τακτικῆς, «παραλάβαμε καμμένη γῆ», θὰ πράξουν χειρότερα. λ.χ. θὰ ἀναθεωρήσουν τὸ σύνταγμα ἔτσι ὥστε τὰ τοῦ δημόσιου τομέα (ὑγεία, παιδεία κ.λπ.) ποὺ θέλει τὸ πασοκ νὰ ἀλλάξει θὰ εἶναι πλέον σύμφωνα μὲ τὸ σύνταγμα. ἅμα δὲν πέσει ἀπὸ λαϊκὴ ἀνυπακοὴ καὶ ἀντίδραση, τότε μόνο σὲ ἐπιμέρους ζητήματα (π.χ. μεταναστευτικὸς νόμος) θὰ γλιτώσουμε.

  2. Δεν ξέρω καν αν μπορούμε να περιμένουμε λύσεις στα επιμέρους ζητήματα – σίγουρα θα λάβει συμβολικά μέτρα, αγνοώ αν θα έχουν και ουσία.
    Το αν θα πρέπει να πέσει από το λαό έχεις απόλυτο δίκιο βέβαια, αλλά ο λαός το ξέρει;

  3. Καλημέρα HerrK!

    Χαίρομαι που έκανες μία ανάρτηση για τον Σαμαρά. Ορισμένα σχόλια στη βάση του κειμένου του Τριάντη:

    1. Ο Σαμαράς είναι το μόνο πρόσωπο που από τη Ν.Δ. θα έπαιρνε τέτοια θέση. Όποιος άλλος ήταν ηγέτης της Ν.Δ. θα ασκούσε αντιπολίτευση επί τη βάσει της λογικής ότι «το πρόβλημα δεν είναι το μνημόνιο αλλά η κακή εφαρμογή του εκ μέρους της κυβέρνησης». Τούτο ήταν η προσωπική του (αλλά και του στενού του επιτελείου) διακινδύνευση. Και τούτο είναι προς τιμή του όχι γιατί είπε «όχι» αλλά επειδή ήταν ορθή η λογική της στάσης του.

    2. Ο Σαμαράς ασφαλώς και θα «καεί» πολύ πιο γρήγορα αν δεν πράξει στοχευμένα και με μέθοδο. Μόνον που η αιτία δεν θα είναι μόνον το απαράσκευο των σχεδίων του αλλά και το γεγονός ότι η Ν.Δ. δεν έχει μαζί της την οργανωμένη κοινωνία (συνδικαλισμό και ΜΜΕ). Επίσης η Ν.Δ. δεν έχει ούτε καν τον χαρακτήρα ενός κόμματος. Είναι περισσότερο μία εσωτερικώς ιεραρχημένη διάρθρωση φατριών αποκομμένη από την οποιαδήποτε ζύμωση σε επίπεδο βάσης.

    Το τελευταίο μπορεί να έχει και θετικές λειτουργίες στη συγκυρία, δηλαδή σε μία κατάσταση έκτακτη μόνον αν υπάρξει μία ψυχωμένη ηγετική ευρύτερη ομάδα που να έχει όντως σχέδιο. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι ο Σαμαράς δεν αναφέρεται στο κράτος και στη διοίκηση. Ως προς την οικονομία έχει έναν σχετικώς σαφή προσανατολισμό.

    3. Δεν πιστεύω στην «λαϊκή ανυπακοή». Αυτή θα επιτείνει τον πανικό και την κατάρρευση, δεν θα οδηγήσει κατ’ ανάγκην τις ελίτ στην προσπάθεια να προσδώσουν απτή πολιτική μορφή στα άμορφα αιτήματα των μαζών οι αντιδράσεις των οποίων θα έχουν περισσότερο το σχήμα οχλοκρατικών εκδηλώσεων.

  4. Καλησπέρα Λεωνίδα,

    1. Ισχύουν τα θετικά που λες. Δύο επιφυλάξεις:
    – η στάση του τότε ενδέχεται να οφείλεται κυρίως στις πιέσεις της βάσης
    – μία πρότερη σωστή στάση αποτελεί ένδειξη αλλά όχι εγγύηση

    2. Συμφωνώ γενικά. Αυτό που θέλω να αποφύγει, υποθέτω, είναι ο ρόλος της βραχύβιας κυβέρνησης που έπεται των φυγάδων με ελικόπτερο.

    3. Δύο λογιών οι “λαϊκές ανυπακοές”: στη μία, τυφλή, όντως καίγεσαι και κερδίζει όποιος έχει την εξουσία.

    Το ερώτημα του παρατηρητή είναι: ο Α.Σ. μπλοφάρει περισσότερο όταν κλείνει το μάτι στα ξένα κέντρα εξουσίας ή όταν κλείνει το μάτι στο εκλογικό του σώμα;

    • Γειά σου HerrK., έστω και λίγο καθυστερημένα…
      1. Δεν αναφερόμουν σε εγγυήσεις. Ιδίως σε ένα πολιτικό σύστημα σαν το ελλαδικό και μία Χώρα σαν τη δική μας. Από την άλλη δεν πιστεύω ότι η στάση Σαμαρά οφείλεται σε πιέσεις της βάσης. Να το πώ λίγο χυδαία:η Ν.Δ. δεν λογαριάζει την βάση της…τουλάχιστον σε τέτοιου είδους ζητήματα.

      2. Το ελικόπτερο μπορεί να το πάρει κανείς ακόμη κι αν προσπαθήσει για το «ορθό» να το πώ έτσι γενικά. Η αποτυχία, ανεξάρτητα από προθέσεις, δεν συγχωρείται στη συγκυρία.

      3. Έχεις υπόψη σου άλλη «ανυπακοή» πέρα από την τυφλή; Πιστεύεις, δηλ., ότι υπάρχει πολιτικό υποκείμενο που δώσει μορφή γόνιμη στην οργή;

      4. Δεν ξέρω αν μπλοφάρει ο Σαμαράς. Πιστεύω ότι το θέμα είναι αν έχει κανείς την αντίληψη, και τη βούληση, να εφαρμόσει μία πολιτική που να είναι σε θέση να υπερβεί αδιέξοδα. Τα ξένα κέντρα είναι τόσο πραγματικά όσο κι ο λαός.

      Μολονότι παρακολουθώ όλες τις αναρτήσεις σου δεν έχω καταλάβει τη θέση σου για το ποια θα πρέπει να είναι η δέουσα πολιτική στη φάση που είμαστε.

  5. 1. Εχω την εντύπωση ότι πριν από 1,5 χρόνο, όταν παιζόταν έντονα αν θα ψηφίσει το μνημόνιο ή όχι, η βάση του αντέδρασε κατά του μνημονίου και τούτο ενδέχεται (δεν ξέρω τα εσωτερικά της ΝΔ) να επηρέασε την απόφασή του.

    2. Αναφέρομαι στο μοντέλο της Αργεντινής: α. κυβέρνηση που ανοίγει την πόρτα στο ΔΝΤ και καταρρέει, β. ακολουθεί κυβέρνηση που διαπιστώνει την χρεοκοπία γ. κυβέρνηση που προσπαθεί να επαναφέρει την προ της εισβολής του ΔΝΤ κατάσταση.
    Νομίζω ότι θέλει να αποφύγει το β. και αγνοώ αν μπορεί το γ.

    3. Οχι. Συνολικά δεν υπάρχει. Ομως καλά οργανωμένες ομάδες μπορούν να επιτύχουν σε επιμέρους τομείς – πχ ΚΟΕ με το «δεν πληρώνω» στα διόδια.

    4. Θα το μάθουμε, ίσως σύντομα

    5. Το σενάριο που θεωρούσα ελάχιστο ρεαλιστικό, αλλά και το μόνο με κάποιες πιθανότητες επιτυχίας, όταν άρχισε η κρίση ήταν: ΝΔ με ΚΚΕ και ενδεχομένως ΠΑΣΟΚογενείς + κάλυψη από το στρατό. Παράλληλα προσπάθεια οικοδόμησης αντιστασιακού κινήματος που μεσοπρόθεσμα να αποκτήσει πολιτιστική ηγεμονία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s