summer defaults

«Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά.  Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν  προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής […] Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω …» Πηγή

Μετά τη στρατιωτική ήττα του Ιουνίου 2011, παρακολουθούμε ως μελαγχολικοί θεατές το μακρύ καλοκαίρι της ελληνικής default, το οποίο αυτές τις μέρες γνωρίζει την κορύφωσή του. Ανάμεσα στα πλατσουρίσματα και τα ποτά στις παραλίες, έξω στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών με γείτονες που ξέμειναν κι αυτοί στην πόλη ή χτυπώντας ωράρια σε κλιματιζόμενες δουλειές συνεχίζουμε να ζούμε τη χαρούμενη παρακμή μας όπως κάνουμε μερικούς αιώνες τώρα με διαλείμματα ανάτασης. Θα ακολουθήσει τώρα ένα από αυτά τα διαλείμματα ή μήπως, κουρασμένοι από υπερβολική δόση ιστορίας, θα προσποιηθούμε ότι δεν ξέρουμε τίποτα για το φόνο; Ποιος ξερει; Μήπως γνωρίζει εξάλλου και κανείς «η Μοίρα* στα κρυφά της τα χαρτια τι άλλη απόφαση για μας τους δυο να γράφει»;

* ψευδώνυμο, το πραγματικό της όνομα αγνοείται και καλά κάνει

4 thoughts on “summer defaults

  1. To 1974
    Η Αριστερά είχε δεχτεί ως δώρο την νομιμοποίησή της με αντάλλαγμα να μην διαταράσσει το καθεστώς και να μην επιδιώξει την ανατροπή του δια της βίας. Αυτό είχε ως συνέπεια κάθε λίγο και λιγάκι να προειδοποιείται η Αριστερά από την Δεξιά ως ταραξίας, στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, ως υπαίτιος για πιθανή επαναχουντοποίηση, όποτε οι Δεξιοί και οι Κεντρώοι-Δεξιοί θεωρούσαν ότι η πολιτική δράση της Αριστεράς υπερέβαινε τα όρια της αστικής νομιμότητας. Αναγκαστικά, και παρ’ όλη την ύπαρξη επαναστατικών και ασυμβίβαστων στοιχείων ή και αλλοπρόσαλλων τρομοκρατών, η Αριστερά αποδέχτηκε αυτόν τον περιορισμό εσωτερικεύοντάς τον, τόσο λόγω φόβου για πιθανή αντίδραση των καθυποταγμένων στην «δημοκρατική» πλέον Δεξιά χουντικών (υπήρχε το ιστορικό προηγούμενο, όπου τα Ιουλιανά είχαν ως επακόλουθο, χρονικό τουλάχιστον, την Δικτατορία), όσο και λόγω της ηρωοποίησής της και συμμετοχής της στην μεταπολιτευτική πίττα του πλούτου και της ισχύος. Έχοντας αποσυρθεί η Αριστερά σε πιο ήπιες μορφές δράσης προκειμένου ούτε το νεοσύστατο αστικό καθεστώς να πειραχθεί ούτε τους χουντικούς να κάνει να «αγανακτήσουν» ούτε το μερίδιο της πίτας να χάσει η ίδια, έχασε την μεγάλη ευκαιρία να ηγηθεί του ελληνικού λαού. Όπως βλέπουμε στο Πολυτεχνείο το 1973 οι φοιτητές ύψωναν ελληνικές σημαίες και τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο, σημάδι πως επεδίωκαν να αναγνωριστούν στην συνείδηση του έθνους και του λαού ως ηγετική δύναμη αυτοί, η Αριστερά, και όχι η δικτατορία ή το μετεμφυλιακό ξεπεσμένο κοινοβουλευτικό κατεστημένο. Αποδεχόμενοι τον συμβιβασμό του 1974 διέγραψαν από τις προσδοκίες και το στόχο τους αυτόν τον σκοπό, ο οποίος προφανώς ήταν ο σκοπός του ΕΑΜ και του ΔΣΕ. Έκαναν τα στραβά μάτια στο γεγονός ότι η Τρίτη Χούντα αμνηστεύτηκε πλήρως περιοριζόμενοι σε δράση (τρομοκρατική και μη) κατά της αθώωσης διαφόρων επιμέρους χουντικών. Συμβιβαζόμενοι στο θέμα της τιμωρίας των προδοτών της Κύπρου αποσιώπησαν το γεγονός ότι η Χούντα κατέρρευσε λόγω της ήττας το 1974 στην Κύπρο, και, ακριβώς επειδή συμβιβάστηκαν στο ζήτημα της τιμωρίας, δεν τόλμησαν να αναλάβουν την ιδεολογική ηγεσία του έθνους απαιτώντας την έμπρακτη αναίρεση των αποτελεσμάτων της τουρκικής εισβολής περιοριζόμενοι σε αερολογίες περί αυτοδιάθεσης και ανεξαρτησίας. Αποδέχτηκαν ως αυτονόητη την βολική άποψη ότι η Ελλάδα συλλογικά και όχι η Χούντα ειδικά έφταιξε για την τουρκική εισβολή, άποψη η οποία ταίριαζε και με την απουσία εκ μέρους της Αριστεράς περί τιμωρίας των υπευθύνων της στρατιωτικής ήττας (της Τρίτης Χούντας αλλά και του Καραμανλή-Αβέρωφ). Αντίθετα, αν είχαν κάνει σημαία τους και την απελευθέρωση της Κύπρου (με εναντίωση στην Τουρκία) θα φαίνονταν στα μάτια του κόσμου ως η μόνη πολιτική δύναμη άξια να είναι εθνική δύναμη και θα παραμέριζαν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και το Κέντρο και την Δεξιά. Έτσι το 1974 δεν το μετέτρεψαν σε νέο 1912, όπως ο Βενιζέλος μετέτρεψε το 1897 σε 1912-3.

    (http://www.portaaurea.gr/page1.htm#14)

  2. Όποτε είχαμε «εθνική» καταστροφή είχε συνακόλουθο και ένα εθνικό δράμα.
    Η καταστροφή συντελείται με βήματα γρήγορα το τελευταίο έτος.
    Περιμένω να δω και το δράμα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s