Αιγυπτιακή επανάσταση και ελληνική αγανάκτηση

Την Ελλάδα θα μπορούσε κάλλιστα να αφορά το χτεσινό άρθρο του Truthout* για την  αιγυπτιακή εξέγερση, αποσπάσματα του οποίου παραθέτω παρακάτω:

Μύθος 1: Η εξέγερση ήταν αυθόρμητη. Πραγματικότητα: Παρόλο που οι σχολιαστές εξακολουθούν να θεωρούν ότι κανείς δεν μπορούσε να είχε προβλέψει την  αιγυπτιακή επανάσταση, ο κύριος παράγοντας νίκης ήταν ο προγραμματισμός. Οπως είδαμε κατά το απόγειο της κρατικής καταστολής, το κίνημα μπόρεσε να κρατήσει το λαό της Αιγύπτου ενωμένο και, σχεδόν πάντα, πειθαρχημένο.  […] Οι Αιγύπτιοι ακτιβιστές δούλεψαν πολλά χρόνια πριν καταφέρουν να εντοπίσουν και να εξουδετερώσουν τις πηγές εξουσίας σε ένα έθνος 83 εκατομμυρίων. Καλλιέργησαν μάλιστα προσωπικές επαφές με το στρατό, ιδιαίτερα δε με διοικητές μονάδων.  Πρόκειται για επιδέξια τακτική διαίρει και βασίλευε. […] Καθεστώτα σαν του Μουμπάρακ δεν πέφτουν όταν συγκεντρώνεται αυθόρμητα πολύ κόσμος σε μια πλατεία. Πέφτουν μόνο όταν ένα κίνημα είναι σε θέση να ασκήσει διαρκή πίεση. Και για κάτι τέτοιο χρειάζεται ενότητα, στρατηγική, όραμα και – το πλέον σημαντικό – προγραμματισμός.

Μύθος 2: Ηταν πραξικόπημα. Πραγματικότητα: Επρόκειτο για λαϊκή επανάσταση. Ο μύθος αυτός καλλιεργήθηκε εν μέρει από το γεγονός ότι η τελική έκβαση εξαρτήθηκε από τη θέση που έλαβε ο στρατός. […] Η στάση όμως του στρατού απέναντι στη λαϊκή επανάσταση πρέπει να ερμηνευθεί ως ένδειξη για το πόσο καλά έκανε το κίνημα τη δουλειά του και όχι για το πόσο ισχυρός ήταν ο στρατός. Η στρατηγική ήταν να διαμορφωθεί ενότητα βάσει κοινού οράματος για την αιγυπτιακή κοινωνία. Ο μύθος αυτός οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι πολλοί από μας δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι υπάρχει άλλη μορφή ισχύος πέραν της στρατιωτικής. Πρόκειται για πεπαλαιωμένες αντιλήψεις περί βίας και ισχύος – πολλοί θεωρούν ότι τα δύο αυτά πάνε μαζί. Ευτυχώς, ο λαός της Αιγύπτου, που γνωρίζει καλύτερα, μπόρεσε να δώσει στον κόσμο ένα μοντέλο εξέγερσης.

* της Cynthia Boaz, «Μη βίαιη επανάσταση: πέντε μύθοι και πέντε αλήθειες για την αιγυπτιακή εξέγερση» μτφ herrk
Advertisements

13 thoughts on “Αιγυπτιακή επανάσταση και ελληνική αγανάκτηση

  1. Βεβαίως! Και αν στα πιο πάνω προσθέσει κανείς και τις εργατικές διεκδικήσεις, απεργίες κ.α. που προηγήθηκαν, καταλαβαίνει τελικά πόσο απαραίτητη προϋπόθεση για αποτελεσματική πίεση προς το καθεστώς είναι η ωριμότητα της κοινωνίας και των αγώνων της. Αντ’ αυτού-με θλίψη- καλοκαιρινά μπανάκια και παραλιούλες, στα καθ’ημάς…….

  2. Εμάς όμως αγαπητέ herrk που μας αφορά το σχόλιο;
    Οργάνωση δεν είχαμε…κάπου μας οδήγησαν εκεί…… οι αγανακτισμένοι της Ισπανίας έδωσαν το έναυσμα, η δική μας αγανάκτηση προσπάθησε να βρει διέξοδο….όλοι μηδενός εξαιρουμένου προσπάθησαν να αποκομίσουν κέρδη από τους συγκεντρωμένους, κάποιοι πιο οργανωμένα θεώρησαν ιδιοκτησία τους τον αγανακτισμένο λαό…
    Και στο δια ταύτα….μια εξέγερση πολλά υποσχόμενη , έμεινε να παραδέρνει χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς αντίκτυπο….ο φόβος ορισμένων δοσίλογων έιναι κατόπιν εορτής….το αποτέλεσμα δεν είναι -ακόμα- ορατό……

    Θα μπορούσαμε να ευχηθούμε να μας αφορούσε το παραπάνω άρθρο…..ίσως….
    Ίσως και όχι….
    Η δική μας κατάσταση είναι πολύ πιο ιδιότυπη…..και πολύ πιο πολύπλοκη….εμείς ανήκουμε στους σκλάβους εκείνους, που οι περισσότεροι δεν έχουμε την συνείδηση ότι είμαστε σκλάβοι, άρα στην κατηγορία εκείνη των σκλάβων που δεν έχουν καμία ελπίδα…..

    • Ναι αυτό εννοούσα κι εγώ, μας αφορά επειδή τίποτα από αυτά που περιγράφονται δεν έγιναν εδώ. Οσο για το ¨σκλάβους», μάλλον αρχίζει να γίνεται συνείδηση

  3. OTPOR… Και στη Γιουγκοσλαβία οργανωνόταν για χρονια…
    Αν 50 προβοκάτορες καταφέρνουν να «σπάσουν» μια Πλατεία χιλιάδων, αρκεί ένας Καθοδηγητής να οργανώσει δίκτυο 200 τουιτεράδων.

    Οι Αιγύπτιοι πεινουσαν για χρόνια. Στην κυριολεξία. Και το καθεστώς είχε σαπίσει τόσο που ήταν ζημιά για τους δυτικούς προστάτες αν το άφηναν. Δεν χρειάζονταν καν οργάνωση. Τα αιτήματα ήταν ψωμί, ζωή, δουλειά.
    Ti κατάφεραν ομως οι Αιγύπτιοι; 500 νεκροί και ουσιαστικά ακόμα στο σημείο μηδέν, μια εκλογική αναμέτρηση γι άλλοθι. Κυβερνούν οι ίδιες κλίκες των μυστικών υπηρεσιών που αλώνιζαν και πριν. Ή έχω χάσει επεισοδια; Και κάτι δικαστήρια μεμονωμένα
    Αρνήθηκαν ένα δάνειο από το ΔΝΤ γιατί θα πάρουν από τη Σαουδαραβία 200 εκ. για πρώτη δόση και έδωσαν ρόλο στις μουσουλμανικές αδελφότητες. Άρχισαν και έλεγχοι παρθενίας στις γυναίκες που έλαβαν μέρος στην Πλατεία. Συμπέρασμα: μη συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα, απο χώρες όπου ο μισός πληθυσμός (γυναίκες) δεν απολαμβάνουν την ισότητα που θα έπρεπε.

    Μαζικότητα; Αίγυπτος 80 εκ. και πόσες χιλιάδες μαζεύονταν στην Ταχρίρ; 100.000 κάθε μέρα; 200.000?

    Με ενοχλεί ο αριστερός φαναριωτισμός και η μεταφύτευση «επαναστατικών προτυπων» από άλλα «χώματα». Είναι η άλλη όψη του «αστικου φαναριωτισμού και ευρωλιγουρισμού». Πότε τσε γκεβάρα, πότε αραβικά πρότυπα, πιο παληά τα κιμπουτς, πότε αργεντινή, πότε βολιβία, πότε αμερικανική επανάσταση, πότε κομμούνα και πότε βαστίλλες.

    Έλεος.

    (δεν ξέρω τι θα κάνουν με τα προσφυγικά, συμφωνώ με το σχόλιό σου «σα να ριχνουν έναν αδύναμο άνθρωπο στην πλ. Βάθης ξημερώματα). Πεζόδρομος! Υπέροχα θα ήταν με υπόλευκα όχι πολύ πυκνά καφασωτά, γιατί αλλοιώνεται το στιλ.

    • Για να είναι κατ’αρχήν αρνητικό να ακολουθούμε ξένα πρότυπα, εάν δε γίνεται ως άκριτη υιοθέτηση ή ως μιμητισμός;

      Αναφέρεσαι στην έκβαση της αιγυπτιακής εξέγερσης. Ομως αυτό δεν είναι αναγκαστικά αντεπιχείρημα. Θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος: Εφόσον στην Αιγυπτο δεν πέτυχε [το λέω χωρίς να γνωρίζω ακριβώς τι έχει συμβεί] παρόλη την οργάνωση, γιατί στην Ελλάδα να πετύχει χωρίς καν οργάνωση;

      Πεζόδρομος η Αλεξάνδρας και η κυκλοφορία με τούνελ από κάτω – και μεταφορά της πρωτεύσουσας αλλού για να θυμηθούμε ένα ξεχασμένο αίτημα. Ας το προπαγανδίσουμε από τώρα για μετά από 30 χρόνια που θα ξαναρχίσουν οι δημόσιες επενδύσεις.

    • Η οργάνωση στην Αίγυπτο «φάνταξε» ίσως φοβερή και τρομερή γιατί βρήκε έτοιμο έδαφος (στερήσεις πολύχρονες και καταστολή), οι άνθρωποι εκεί περίμεναν ένα «νεύμα» για να επαναστατήσουν.
      Ίσως και να μην οργανωνόταν για χρόνια όπως λές. Δεν είμαι εναντίον της οργάνωσης.
      Οι τιμές των αλεύρων και των βασικών τροφίμων αυξήθηκαν πολύ τις μέρες της επανάστασης και διατηρήθηκαν ψηλές
      Αποτέλεσμα, τώρα πάλι ξεσηκώνονται για τα τρόφιμα.

      Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρόβλημα Αθήνας.
      Η Αθήνα θέλει ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ και οργανωμένη διάχυση του πληθυσμού της στην περιφέρεια και στα νησιά μας, ώστε αυτά να κατοικηθούν, να πυκνώσει ο πληθυσμός εκεί, να γίνουν ενδεχομένως και μερικές νέες πόλεις στην ηπειρωτική Ελλάδα που θα αποσυμφορήσουν άλλες που έχουν αναπτυχθεί πάνω στο μοντέλο της Αθήνας, να δημουργηθούν ήπιες βιοτεχνικές παραγωγικές μονάδες, παραγωγής του κάθε νησιού, πολύ επιλεκτικός τουρισμός, ενεργειακή αυτονομία. Χωρίς όμως να μπετονοποιηθούν οι ακτές.

      Δυστυχώς αυτά θέλουν α. κίνητρα και β. συγκεντρωτικές αποφάσεις (είναι δικτατορικό το μοντέλο)

  4. Και πράγμα παράξενο, στην Αίγυπτο δεν υπήρξαν κουκουλοφόροι.
    Πουθενά.
    Οι αστυνομικοι έφιπποι με ακάλυπτα πρόσωπα, οι στρατιώτες το ίδιο.
    Και ο λαός φυσικά ακάλυπτος, οι κακόμοιροι ούτε κράνη δεν έχουν..
    Και η καταστολή στην Αίγυπτο ειναι μακράν σκληροτερη απότι η ελληνική. Οι φυλακές γεμάτες από αντικαθεστωτικούς.

    Το καρκινωμα της κουκουλοφορίας πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα του στην Ελλάδα, οπόθεν και αν προέρχεται!

  5. Αλλενάκι,
    Συμφωνώ με μερικά που λες όμως, η προετοιμασία του «κοινωνικού» δεν μετριέται μόνο οργανωσιακή ή αριθμητικά. Η παράλληλη, σχεδόν σκιώδης, παρουσία σφαιρών αντι- εξουσίας (όπως πχ. η Μουσουλμανική Αδελφότητα) όπως και να το κάνουμε διαμορφώνει το έδαφος. Η νοοτροπία, η κουλτούρα, το εθνικό αίσθημα είναι επίσης διαμορφωτικοί παράγοντες. Δηλαδή, το να προδίδουν τον τόπο σου και εσύ να σφυράς κλέφτικα ή το να πιστεύεις ότι με μετα-μοντέρνες συμβιώσεις ή μονογονεϊκές οικογένειες μπορείς να «δημιουργήσεις» μαζική, λαϊκή διαμαρτυρία, ή να κάνεις διάλειμμα στην κινητοποίηση λόγω θέρους, δεν προχωρά έτσι το πράγμα (και ας μαζεύονται μερικές φορές 500.000 στη Πλατεία). Στον αραβικό κόσμο, καλώς ή κακώς, αυτά δεν «παίζουν». Η εξέγερση θέλει αυτο-πειθαρχία και διάθεση για ξεβόλεμα, θέλει οικογένεια (για να προβληματιστείς για το μετά), γειτονιά (για να παρασυρθείς με τον γείτονα), κοινωνικά δίκτυα (για να μοιραστείς, ν’ ανταλλάξεις). Αυτά είναι εδώ σε υποχώρηση. Αυτές, για μένα, είναι οι αιτίες της εγγενούς αστοχίας της Πλατείας, και όχι μόνο οι κουκουλοφόροι και η αριστερίστικη βλακεία.
    Ευχαριστώ!

    • Ο κόσμος στην πλατεία είναι πολύ προβληματισμένος και δεν έχει όρεξη για μεταμοντερνιές.
      Αυτά αφορούν ένα μικρό ποσοστό νομίζω. Απλά το ποσοστό αυτό είναι ακραίο και επιθετικό, και γι αυτό κάνει περισσότερο θόρυβο, οπτικό και ακουστικό.
      Και φυσικά έλκει τις κάμερες, που άλλο δεν θέλουν και περιμένουν πως και πως να «γραφικοποιήσουν» το ΜΕΓΑ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΛΑΤΕΙΩΝ.

  6. Μανώλη δεν ξέρω αν αυτή είναι η διέξοδος. (το «δεν ξέρω» είναι δήλωση αγνοιας οχι σχημα λόγου) . Προσδοκάς μία αλλαγή ανθρωπολογικού μοντέλου, μια επιστροφή σε προνεωτερικότητα αλληλεγύης. Το ίδιο κι εγώ και πολλοί άλλοι που ξέρω. Ομως αυτό είναι κάτι μακροχρόνιο. Ασε που δεν εξαρτάται από εμάς – εκτός αν πιστεύουμε στη δύναμη του Λόγου.

  7. Θυμάσαι HerrK μας τον Ιβάν Σαββίδη;;; που πέρυσι σας έλεγα οτι είχε μια ιστορία να μας πει;;;
    Την έκανε συνέντευξη την ιστορία του….

    http://kanali.wordpress.com/2011/07/15/ivansavidis001/

    Το ειδικό δικαστήριο όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο προφανές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s