Τρία αντιστασιακά ρεύματα

Για τα τρία αντιστασιακά ρεύματα γράφει ο Λ. Αποσκίτης:

» Απέναντι στην τριπλή επίθεση που δέχεται η χώρα και ο λαός –οικονομική, εθνική, γεωπολιτική- έχουν αντίστοιχα δημιουργηθεί τρία μεγάλα αντιστασιακά ρεύματα, τα οποία όμως ούτε συνεργάζονται, ούτε καν συζητούν μεταξύ τους, αντιθέτως, συχνά βρίσκονται αντιμέτωπα.Το κίνημα κατά της Μνημονιακής Σύμβασης και της ταξικής οικονομικής επίθεσης του κεφαλαίου βρίσκεται στα χέρια της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Η αντίσταση στην εθνική αλλοτρίωση –παιδεία, μεταναστευτικό, εθνικά θέματα- εκφράζεται από έναν πολύμορφο «πατριωτικό χώρο» με δυναμική παρουσία στο διαδίκτυο και αναιμική στους δρόμους. Ο τρίτος χώρος που έχει διαμορφωθεί είναι γύρω από την ορθόδοξη και εκκλησιαστική μας παράδοση, αυτών δηλαδή που αντιδρούν στην ηλεκτρονική ταυτότητα, την παρακολούθηση και την οργουελική εκμηδένιση του προσώπου στην μελλοντική ελληνική κοινωνία.

Και τα τρία αυτά κινήματα ακολουθούν μια ασύμβατη πορεία, λες και οι εκπρόσωποί τους ζουν σε άλλη χώρα ο καθένας και όχι στην Ελλάδα της Τρόϊκας. Το ΠΑΜΕ κάνει τις «περατζάδες» του από το Σύνταγμα και καταλήγει στο μετρό…, οι παπάδες φωνάζουν και ψέλνουν για το 666, λες και ο άθεος που θα φάει το «χάραγμα» μεθαύριο θέλοντας και μη δεν είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν»… και οι διάφοροι πατριώτες ή «εθνικιστές» εκτονώνονται στους πλακωμούς με τους «αλληλέγγυους» και τα τσιράκια των καλοστημένων, από το σύστημα, «αντιρατσιστικών» ΜΚΟ.

Ελάχιστοι μόνο ανεξάρτητοι ακτιβιστές μετέχουν και δρουν σε όλα τα κινήματα προσπαθώντας να περάσουν μια ενωτική αντίληψη και να στήσουν έναν συντονισμό. «

Δεν είναι μόνο ασύμβατη η πορεία, να προσθέσω, αλλά πολλοί κατατάσσουν τα αντίπαλα ρεύματα στους εχθρούς. Πώς να κάνεις αξιόπιστη και αποτελεσματική αντίσταση όταν έχεις ορισμένα λανθασμένα τον εχθρό;

Advertisements

10 thoughts on “Τρία αντιστασιακά ρεύματα

  1. Απέναντι στην τριπλή επίθεση που δέχεται η χώρα και ο λαός –οικονομική, εθνική, γεωπολιτική-

    Ήδη από την αρχή-αρχή υπάρχει λήψη του ζητουμένου, κτγμ. Οικονομική και κοινωνική «επίθεση» (όρος που μάλλον συσκοτίζει παρά διασαφηνίζει) δέχονται οι «λαοί» (παρομοίως) της Ευρώπης (τουλάχιστον), εμείς έτυχε να είμαστε πρώτοι.

    • ε, αυτό είναι το βασικό σημείο διαφωνίας, Δύτη. Στην Ελλάδα, αντίθετα, με άλλες χώρες του Νότου, η οικονομική επίθεση είναι και γεωπολιτική – άσε που, γενικά μιλώντας, δεν μπορείς εύκολα να ξεχωρίσεις γεωπολιτική και οικονομική επίθεση.

      Για το ‘εθνική’ δεν ξέρω πώς το εννοεί, πάντως δε με σοκάρει η χρήση του όρου, όπως ξέρεις :-)

  2. Δεν κανουν αντισταση .Δικαιλογια ψαχνουν για να υπαρχουν και αλλο.Πως να κανεις αξιοπιστη αντισταση οταν ο εχθρος ειναι μεσα σου ακομα.Καθρεφτες πρωτα…

  3. Ζάχαρη, νομίζω ότι το σχόλιό σου είναι πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα παρά στην υπερβολή.
    Ας πούμε μόνο ότι και στους τρεις χώρους υπάρχουν εξαιρέσεις (ίσως και πολυάριθμες, δεν ξέρω) από τον κανόνα που θέτεις

  4. Θα επανερχόμουν πιο αναλυτικά αλλά, φοβάμαι, μου είναι λίγο δύσκολο μέχρι, χμ, τη Δευτέρα τουλάχιστον. :(
    Πολύ βιαστικά: δεν βρίσκω κάτι σημαντικό στις εδώ εξελίξεις που να μην παρατηρείται ήδη και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, άλλα στις φτωχότερες, άλλα ακόμα και στις πλουσιότερες. Αυτό ισχύει για τα λεγόμενα θέματα παιδείας, ελέγχου και καταστολής, μετανάστευσης κλπ. Αν διαφέρουμε ριζικά αυτή τη στιγμή σε κάτι, φοβάμαι, είναι ο υπαρκτός πια κίνδυνος εκφασισμού και «βαϊμαροποίησης» -και σ’ αυτό δεν μπορώ να δεχτώ καμία σύμπλευση με «πατριώτες ή «εθνικιστές»». Γεωπολιτικά, τέλος, τι; Τα λεγόμενα εθνικά θέματα είναι κτγμ μια σειρά σκιαμαχιών χωρίς πραγματικό νόημα, όσο για την επέμβαση στην εθνική κυριαρχία, εδώ συμπίπτουμε με τους μέχρι στιγμής συντρόφους μας στο χοιροστάσιο -με τη διαφορά ότι το δικό μας πολιτικό σύστημα υπήρξε κάπως πιο δουλοπρεπώς ενδοτικό, ή μάλλον αναξιοπρεπές, σε σχέση με τους άλλους δύο που τουλάχιστον παραιτήθηκαν…

    Ξέρω ότι θα διαφωνήσουμε βέβαια :) Από Δευτέρα πάλι με την ησυχία μας.

    • Χοντρικά, επειδή βιάζεσαι ;-) :

      υπάρχει ουσιώδης διαφορά στο μεταναστευτικό: τα νούμερα. Το 80% (νομίζω για το 2010) των μεταναστευτικών ροών προς την ΕΕ ήταν προς την Ελλάδα! Δευτερο ‘θύμα’ στην ΕΕ, η Κύπρος

      η διαφορά στο γεωπολιτικό: ο μεγαλύτερος ενδοτισμός (που διαπιστώνεις και συ) σε συνδυασμό όμως με τη θέση της Ελλάδας στα Βαλκάνια (εξ ορισμού πιο ρευστός χώρος από τη Δ. Ευρώπη) και το ρόλο του επεκτατικού τουρκικού κράτους. Δεν ισχυρίζομαι ότι η απειλή είναι εξαρχής καθαρά γεωπολιτική, λέω ότι η οικονομική επίθεση καθιστά τη χώρα πιο ευάλωτη σε γεωπολιτικές πιέσεις.

  5. Χρειάζεται κίνημα Ανατροπής και όχι ενσωμάτωσης. Τα «αυθόρμητα» κινήματα, τα δήθεν «αταξικά» και «ακομμάτιστα», χειραγωγούνται, ξεφουσκώνουν και χάνονται.

    «Από το περασμένο Σάββατο, πολλές πλατείες στις κυριότερες πόλεις της Ισπανίας βρίσκονται κατειλημμένες από νέους, κυρίως φοιτητές και άλλους εργαζόμενους. Ολα ξεκίνησαν το βράδυ της 15ης Μαΐου, γι’ αυτό και το «κίνημα» αποκαλείται «Κίνημα 15Μ» ή «Αληθινή Δημοκρατία τώρα». Οι κινητοποιήσεις αυτές αντανακλούν τα τεράστια προβλήματα που ζουν τα λαϊκά στρώματα στη χώρα ιδιαίτερα η νεολαία (ανεργία, ανασφάλεια, φτώχεια κλπ.) Το κίνημα αυτό που εμφανίζεται ως «ακομμάτιστο», «ακηδευμόνευτο» ως «αντισυστημικό», που συντονίζεται στο διαδίκτυο, δεν είναι τυχαίο ότι τυγχάνει τεράστιας προβολής από τα αστικά ΜΜΕ, διεθνώς και στην χώρα μας, με πρώτο το συγκρότημα του εφοπλιστή Αλαφούζου. Αυτό εξηγείται αν δούμε τα αιτήματα που προβάλλει: «Κάτω οι τραπεζίτες, οι πολιτικοί, η διαφθορά», «φορολογία στις χρηματιστηριακές συναλλαγές», για να βγούμε από την κρίση. Ο ΣΥΝ και οπορτουνιστικές δυνάμεις το αποκαλούν «αδιαμεσολάβητο» κίνημα. Βεβαίως σε αυτό το ετερογενές «κίνημα» δρουν δυνάμεις πολιτικές, της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης που το μόνο που κάνουν είναι να διεκδικούν ένα πιο …ανθρώπινο καπιταλισμό. Ετσι εξηγείται και γιατί βρίσκει θερμές αγκάλες στους αστικούς και μικροαστικούς οπορτουνιστικούς κύκλους. Το συνεκτικό στοιχείο της υποστήριξης είναι ότι απουσιάζει οποιαδήποτε ταξική ανάλυση όπως και προοπτική ρήξης με το κεφάλαιο. Οτι εμφανίζεται ως το «νέο κίνημα» μακριά από το ταξικό εργατικό κίνημα.

    Οι αυταπάτες για «μερεμέτια» του συστήματος κυριαρχούν στους συμμετέχοντες. Η ανυπαρξία για δεκαετίες ισχυρού επαναστατικού πόλου, (αδύναμο Κομμουνιστικό Κόμμα, αδύναμο ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα – στην Ισπανία ήταν καταστροφική για το κίνημα η επίδραση του ευρωκομμουνισμού – εκφράζοντας την αποστροφή για τους πολιτικούς εκπροσώπους των αστών και για τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχουν ξεπουλήσει τους εργάτες, αντιδρούν με αφοριστικό και «άσφαιρο» για το σύστημα τρόπο. Ταυτόχρονα χειραγωγούνται από δυνάμεις που κυρίως θέλουν να μπουν ανάχωμα στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης. Ετσι, όπως έχουμε δει και σε άλλες χώρες, αυτά τα «αυθόρμητα» κινήματα, τα δήθεν «αταξικά» και «ακομμάτιστα», π.χ., τα «φόρουμ κατά της παγκοσμιοποίησης», ξεφουσκώνουν και χάνονται γιατί ακριβώς είναι τέτοιος ο προσανατολισμός τους. Δε στηρίζονται στην ταξική οργάνωση της εργατικής τάξης, των συμμάχων της, δεν έχουν αντιμονοπωλιακό πλαίσιο και κατεύθυνση πάλης.

    Η λαϊκή κινητοποίηση που είναι θετικό ζήτημα, για να έχει προοπτική, δεν μπορεί να είναι εκτόνωση και μικροαστικό ξέσπασμα. Δεν αρκεί να περιγράφει την άθλια πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι, οι νέοι από τα λαϊκά στρώματα. Πρέπει να ψάχνει τις αιτίες των προβλημάτων στην ίδια την φύση του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος που τόσο στην φάση της ανάπτυξης όσο και στην φάση της κρίσης χτυπάει τα λαϊκά δικαιώματα για να εξασφαλίσει την κερδοφορία του κεφαλαίου. Η αναρχία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, η ανισομετρία του είναι αυτή που οδηγεί στην κρίση, που σημαίνει και καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και πρώτα και κύρια της εργατικής δύναμης. Η κρίση είναι νομοτελειακή εξέλιξη στον καπιταλισμό και φιλολαϊκή διέξοδος στα πλαίσια του συστήματος απλά δεν υπάρχει. Ακόμη και ό,τι δίνει το κεφάλαιο κάτω από την πίεση των εργατών μπορεί να το πάρει πίσω και στο πολλαπλάσιο. Στη σημερινή φάση οι αγώνες που περιορίζουν την κατεύθυνσή τους στη βελτίωση της ζωής του λαού δεν είναι αρκετοί ώστε για οδηγήσουν σε φιλολαϊκές λύσεις. Μπαίνει επιτακτικά η ανάγκη σύνδεσης αυτών των αγώνων, με την πάλη για την εξουσία και σε ποιανού τα χέρια θα είναι τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής.

    Ετσι για να υπάρξει κίνημα προοπτικής και όχι εκτόνωσης πρέπει η υπόθεση της κοινωνικής αλλαγής να μπει στην πρώτη γραμμή για την πρωτοπόρα τάξη της κοινωνίας, την εργατική τάξη. Να δυναμώσει μέσα από την ταξική της ενότητα, η οργάνωση εκεί όπου παράγεται ο πλούτος, στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, εκεί όπου βρίσκονται οι εργαζόμενοι, με στόχους πάλης κόντρα στα συμφέροντα των καπιταλιστών, κόντρα στην ταξική συνεργασία και στο συμβιβασμό. Με πρωτοπόρα την εργατική τάξη χρειάζεται να οικοδομηθεί η λαϊκή συμμαχία με τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους από τις λαϊκές οικογένειες με στόχο την σύγκρουση για να χάσουν τα μονοπώλια την εξουσία τους. Οχι για να αλλάξει η «πολιτική τάξη», «να μεταρρυθμιστεί το πολιτικό σύστημα» όπως ζητάει το «κίνημα 15Μ» στην Ισπανία, όχι για να αλλάξει η κυβέρνηση, αλλά για να αλλάξει η τάξη στην εξουσία. Ενα τέτοιο κίνημα σπάει την μοιρολατρία, κάνει την οργή δύναμη ανατροπής. Σε κάθε χώρα, την Ισπανία, την Ελλάδα και παντού, αυτό σημαίνει μαζικό απεγκλωβισμό λαϊκών δυνάμεων από την επιρροή των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων, συμπόρευση και λαϊκή αντεπίθεση με τους κομμουνιστές. Δ.Κ.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s