Xανγκoβερ

«Η Ελλάδα στους Ελληνες» έλεγε ένα παλιότερο προεκλογικό σύνθημα. Μετά από χρόνια καταλάβαμε ότι ο εμπνευστής του δεν εννοούσε τόσο την εθνική ανεξαρτησία ούτε χρησιμοποιούσε το σύνθημα μόνο δημαγωγικά.

Κυριολεκτούσε: με τη δική του συνέργεια, η χώρα επρόκειτο να κοπεί κομματάκια και να μοιραστεί: ένα τσιφλίκι στον έναν, μία θέση στο δημόσιο στον άλλον, μία κερδοφόρα μπίζνα στον τρίτον. Μιλάμε βέβαια για όσα κομματάκια περίσσευαν από τη μεγάλη λεηλασία. Η ίδια αντίληψη για τα κοινή πατρική περιουσία, ότι δηλαδή πρέπει να διαμοιραστεί αντί να συντηρηθεί, συνεχίζεται έως τις μέρες μας.

Ετσι τα βρήκε, θα μου πεις, ο Αντρέας Παπαντρέου, έτσι τα συνέχισε. Σωστό κι αυτό. Τι ‘χες Γιάννη, τι ‘χα πάντα. (Οι «αντάρτες» των εκλογών μπορούν σιγά σιγά να αποχωρούν. Τους ευχαριστούμε για την παράσταση.)

[ Στο δεύτερο γύρο ψηφίζω Νέα Δημοκρατία. Οσοι δεξιοί βρούν το ΚΚΕ (ή άλλο αντικυβερνητικό) στο δεύτερο γύρο, ας το στηρίξουν. ]

Advertisements

30 thoughts on “Xανγκoβερ

  1. αὐτὸ τὸ Ἡ Ἑλλάδα στοὺς Ἕλληνες θεωρεῖται ὅτι ἂν παλιότερα εἶχε κάποιο νόημα (ἀνεξαρτησία), τώρα χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τοὺς ἀκροδεξιοὺς (κατὰ μεταναστῶν) καὶ μόνο ἀπὸ αὐτοὺς ἔχει νόημα νὰ χρησιμοποιεῖται.

    Ὡσὰν σήμερα τὸ θέμα τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας ἔχει ἐπιλυθεῖ καὶ αὐτὴ δὲν ἀμφισβητεῖται πλέον.

  2. «Ετσι τα βρήκε, θα μου πεις, ο Αντρέας Παπαντρέου, έτσι τα συνέχισε».
    Ένα ωραίο μαρξικό τσιτάτο λέει μέσες άκρες: «οι ποσοτικές διαφορές μας δίνουν και ποιοτικές». Η μαζικοποίηση του ρουσφετιού σε βαθμό ασύλληπτο πιο πρίν, οι πόροι που εισέρρευσαν στην Χώρα σε βαθμό ασύλληπτο ίσαμε πρίν δίνουν και μια διαφορετική ποιοτική διάσταση. Ο εκμαυλισμός όλης της μικροαστικής τάξης (και της μεσαίας).

    Ο Γερμανός ιστορικός Χάιντς Α. Ρίχτερ σημείωνε στη χθεσινή Καθημερινή: «Αν οι συντηρητικοί και οι κεντρώοι απομυζούσαν το κράτος μετριοπαθώς έως την περίοδο της χούντας, επί ΠΑΣΟΚ έγινε η μεγάλη αρπαγή». Αυτοί είναι που τώρα έγιναν και τιμητές. Η ελλαδική Δεξιά ψοφοδεής, ανερμάτιστη, μία μεγάλη φατρία όπου συστεγάζονται άλλες μικρότερες δίχως καν την αίσθηση της αυτοσυντήρησης έκανε ό,τι μπορούσε να τους επαναφέρει και τα κατάφερε.

    Εξαιρετικό το σχόλιό σου για την βασική κοινωνική λειτουργία του «οι Ελλάδα στους Έλληνες». Παρεμπιπτόντως γνωρίζω δεξιούς που ήδη ψήφισαν ΚΚΕ σε περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο. Δεν ξέρω αν ο αριθμός είναι ικανός.

    Και ένα τελευταίο: είσαι ο καλύτερος οικοδεσπότης. Τα σχόλιά σου σύντομα και περιεκτικά. Είσαι ανοιχτός στη συζήτηση, προσπαθείς να απαντάς σε όλα. Εύγε!

    Καλό απόγευμα.

  3. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὸ μέτρο σύγκρισης μεταξὺ τοῦ πασοκικοῦ καὶ τοῦ δεξιοῦ (φασιστικοῦ ἢ κοινοβουλευτικοῦ) φαγοποτιοῦ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἁπλὰ ποσοτικό, γιατὶ καθένας εἶχε στὴ διάθεσή του διαφορετικοὺς πόρους. τὸ πασοκ ἔφαγε τόσα ὅσα προσέφερε ἡ εὐρωπαϊκὴ ἕνωση, ἡ δεξιὰ ἔφαγε τόσα ὅσα προσέφεραν οἱ ηπα καὶ ἡ ἐσωτερικὴ (μετεμφυλιακὴ) ληστεία.

  4. Λεωνίδα,
    ἐννοῶ ὅτι τὸ μέτρο τοῦ μεγέθους ἑνὸς φαγοποτιοῦ δὲν εἶναι ἡ ποσότητα τῶν χρημάτων/πόρων ποὺ κατέληξαν στὶς ἡμέτερες τσέπες ἀλλὰ τὸ κλάσμα «πόροι ποὺ κατέληξαν στὶς ἡμέτερες τσέπες πρὸς τοὺς διαθέσιμους γιὰ τέτοιους σκοποὺς πόρους». δὲν ὑπάρχει διαφορὰ στὸ ἂν ὁ α εἶχε στὴ διάθεσή του, ὡς κυβέρνηση, τοὺς πόρους τοῦ σχ. μάρσαλ, ὁ β τῶν εὐρωπαϊκῶν ἐπιδοτήσεων, σημασία ἔχει τί ποσοστὸ ἀπὸ αὐτὲς κατέληξε στὸν α, τὸν β καὶ τοὺς εὐνοούμενούς του.

  5. Μα και το δικό μου κριτήριο Γιάννη, δεν ήταν η ποσότητα των πόρων, ούτε η ηθική, και μόνον, αποτίμηση. Ακριβέστερα σημείωσα:

    «Ένα ωραίο μαρξικό τσιτάτο λέει μέσες άκρες: «οι ποσοτικές διαφορές μας δίνουν και ποιοτικές». Η μαζικοποίηση του ρουσφετιού σε βαθμό ασύλληπτο πιο πρίν, οι πόροι που εισέρρευσαν στην Χώρα σε βαθμό ασύλληπτο ίσαμε πρίν δίνουν και μια διαφορετική ποιοτική διάσταση. Ο εκμαυλισμός όλης της μικροαστικής τάξης (και της μεσαίας)».

  6. Ναί, δὲν μπορῶ νὰ ἀποφασίσω, ὅμως, ὅτι ἡ μαζικοποίηση τοῦ ρουσφετιοῦ ἢ μᾶλλον ἡ ἐπέκτασή του στὸ ἄλλο μισὸ τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ (ἀφοῦ ὣς τὸ 1974/81 τὸ ρουσφέτι ἦταν προνόμιο μόνο τοῦ μισοῦ πληθυσμοῦ) εἶναι μικρότερο ἢ μεγαλύτερο κακὸ ἀπὸ τὴν ὕπαρξή του ὡς μέσο πολιτικῆς διάκρισης ὑπὲρ τοῦ μισοῦ πληθυσμοῦ

  7. Η υφή του ρουσφετιού και των πελατειακών σχέσεων συνδεόταν με τον χαρακτήρα του κράτους, της κοινωνίας και της οργανωτικής δομής των κομμάτων. Κόμματα προυχόντων όπως αυτά της Δεξιάς και του Κέντρου προχωρούσαν σε πελατειακές πρακτικές αντίστοιχες με τη δομή τους. Δεν ισχύουν τα περί μισού πληθυσμού μέχρι το 1981 γιατί τότε δεν είχε σημασία να έχεις πρόσβαση στο «κόμμα» ή σε έναν οποιοδήποτε βουλευτή αλλά στην ίδια τα στελέχη της Κυβέρνησης.

    Η κομματική δομή του ΠαΣοΚ (μαζικό κόμμα) αντιστοιχούσε στην πελατειακή του πρακτική, δηλαδή το μαζικό ρουσφέτι.

    Αφήνω εδώ το απτό γεγονός ότι ο ιδιωτικός τομέας παρουσίαζε πάρα πολλές δυνατότητες μέχρι τη δεκαετία του 1980. Το δημόσιο ήταν μία κακοπληρωμένη και καθόλου επίζηλη επιλογή.

    Τα περί «μισού πληθυσμού» ήταν η ιδεολογικοπολιτική νομιμοποίηση της μαζικής εισόδου στο Δημόσιο.

    Άλλωστε η ασαφής και αόριστη έγκληση «μη προνομιούχοι» μπορούσε να τοποθετήσει και τον καθένα κάτω από την ομπρέλλα της. Δηλαδή αν κάποιος προερχόταν από ένα κατσικοχώρι (χωριό από όπου κι εγώ κατάγομαι. Να μην παρεξηγηθώ) μπορούσε άνετα να αυτοκατανοείται ως «μη προνομιούχος).

  8. οἱ ἀριστεροὶ ποὺ δὲν εἶχαν ὑπογράψει καὶ διωκόμενοι ἦταν καὶ δὲν ἦταν προνομιοῦχοι. οἱ δεξιοὶ μὲ λίγη ἀτυχία ἴσως νὰ μὴν ἦταν προνομιοῦχοι, δὲν ἦταν διωκόμενοι ὅμως.

    τὰ περὶ μισοῦ πληθυσμοῦ δὲν πρέπει νὰ τὰ ἀντιλαμβάνεσαι κυριολεκτικά. οὔτε στὰ 1990 ἢ τὸ 2004 ἦταν δημόσιος ὑπάλληλος ὅποιος ἦταν πασοκ/συνασπισμός. ἀλλά: γιὰ νὰ εἶσαι εὐνοούμενος τοῦ κράτους ὣς τὸ 1974/81, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν προσφερόμενων θέσεων/εὐκαιριῶν, ἔπρεπε νὰ ἔχεις ἀποδεδειγμένα καὶ μὲ πειστικὸ τρόπο, ἀκόμη κι ἂν «ὑπέγραφες», τὰ σωστὰ κοινωνικὰ φρονήματα, νὰ ἀνήκεις στὸ μισὸ τοῦ πληθυσμοῦ, δηλαδή.

    ὁ ἰδιωτικὸς τομέας «παρουσίαζε πάρα πολλές δυνατότητες μέχρι τη δεκαετία του 1980» χάρη στὴν ὑπερεκμετάλλευση τῶν ἐργαζόμενων, στὸ ἕως τὰ μέσα τοῦ 1960 χαμηλὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδό τους, στὶς κρατικὲς ἐπιχορηγήσεις καὶ κάθε εἴδους δασμούς καὶ στὸ εὐνοϊκὸ διεθνὲς οἰκονομικὸ κλίμα. μετὰ τὶς οἰκονομικὲς κρίσεις καὶ τὴ σταδιακὴ κατάργηση τῶν δασμῶν οἱ ἐθνικοί μας βιομήχανοι εὐχαρίστως ἐγκατέλειψαν τὶς χρεωκοπημένες ἐπιχειρήσεις στὸ πασοκ. ναί, παρουσίαζε εὐκαιρίες, ἀλλὰ πρέπει νὰ ξέρουμε γιατί ὑπῆρχαν αὐτὲς καὶ γιατί ἔπαψαν νὰ ὑφίστανται.

  9. Στα όσα αναφέρεις στις δύο πρώτες παραγράφους νομίζω πώς τα όσα σημείωσα είναι αρκετά.

    Στην τελευταία παράγραφο αναφέρεσαι στους όρους της ύπαρξης ευκαιριών στον ιδιωτικό τομέα αλλά για να σχετικεύσεις την παρατήρησή μου. Όμως η παρατήρησή μου δεν είχε να κάνει με μία προσπάθεια εξύμνησης της μεταπολεμικής και μέχρι το 1980 ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα αλλά για το απτό γεγονός ότι η εξάρτηση της ατομικής εργασίας από το κράτος είχε πολύ μικρότερη σημασία από ό,τι το 1980 μέχρι και σήμερα.

  10. δὲν βλέπω, ὅμως, νὰ ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι τὰ περὶ μισοῦ πληθυσμοῦ πράγματι ἴσχυαν (μὲ τὴν ἔννοια ὅτι οἱ εὐνοούμενοι τοῦ κράτους μποροῦσαν νὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν μισὸ πληθυσμό, κι ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ὁ μισὸς πληθυσμὸς μισθοδοτοῦνταν ἀπὸ τὸ κράτος/δημόσιο)

    ἡ «μαζικὴ εἰσοδος στὸ δημόσιο» στὴν ὁποία ἀναφέρθηκες συνίσταται σὲ 800 χιλιάδες, δηλαδὴ σὲ ποσοστὸ 7-8% τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ εἴκοσι ἐννιὰ χρόνια μετὰ τὸ 1981. τὸ «τεράστιο δημόσιο» δὲν εἶναι παρὰ ἕνας ἀκόμη δεξιὸς καὶ (ἐνίοτε σοσιαλ-)νεοφιλελεύθερος μύθος. ἀρκεῖ νὰ σκεφτοῦμε ὅτι λ.χ. τὸ 2003 ἡ ἑλλάδα ἐρχόταν σὲ ποσοστὸ δημοσίων ὑπαλλήλων 15η πίσω ἀπὸ τὶς σουηδία, δανία, φιλανδία, γαλλία, ἀγγλία, πορτογαλία, βέλγιο, λουξεμβοῦργο, ηπα, ἰταλία, ἰσπανία καὶ αὐστρία (http://129.3.20.41/eps/pe/papers/0507/0507011.pdf , σελ. 6). ἁπλῶς ἡ ἀμυντικὴ στάση τοῦ μετεμφυλιακοῦ καθεστῶτος τὸ ὁδηγοῦσε σὲ αὐστηρὸ κοσκίνισμα τῶν ὑποψηφίων δ.ὑ. πρᾶγμα ποὺ θὰ ἦταν ὀρθό, ἐὰν τὰ κριτήρια ἦταν ἀξιοκρατικὰ καὶ ὄχι κομματικά.

  11. Δεν το αντιλαμβάνομαι επειδή κάνεις γενικές, ασαφείς αναφορές και ιδεολογικοπολιτικού χαρακτήρα διαπιστώσεις που δεν παραπέμπουν παρά σε διακηρύξεις.

    Η μαζική είσοδος στο δημόσιο (ακριβέστερα: με μαζικές πελατειακές διαδικασίες που όπως είπα αντιστοιχούσαν στη μαζική οργάνωση του ΠΑΣΟΚ) ισχύει στο βαθμό που παρέλαβε, μετά τις μεγάλες κρατικοποιήσεις της δεκαετίας του εβδομήντα, δημοσίους υπαλλήλους στον αριθμό των 200 χιλιάδων για να τους φθάσει οκτακόσιες χιλιάδες όπως λές. Με μία διαφορά: σε αυτούς δεν έχουν καταμετρηθεί χιλιάδες συμβασιούχων που απολύθηκαν πριν την απογραφή και οι οποίοι στις εκλογές του 2004 έφθαναν τις 250 χιλιάδες. Και οι οποίοι με τη σειρά τους, μέσες άκρες αντικαταστάθηκαν από άλλους. Επίσης ξεχνάς τις αποκρατικοποιήσεις που έχουν λάβει χώρα ήδη από τις αρχές τις δεκαετίας του 1990.

    Τέλος σε στοιχεία σαν κι αυτά που με παραπέμπεις πρέπει να ξέρεις πώς όχι μόνον δεν θεωρούνται ως δημόσιοι υπάλληλοι στις άλλες χώρες οι ίδιες κατηγορίες όπως στην Ελλάδα αλλά ότι και η Ελλάδα δίνει πολλές φορές στοιχεία κατά το δοκούν (κι όχι μόνον για το έλλειμμα). Ενώ πολλές φορές εξαιρούνταν από στοιχεία που δίνονταν στη δημοσιότητα οι υπάλληλοι των ΟΤΑ και των ΔΕΚΟ.

  12. Lost in statistics σε άσκηση κονδυλικού ύφους.

    [Λεωνίδα, ευχαριστώ για τα καλά λόγια]

    Φαντάζομαι ότι κάπου θα υπάρχουν μελέτες, στοιχεία για το ποια μεταπολεμική κυβέρνηση ήταν πιο πελατειακή – απλώς τα αγνοώ και δεν μπορώ να συμμετάσχω στην κουβέντα.

    Κάπως άσχετο με τα παραπάνω, το σημειώνω πάντως: το Αντι είχε δημοσιεύσει προ ετών μια σύγκριση της οικονομικής πολιτικής των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων – λαμβάνοντας υπόχη και το τι είχε παραλάβει και τη διεθνή κατάσταση – και θυμάμαι ότι κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η πιο φιλολαϊκή ήταν η 1η κυβέρνηση Καραμανλή (74-77) η δε χειρότερη η 2η Παπανδρέου (85-89)

  13. ἡ διαπίστωση ὅτι στὴ μετεμφυλιακὴ ἑλλάδα τὸ μισὸ τοῦ πληθυσμοῦ δὲν διωκόταν καὶ ἦταν προνομιοῦχοι συγκριτικὰ τουλάχιστον μὲ τὸ ἄλλο μισό, δὲν εἶναι «γενικές, ασαφείς αναφορές και ιδεολογικοπολιτικού χαρακτήρα διαπιστώσεις». δὲν εἶναι λ.χ. ἀσαφὲς τὸ ὅτι γιὰ νὰ σπουδάσει κάποιος ἢ γιὰ νὰ ἀποκτήσει ἄδεια περιπτέρου (πόσο μᾶλλον γιὰ νὰ διοριστεῖ στὸ δημόσιο) ἔπρεπε νὰ ἔχει «ὑγιῆ κοινωνικὰ φρονήματα».

    ἀμφισβητώντας τὰ ποσοστὰ δημοσίων ὑπαλλήλων στὶς χῶρες ποὺ ἀνέφερα θὰ μποροῦσες καὶ νὰ δείξεις τὰ πραγματικά ποσοστά. τὰ στοιχεῖα, πάντως, σὲ κάθε περίπτωση δείχνουν ὅτι τὰ ἑλληνικὰ ποσοστὰ δημόσιων ὑπαλλήλων δὲν εἶναι μεγάλα. γιὰ παράδειγμα στὴν ἀγγλία (http://www.statistics.gov.uk/articles/nojournal/PSE_final.pdf, σελ. 23/27) τὸ 2004 τὸ ποσοστὸ ἦταν μεταξὺ 10-11,5% τοῦ πληθυσμοῦ. ἔχεις δίκαιο ὅτι διαφορετικὰ λογίζονται οἱ δημόσιοι ὑπάλλλοι ἀλλὰ ὄχι ὅπως τὸ ἐννοεῖς μὰ ἀντίθετα: γιὰ παράδειγμα στὴ γερμανία (http://www.unikonstanz.de/bogumil/kuhlmann/Download/KuhlmannRoeber1.pdf), δὲν θεωροῦνται δημόσιοι ὑπάλληλοι οἱ στρατιωτικοί, οἱ ὁποῖοι στὴν ἑλλάδα λογίστηκαν ὡς δ.ὑ. κατὰ τὴν ἀπογραφή.

    ἡ πρόσφατη ἀπογραφὴ τῶν ἐργαζόμενων στὸ εὑρύτερο δημόσιο ἔγινε πρὶν τελειώσουν οἱ συμβάσεις. καὶ ἐννοεῖται ὅτι στοὺς 625 χιλιάδες μόνιμους συμπεριλαμβάνονται κληρικοί, στρατιωτικοὶ (~170 χιλιάδες) καὶ ἀστυνομικοί/πυροσβέστες (~ 70 χλδ), γύρω στοὺς 250-60 χλδ.

  14. Παραμένουν ασαφείς στον βαθμό που δεν προκύπτει το μισό του ελληνικού πληθυσμού. Τα περί καταπίεσης «του μισού πληθυσμού» τα ανακάλυψαν νέες γενιές της μεταπολίτευσης που επέβαλλαν την ιδεολογικοπολιτική τους κυριαρχία στους υπόλοιπους. Το ότι ήταν ένα κοινοβουλευτικό καθεστώς με αυταρχικά εν πολλοίς περιεχόμενα ήταν εύλογο κι αναμενόμενο. Θα μπορούσε μάλιστα να έχει εγκαθιδρυθεί και δικτατορία μετά τη λήξη του εμφυλίου, όπως κι έγινε προσπάθεια. Ο Τσουκαλάς σημειώνει: «όπως όλες οι εμφύλιες συγκρούσεις θεσμοθέτησε την ιδεολογική και πολιτική πόλωση, που οριοθέτησε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Αντίθετα, όμως, από τις περισσότερες παρόμοιες συγκρούσεις, τουλάχιστον του 20ου αιώνα, οι θεσμοί του ελληνικού εμφυλίου γεννήθηκαν και λειτούργησαν στα πλαίσια ενός κράτους που, τουλάχιστον επίσημα, ήταν δημοκρατικό» (Κράτος, Κοινωνία, Εργασία κ.λ.π.).

    Τώρα, πρώτα σου υπενθυμίσω ότι αναφέρθηκα στο ότι διαφέρει η μαζική υφή του ρουσφετιού κατά την περίοδο του ΠΑΣΟΚ από άλλες προηγούμενες περιόδους ενώ εσύ μετέθεσες την κουβέντα σε αυτόν καθεαυτόν τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων. Οι αριθμοί των δημοσίων υπαλλήλων σύμφωνα με την τελευταία απογραφή ανέρχονται σε 768 χιλιάδες κι αφού πρώτα, εδώ κάνεις λάθος, είχε εκδιωχθεί ο κύριος όγκος συμβασιούχων κατά τον μήνα Μάρτιο του 2010, ενώ σε αυτούς δεν καταγράφηκαν τα Ν.ΠΙ.Δ. δηλαδή των επιχειρήσεων που ανήκουν στο Δημόσιο Ο.Π.Α.Π., ελληνικά πετρέλαια κ.λ.π. οι οποίοι μισθοδοτούνται από τον κρατικό κορβανά. Μάλιστα το να μπείς σε αυτούς ή το (με πλάγια γράμματα παρακαλώ) ρουσφέτι. Δεν σου δίνω στοιχεία λοιπόν γιατί δεν μπορώ να τα εκτιμήσω. Ως προς το ότι δεν μπαίνουν στην κατηγορία του δημοσίου υπαλλήλου οι ίδιες κατηγορίες σε κάθε χώρα τα όσα παρέθεσες επιβεβαιώνουν αυτό που είπα.

    Τώρα μου φέρνεις παραδείγματα από την Ε.Ε. Να σου πώ και πάλι ότι μου είναι αδιάφορο. Και τούτο γιατί όχι μόνον οι έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι είναι ανορθολογικά κατανεμημένοι (σύμπτωμα κι αυτό του ρουσφετιού), όχι μόνο γιατί ο μεγαλύτερος όγκος τους έχει μπεί με αδιαφανείς διαδικασίες αλλά και επειδή μιλάμε για ένα δημόσιο πλήρως αναποτελεσματικό. Αλλά τώρα μετέθεσα εγώ τα ζητήματα.

  15. ἀκόμη κι ἂν παραγνωρίσουμε τὴ μακρόνησο καὶ τὴ διατήρηση τῆς ἀπαγόρευσης λειτουργίας τοῦ κκε καὶ δεχτοῦμε ὡς τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ μετεμφυλιακὸ καθεστὼς ἦταν τυπικὰ δημοκρατικό, αὐτὸ δὲν ἀναιρεῖ τὸ γεγονὸς τῆς καταπίεσης. οὔτε ἡ μὴ ἐπιβολὴ δικτατορίας τὸ ’50 καθιστᾶ μικρότερη τὴν καταπίεση (ἄλλωστε ἡ δικτατορία ἔγινε). κυρίως ὅμως τὸ ὅτι ὑπῆρχε ἕνα ἐπίσημα μὴ δικτατορικὸ καθεστὼς δὲν ἀναιρεῖ τὸ γεγονὸς τῆς καταπίεσης τοῦ μισοῦ πληθυσμοῦ, δηλαδὴ ἡ καταπίεση αὐτὴ δὲν ἀποδεικνύεται ὡς μύθος ἐπειδὴ δὲν ἔγινε δικτατορία τὸ ’50.

    μὲ δεδομένο τὸ ἄνοιγμα τῶν κρουνῶν μετὰ τὸ 1981, δηλαδὴ ὅτι ἁπλῶς τὰ ρουσφέτια ἦταν περιορισμένα λόγω τῆς φτώχειας τοῦ κράτους κι ὄχι λόγω ἔλλειψης διαφθορᾶς (ἡ ὁποία ἀποδεικνύεται ἀκριβῶς καὶ ἀπὸ τὴν ὁλοκληρωτικὴ κατοχὴ τοῦ κράτους ἀπὸ τὴν μετεμφυλιακὴ δεξιά), καὶ τὸ ὅτι οἱ δ.ὑ. ἦταν πολὺ λίγοι σὲ σχέση μὲ τὶς ἀνάγκες, ἦταν ἀναμενόμενο ὅτι θὰ αὐξανόταν ὁ ἀριθμός τους. τὸ ὅτι οἱ προσλήψεις ἔγιναν κατά κύριο λόγο (ὣς τὸ 1994 κυρίως) προφανῶς ἀναξιοκρατικά εἶναι ἄλλο ζήτημα.

    συμβασιοῦχοι ὑπάρχουν ἀκόμη καὶ σήμερα, τὸ πότε ἔφυγαν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ πότε ἄρχισε ἡ σύμβασή τους. ὑπάρχουν λογιῶ λογιῶ συμβάσεις. τώρα, ἂν νομίζεις ὅτι λ.χ. μὲ τὸν οπαπ θὰ αὐξηθεῖ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐργαζόμενων στὸ δημόσιο σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε νὰ ἀνταποκρίνονται στὸ βασικὸ νεοφιλελεύθερο καὶ δεξιὸ μύθο τοῦ 1-1,5 ἑκατομμυρίου, ἀρκεῖ ἁπλῶς νὰ τὸ ἀποδείξεις.

    τὸ ὅτι δὲν προσμετρῶνται στοὺς δ.ὑ. ἄλλων χωρῶν οἱ στρατιωτικοὶ κ.ἄ. δὲν ἐπιβεβαιώνει ὅσα εἶπες, ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο, μιὰ καὶ ὄχι ἁπλῶς ὑπάρχουν χῶρες μὲ μεγαλύτερο ποσοστὸ ἀπασχόλησης στὸ δημόσιο, ἀλλὰ τουλάχιστον σὲ μιὰ χαρακτηριστικὴ ἀπὸ αὐτὲς δὲν συνυπολογίζονται, ὅπως συμβαίνει στὴν ἑλλάδα, κατηγορίες ὅπως αὐτὴ τῶν στρατιωτικῶν (200χλδ περίπου στὴ γερμανία). δηλαδή: τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀμφισβήτησες πιὸ πάνω ἐπιβεβαιώνονται ἀκόμη περισσότερο. αὐτὸ ἀσφαλῶς δὲν συνιστᾶ λόγο ἄρνησης τοῦ γεγονότος τῆς ἀνορθολογικῆς κατανομῆς στὸ ἑλληνικὸ δημόσιο τῶν δ.ὑ., ἀλλὰ λόγο ἀπόρριψης τῆς δεξιᾶς/νεοφιλελεύθερης μυθολογίας γιὰ τεράστιο δημόσιο.

  16. Είναι άλλο πράγμα ο μισός πληθυσμός κι άλλο το ΚΚΕ.

    Χαίρομαι που επισημαίνεις ότι «μὲ δεδομένο τὸ ἄνοιγμα τῶν κρουνῶν μετὰ τὸ 1981, δηλαδὴ ὅτι ἁπλῶς τὰ ρουσφέτια ἦταν περιορισμένα λόγω τῆς φτώχειας τοῦ κράτους κι ὄχι λόγω ἔλλειψης διαφθορᾶς (ἡ ὁποία ἀποδεικνύεται ἀκριβῶς καὶ ἀπὸ τὴν ὁλοκληρωτικὴ κατοχὴ τοῦ κράτους ἀπὸ τὴν μετεμφυλιακὴ δεξιά)». Δηλαδή λές ότι τα ρουσφέτια ήταν περιορισμένα – άσχετα αν κάνεις δίκη προθέσεων.

    Δεν ξέρω πως συνδέεις την κατάληψη του κράτους από τη Δεξιά με τη διαφθορά. Η Δεξιά κυβέρνησε από το 1952 έως το 1963. Η δικτατορία έγινε δίχως να την στηρίξει η κατεστημένη, οργανωμένη Δεξιά. Ακόμη και ο βασιλιάς έφυγε επί δικτατορίας.

    «τὸ ὅτι οἱ προσλήψεις ἔγιναν κατά κύριο λόγο (ὣς τὸ 1994 κυρίως) προφανῶς ἀναξιοκρατικά εἶναι ἄλλο ζήτημα»
    Αυτό είναι το ζήτημα. Και συνεχίστηκαν πλήθος αναξιοκρατικών και κομματικών προσλήψεων.

    Οι συμβασιούχοι που υπάρχουν σήμερα είναι πολύ μικρότεροι σε αριθμό από αυτούς της περιόδου 1991-2009. Στις εκλογές του 2004 υπολογίζονταν από όλους, αν δεν κάνω λάθος, γύρω στις 250 χιλ. Μέχρι σήμερα καταγράφηκαν περί τις 50 με 60 χιλ. Μέχρι τώρα.

    Επίσης δεν έχει γίνει καταγραφή σε ΝΠΙΔ, Δημοτικές επιχειρήσεις και ΔΕΚΟ. Υπολογισμοί που γίνονταν πάντως και από εφημερίδες προοδευτικές σαν το Έθνος εκτιμούν ότι μετά την παραπάνω απογραφή θα φθάσουν στο 1 εκατομμ. Δεν ξέρω αν θα γίνει. Μπορεί, καταπώς λές να παραγνωρίζουν τη πραγματικότητα προς επίρρωση ιδεολογιών. Εδώ θα είμαστε και θα δούμε.

  17. Είναι άλλο πράγμα ο μισός πληθυσμός κι άλλο το ΚΚΕ.

    περιορίζεις τὸ εαμ στὸ κκε ὥστε νὰ ἀποδειχτεῖ ὅτι δὲν διωκόταν ὁ μισὸς πληθυσμός.

    ὅτι τὰ ρουσφέτια ἦταν περιορισμένα στὸν μισὸ πληθυσμὸ λόγω ἔλλειψης πόρων καὶ λόγω πολιτικῆς ἐπιλογῆς δὲν εἶναι δίκη προθέσεων ἀλλὰ ἡ πραγματικότητα.

    Δεν ξέρω πως συνδέεις την κατάληψη του κράτους από τη Δεξιά με τη διαφθορά.

    ναί, οἱ χίτες, ταγματασφαλίτες καὶ δοσίλογοι συμμάχησαν μὲ τὴν δεξιὰ ἐναντίον τοῦ εαμικοῦ χώρου γιὰ νὰ σώσουν τὸ τομάρι τους καὶ ἀντίστοιχα ἀνταμοίφθηκαν. δὲν ἔχει νόημα νὰ ταυτίζεις σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ τὴν κοινοβουλευτικὴ ἐξουσία τῆς δεξιᾶς μὲ τὴν ἐπικράτησή της στὸ κράτος. οἱ δεξιὲς ἀξίες (ἀντικομμουνισμὸς καὶ θρησκοληψία) καὶ ἡ πολιτική τους ἀντανάκλαση ἦταν δεδομένες. ὅ,τι λὲς θὰ εἶχε τὸ ἀντίστοιχό του στὸ νὰ ἀμφισβητεῖται ἡ κυριαρχία τῆς ἀνανεωτικῆς ἀριστερᾶς στὴ μεταπολίτευση λόγω τῶν σύντομων δεξιῶν κυβερνήσεων.

    Αυτό είναι το ζήτημα. Και συνεχίστηκαν πλήθος αναξιοκρατικών και κομματικών προσλήψεων

    ἡ ἀναξιοκρατία καὶ οἱ κομματικὲς προσλήψεις, ὡς γνωστόν, ἦταν κυρίαρχο φαινόμενο σὲ ὅλη τὴν μετεμφυλιακὴ περίοδο. δὲν βρίσκεται ἐκεῖ ἡ διαφορά μὲ τὸ πασοκ.

    γιὰ τοὺς συμβασιοῦχους: ξεχνᾶς ὅτι οἱ πολλοὶ συμβασιοῦχοι παλαιότερων ἐποχῶν μονιμοποιήθηκαν λ.χ. στοὺς καποδιστριακοὺς δήμους (καὶ ὄχι μόνο αὐτοὶ) ἔτσι ὥστε νὰ εἶναι ἐντελῶς δίχως νόημα ὁ διαχωρισμός τους ἀπὸ τοὺς μόνιμους προκειμένου νὰ προκύπτει μεγαλύτερος ἀριθμὸς ὑπαλλήλων (δηλαδὴ στοὺς 625 χλδ συμπεριλαμβάνονται πρώην συμβασιοῦχοι)

  18. Δεν περιορίζω τίποτα. Εσύ αποδίδεις στο ΕΑΜ μία τέτοια έκταση και διάρκεια στο χρόνο που δεν δικαιολογείται από τα πράγματα. Δεν σε αφορά το γεγονός ότι Δεξιά και Κέντρο συναινούν στον θεσμό της βασιλείας και στον ελληνοχριστιανισμό ούτε το ότι διαθέτουν την αυτή κομματική δομή. Από τη μεταξύ τους σύγκρουση βγάζεις το συμπέρασμα ότι το Κέντρο ήταν Αριστερά! Η Αριστερά μετά τη συντριβή της στον εμφύλιο υπήρξε απειλητική μόνον στο βαθμό που κατέστη εναλλακτικός πόλος το 1958. Και τούτο συνέβη εξ αιτίας του κατακερματισμού του Κέντρου.

    Αρχής εξ αρχής είπα ότι ρουσφέτια γίνονταν και τότε όπως γίνονταν από συστάσεως του ελλαδικού κράτους. Η ποιοτική διαφορά μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ είναι ότι αυτά διαχέονται στο σύνολο του πληθυσμού. Δεν γίνονταν ρουσφέτια πιο πρίν ούτε κάν για το μισό πληθυσμό όπως διατείνεσαι.

    Δεν έβγαζαν την Δεξιά στην εξουσία οι χίτες, οι ταγματασφαλίτες και οι δοσίλογοι αλλά μεγάλες μάζες του λαού. Κι άλλες μεγάλες μάζες ήσαν Κεντρώοι οι οποίοι άνηκαν στους νικητές του εμφυλίου κι όχι στους ηττημένους.

    Ο αντικομμουνισμός ήταν κοινό πεδίο για το Κέντρο. Πάντως η «θρησκοληψία» και ο «αντικομμουνισμός» που αναφέρεσαι δεν συνιστούν «αξίες» αλλά απλώς η ματιά εκείνου που αρνείται τον «ελληνοχριστιανισμό» και την «ανάπτυξη». Οι τελευταίες συνιστούν τις αξίες της μεταπολεμικής περιόδου.

    Φυσικά δεν θεωρώ ότι επικράτησε η «ανανεωτική αριστερά» κατά την μεταπολιτευτική περίοδο. Η ίδια έχει μία πολύ μικρή εκλογική βάση αλλά ιδεολογική επίδραση δυσανάλογη με το εκλογικό της μέγεθος εξ αιτίας της κοινωνικής κινητικότητας (και δραστηριότητας) των μελών της κι επειδή υιοθέτησε μοτίβα της το ΠΑΣΟΚ κατά τον «αντιδεξιό» αγώνα του αλλά κι έπειτα, για άλλους λόγους. Η ηγεμονία ανήκει στο ΠΑΣΟΚ μολονότι τούτο δεν θα με έκανε να θεωρήσω ότι οι κυβερνήσεις 16 ετών Δεξιάς από το 1974 ή 9 ετών από το 1981 δεν υπήρξαν. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ένα αριστερό κόμμα αλλά, κατά την περίοδο της εδραίωσης του υπήρξε ένα ακραιφνώς λαϊκιστικό. Άντλησε από την κοινωνική βάση του Κέντρου και έπειτα κυρίως από τη Δεξιά κι όχι φυσικά από το ΕΑΜ το οποίο μετά από το 1944 είναι ανύπαρκτο και το οποίο δημιουργήθηκε στις έκτακτες συνθήκες της κατοχής. Και φυσικά λιγότερους από την Αριστερά. Το αντίθετο συνέβη. Η ιδεολογική ηγεμονία του ΠΑΣΟΚ τροφοδοτούσε την Αριστερά στον βαθμό που μοτίβα του (τα οποία ήταν συναρθρωμένα πάντα και με άλλα, διαφορετικά) ερμηνεύονταν περισσότερο ριζοσπαστικά από νέους κυρίως.

    Αυτό είπα. Ότι η διαφορά με το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στη γενίκευση και στη διάχυση. Γι’ αυτό και τώρα καταρρέει η Χώρα κι έχει παίξει ρόλο κι αυτό από κοινού με άλλους παράγοντες βέβαια.

    Δεν κάνω διαχωρισμό μεταξύ μονίμων και συμβασιούχων (μολονότι υπάρχει ως προς το είδος της εργασιακής σχέσης) αλλά ως προς τα «παιχνίδια» γύρω από την καταμέτρηση των δημοσίων υπαλλήλων. Δηλαδή με δεδομένο ότι πολλοί είχαν φύγει μέχρι το Μάρτιο, ο αριθμός των οποίων παρέμενε, ιδιαίτερα μεγάλος για όλη την περίοδο που συζητούμε η καταμέτρηση έγινε Ιούλιο. Επίσης είπα ότι θα πρέπει να προσμετρηθούν κι άλλες κατηγορίες υπαλλήλων που δεν έχουν καταμετρηθεί και τις οποίες εξέθεσα σε προηγούμενο σημείωμα μου.

  19. κι ἀφοῦ τὰ στοιχεῖα τοῦ oecd τὰ θεωρεῖς ἀόριστα γιὰ λόγους οἱ ὁποῖοι τὰ καθιστοῦν ἀκόμη πιὸ ἀξιόπιστα, ὑπάρχουν καὶ τὰ στοιχεῖα τοῦ διεθνοῦς ὀργανισμοῦ ἐργασίας, σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα τὸ ποσοστὸ τῶν ἐργαζόμενων στὸ δημόσιο τομέα (ἀποσαφηνίζεται ἐδῶ τί συμπεριλαμβάνεται σὲ αὐτόν: http://laborsta.ilo.org/applv8/data/sectore.html ) γιὰ τὸ 2006 εἶναι

    σουηδία: 34%
    δανία: 33,81%
    γαλλία: 29%
    ὀλλανδία: 27,7%
    ἑλλάδα: 22,56%
    ἡν. βασίλειο: 20%
    ηπα: 16,15%
    ἑλβετία: 15,9% (2005)
    ἰταλία: 14,66%
    γερμανία: 14,6%

    παρὰ τὴ δεξιὰ καὶ νεοφιλελεύθερη/σοσιαλνεοφιλελεύθερη μυθολογία, τὸ ἑλληνικὸ ποσοστὸ δὲν εἶναι τεράστιο. τὸ πρόβλημα, λοιπόν, τοῦ ἑλληνικοῦ δημοσίου δὲν εἶναι τὸ μέγεθός του (παρὰ τὴν ἀναξιοκρατικὴ εἴσοδο σὲ αὐτό, ποὺ εἶναι γενικὰ ἑλληνικὸ φαινόμενο πρὶν τὸ 1981), εἶναι -ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἀναξιοκρατικὸ διορισμό- ἡ ἀνορθολογικότητα τῆς κατανομῆς τῶν ὑπαλλήλων, ἡ ὁποία έπίσης δὲν εἶναι πρόβλημα ἐμφανιζόμενο ἢ γιγαντούμενο μετὰ τὸ 1981.

    βέβαια, γιὰ νὰ κάνω ἀκόμη μιὰ ἰδεολογικοῦ περιεχομένου τοποθέτηση, τὸ πρόβλημα τῆς λαϊκῆς δεξιᾶς εἶναι ὅτι ὅ,τι προετοίμαζαν γιὰ τὸν ἑαυτό τους (τὴν ἔνταξη στὴν εοκ καὶ τὸν πακτωλὸ χρημάτων) τοὺς τὰ ἅρπαξε τὸ πασοκ. εἶναι, λοιπόν, δυνατὸ νὰ μὴν ἀγανακτοῦν μὲ τὸ «διεφθαρμένο κράτος» ποὺ τοὺς πῆρε τὴν μπουκιὰ ἀπ’ τὸ στόμα; ἐνῶ οἱ νεοφιλελεύθεροι νὰ ὠρύονται γιὰ τὸ κακὸ κράτος, τὸ ὁποῖο εἶναι τέτοιο ὅταν δὲν ἐπιτρέπει τὴν ἀσυδοσία τους;

  20. μπορῶ νὰ χρησιμοποιήσω τὸ «ἐαμογενὴς χῶρος» ἀντὶ τοῦ «εαμ». προφανῶς δὲν ἐννοοῦσα ὅτι ὑπῆρχε τὸ εαμ τὸ ’50 καὶ ’60.
    τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἐὰν συναινοῦσε στὸ θεσμὸ τῆς βασιλείας τὸ κέντρο (κι ὁ βενιζέλος συναινοῦσε) ἀλλὰ ὅτι ὁ «ἑλληνοχριστιανισμὸς» ἦταν μιὰ δεξιὰ ἀξία καὶ ὅτι ἡ δεξιὰ ἔδινε τὸν τόνο καὶ κυριαρχοῦσε (ἀκόμη καὶ τυπικά, 11 χρόνια ἀντὶ 6 τοῦ κέντρου, χωρὶς νὰ προσθέσω τὴν δικτατορία…). ὅταν τὸ κέντρο ἀντιλήφθηκε ὅτι χρησιμοποιήθηκε ὡς δεκανίκι γιὰ τὴν μὲ κάθε τρόπο (νοθεία κλπ) διατήρηση τῆς δεξιᾶς στὴν ἐξουσία, τότε ἄρχισε τοὺς ἀνενδότους καὶ τὰ λοιπά.

    ὁ δεξιὸς πυρήνας ἔγκειται στὸ 1/3 τοῦ πληθυσμοῦ, 35% ὅπως φαίνεται σὲ κάθε μεγάλη ἐκλογικὴ ἥττα δεξιῶν κομμάτων (1964, 1981). ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα προφανῶς ἀναφέρεσαι στὰ μεγάλα δεξιὰ ἐκλογικὰ ποσοστὰ τοῦ ’50 σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου ὑπῆρχαν ἐξόριστοι, μόλις εἶχαν προηγηθεῖ ἐκτελέσεις, παρακολουθεῖτο καὶ τὸ τί ἐφημερίδα διάβαζε καθένας.

    δὲν εἶπα ὅτι τὸ μισὸ τοῦ πληθυσμοῦ εἶχε ζητήσει ρουσφέτι καὶ εἶχε ἱκανοποιηθεῖ, ἐξήγησα παραπάνω τί ἐννοῶ μὲ τὸ «μισὸ τοῦ πληθυσμοῦ» καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω: ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιλαμβάνεσαι ὅ,τι λέω γιὰ τὸ 1/2 τοῦ πληθυσμοῦ θὰ σήμαινε, ἂν τὸν ἐφαρμόζαμε γιὰ τὸ ’80, ὅτι κάθε ὁπαδὸς τοῦ πασοκ εἶχε ζητήσει ρουσφέτι καὶ τὸ εἶχε πετύχει.

    παρομοίως, ἡ ἔλλειψη πόρων γιὰ τὸ διορισμὸ τοῦ 1/2 τοῦ πληθυσμοῦ ἐξηγεῖ ἁπλῶς τὴν αὔξηση τῶν δ.ὑ. μετὰ τὸ 1980. διαφορετικὰ θὰ ὑπῆρχε ἀξιοκρατία καὶ εἰδικὰ ἀξιοκρατία ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς τοποθέτησης στοὺς διορισμοὺς πρὶν τὸ 1974.

    ὁ ἀντικομμουνισμὸς τοῦ κέντρου (καὶ ὁ βενιζελικὸς) δὲν ἦταν τοῦ ἴδιου βαθμοῦ μὲ τὸν δεξιὸ ἀντικομμουνισμό. ἀπὸ τὴ μιὰ ἔχουμε μιὰ πολιτικὴ ἐπιλογή, ἀπὸ τὴν ἄλλη ὄχι ἁπλῶς μιὰ πολιτικὴ ἐπιλογή, ἀλλὰ μιὰ ψύχωση, φοβία (ὅπως θὲς πές το) ἀνάμικτη μὲ ἀντισλαβισμό, φασιστικὰ κατάλοιπα τοῦ μεταξικοῦ καθεστῶτος. καὶ θρησκοληψία, ὅπως τὴν ἀντιλαμβάνονταν ὁ «σωτήρας» καὶ ἡ «ζωή» καὶ τὴν ἐπέβαλαν στὸ δημόσιο βίο. καὶ ἡ ὁποία δὲν ἦταν κεντρώα ἀξία.

    τὰ ἀποτελέσματα τῆς «ἀνάπτυξης» τὰ βλέπουμε καθημερινὰ στὶς χειρότερες πόλεις τῆς εὐρώπης.

    ὅσον ἀφορᾶ στοὺς ταγματασφαλίτες κ.λπ., ξεχνᾶς τὸ ρόλο τους στὰ δεκεμβριανὰ καὶ στὴν τρομοκρατία τοῦ πληθυσμοῦ στὴν ὕπαιθρο καὶ τὴν ἐνσωμάτωσή τους στὸν ἑλληνικὸ στρατό.

    ἡ ἀνανεωτικὴ ἀριστερὰ ἔπαιξε λίγο πολὺ τὸν ἀντίστοιχο ἰδεολογικὸ ρόλο ποὺ ἔπαιζε ἡ ἀκροδεξιά. ἦταν ὁ πυρήνας τῆς ἰδεολογίας τῆς μεταπολίτευσης, ὅπως στὴν μετεμφυλιακὴ περίοδο ἔχουμε θρησκοληψία καὶ ἀντικομμουνισμό. ἡ κυριότερη διαφορὰ ἔγκειται στὴ χρήση βίας καὶ στὸ ὅτι ἡ ἀκροδεξιὰ αὐτονομήθηκε στὰ 1967 ὅταν ἀντιλήφθηκε ποῦ ὁδηγοῦσε ἡ σταδιακὴ φιλελευθεροποίηση μέσω ἐκλογῶν.

  21. Προσπαθείς να ασκήσεις κριτική σε πράγματα που δεν είπα. Είναι άλλο πράγμα να μιλάει κανείς για μαζικές προσλήψεις από ένα μαζικό κόμμα κι άλλο για τεράστιο δημόσιο τομέα με παγκόσμια μέτρα. Παρόλα αυτά κι αφού σχεδόν πενταπλασιάστηκαν οι δημόσιοι υπάλληλοι από το 1981 κι έπειτα εσύ θεωρείς ότι «ἡ ἀνορθολογικότητα τῆς κατανομῆς τῶν ὑπαλλήλων, ἡ ὁποία έπίσης δὲν εἶναι πρόβλημα ἐμφανιζόμενο ἢ γιγαντούμενο μετὰ τὸ 1981». Δεν εμφανίστηκε η ανορθολογική κατανομή μετά το 1981 αλλά μεγάλωσε με τρόπο ευθέως ανάλογο με τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων. Τώρα αν αυτό δεν δημιουργεί ποιοτικές διαφορές, τότε δεν ξέρω τι κάνει την ποιοτική διαφορά.

    Τώρα τα περί «μπουκιάς» κ.λ.π. Ναι είναι απλώ μία ιδεολογική τοποθέτηση που νομιμοποιεί τις πρακτικές του ΠΑΣΟΚ. Όχι ότι δεν μπορούν να γίνουν βάσιμες προβλέψεις για το πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν συνέχιζε να κυβερνά η Δεξιά κι όχι το ΠΑΣΟΚ. Πάντως δεν είναι αυτές που αναφέρεσαι.

    Ο «εαμογενής» χώρος ούτε να εντοπιστεί είναι εύκολο πόσο μάλλον να το θεωρείς ένα συγκροτημένο κοινωνικό υποκείμενο που εκφράζεται ενιαία κοινωνικά και πολιτικά. Η Δεξιά πήρε υψηλότατα ποσοστά κι έπαιρνε εν συνεχεία. Επίσης αποφεύγεις να θεωρήσεις το Κέντρο ως νικήτρια του εμφυλίου παράταξη εμμένοντας στην ενδοαστική σύγκρουσή του με τη Δεξιά. Παρεμπιπτόντως και στον ελληνοχριστιανισμό του Συντάγματος συναίνεσε, παρακάμπτεις το θέμα της βασιλείας ωσάν να ήταν ήσσον και συμφωνείς με τον αντικομμουνισμό. Από το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει εκλογικά και λόγω εσωτερικών (κατακερματισμός) αδυναμιών προς όφελός του τα θεμελιώδη αυτά σημεία αναφοράς του μετεμφυλιακού καθεστώτος συνάγεις ότι ήταν με την Αριστερά; Δεν στέκει.

    Σε μία χώρα κυρίως αγροτική, σε μετάβαση έστω, όπου τα κοινωνικά σύνολα είναι απομακρυσμένα από την εξουσία και τη λήψη αποφάσεων δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλούμε για μισούς πληθυσμούς κ.λ.π. με οποιαδήποτε έννοια.

    Η έλλειψη αξιοκρατίας που συνοδεύει το ελλαδικό κράτος από συστάσεως του είναι αποτέλεσμα της υπερτροφίας του πολιτικού στοιχείου το οποίο δεν δεσμεύεται από τη διοίκηση ή τα δικαστήρια ως προς τη δράση του. Έτσι δεν είναι δυνατόν να μιλούμε για αξιοκρατία σε μία συνθήκη όπου οι πολιτικοί αποφασίζουν για τα πάντα μέσα από πολιτικά εκλεγμένα υπηρεσιακά συμβούλια. Δεν είπα εγώ ότι επί Δεξιάς και Κέντρου υπήρχε αξιοκρατία. Άλλο πράγμα είπα.

    Η δαιμονοποίηση της Δεξιάς που κάνεις σε ωθεί να θεωρείς τον δικό της αντικομμουνισμό ως ψύχωση και θρησκοληψία κ.λ.π. όμως εδώ συγχέεις τα επίπεδα ανάμεσα σε ιδέες και ψυχολογική ύλη των φορέων των ιδεών. Θεωρείς λοιπόν ότι η Δεξιά ειδικά διαθετεί, να το πώ χονδροκομμένα, φανατισμό. Πράγμα παράλογο αφού φανατικοί μπορούν να υποστηρίξουν πάσης φύσεως ιδέες. Είναι σα να θεωρείς για παράδειγμα ότι ο αναρχικός δεν μπορεί να φερθεί με φανατισμό επειδή πιστεύει στην κατάργηση της εξουσίας και των συνεπειών αυτής.

    Με τα τελευταία σου σχόλια περί ανανεωτικής αριστεράς κατανοώ γιατί θεωρείς ακροδεξιά την υφή της κυριαρχίας της μεταπολεμικής Δεξιάς. Δεν νομίζω ότι η ανανεωτική αριστερά είναι ο πυρήνας της ιδεολογίας της μεταπολίτευσης. Αντιθέτως θεωρώ ότι το ΠΑΣΟΚ που κυριάρχησε κατά την μεταπολίτευση είναι λαϊκίστικο κόμμα με κακέκτυπη οργάνωση μαζικού λενινιστικού κόμματος κατά τα χρόνια που εδραίωσε την κυριαρχία του. Από κεί και πέρα γνώρισε ορισμένες μετεξελίξεις. Η ανανεωτική αριστερά είχε ένα ρόλο μέσα σε όλο αυτό. Κι αυτό είναι όλο.

  22. Γιάννη σου παραθέτω κι ένα πίνακα για την αυτοτοποθέτηση στην κλίμακα Αριστερά- Δεξιά όπως έχει δημοσιευθεί λίγο πρίν την εκλογή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981. Περίοδο μάλιστα που η Αριστερά γνώριζε μεγάλες δόξες. Το αντέγραψα από σχόλιο που είχα στείλει σε προηγούμενη ανάρτηση του Herr K.

    Το 1977 η Ν.Δ. έπαιρνε 41,84 και η Εθνική Παράταξη 6,82. Δηλαδή σύνολο 48,66 και η ΕΔΗΚ (καμμία σχέση με την Αριστερά) 11,95, το κόμμα Νεοφιλελευθέρων (Μητσοτάκης) 1,08. Λίγο πρίν την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία διενεργήθηκαν δύο δημοσκοπήσεις, το φθινόπωρο του 1980 και την άνοιξη του 1981. Αφορούσαν την αυτοτοποθέτηση στην κλίμακα Δεξιά-Αριστερά. Τα στοιχεία τους μπήκαν αθροιστικά, ως ενιαίο δείγμα, στο κείμενο του Γ. Μαυρογορδάτου («Αριστερά, Δεξιά και Κέντρο στον χώρο του εκλογικού ανταγωνισμού», Επιθεώρηση Πολιτική Επιστήμης, τχ. 2 , Ιανουάριος-Μάρτιος 1982, σ. 115-134). Παραθέτω το σχετικό πίνακα της σ. 117:

    Στο 1 βρίσκεται η Αριστερά και στο 10 η Δεξιά.

    1 5,3
    2 3,8
    3 6,9
    4 10,8
    5 21,5
    6 11,4
    7 8,5
    8 11,1
    9 7,5
    10 13,3

    Η άνοδος του ΠαΣοΚ γέννησε την οπτική απάτη μιας δήθεν αριστεράς που αγκαλιάζει τη σύνολη κοινωνία.

  23. στὸ βαθμὸ στὸν ὁποῖο ἡ ἀνορθολογικὴ κατανομὴ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων εἶναι πρόβλημα ποὺ λύνεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν ἀριθμό τους (ἂν ὑπάρχει πολιτικὴ ἡγεσία ποὺ θέλει νὰ ἐκμεταλλευτεῖ τὸ δυναμικό τους), τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἀριθμός τους αὐξήθηκε (χωρὶς νὰ συνεπάγεται παγκοσμίως «τεράστιο δημόσιο τομέα») σὲ μιὰ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ἦταν ἐφικτὸ κάτι τέτοιο εἶναι δευτερεῦον ζήτημα καὶ ἔχει σχέση μὲ τὰ περὶ μπουκιᾶς καὶ ἀνταγωνισμοῦ γιὰ τὴν μετὰ τὸ 1980 πίτα.

    τὰ περὶ μπουκιᾶς κ.λπ. δὲν νομιμοποιοῦν ἀπαραίτητα τὶς πρακτικὲς τοῦ πασοκ. δείχνουν ὅμως τὰ βαθύτερα κίνητρα τῆς δεξιᾶς κριτικῆς (νεοφιλελεύθερης ἢ λαϊκῆς) στὶς πρακτικὲς αὐτές, καὶ εἶναι (ἂς θυμηθοῦμε λ.χ. τὰ «δικά μας παιδιά», τοῦ β. πολύδωρα) ἀπολύτως εὔστοχα, πιστεύω. γιατὶ μιὰ παράταξη ἡ ὁποία οὔτε ἀδιάφθορη οὔτε ἐνάντια στὸ ρουσφέτι ἦταν, δὲν θὰ μετατρεπόταν σὲ ἔντιμο φύλακα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χρήματος, ἀλλὰ θὰ τὸ μεταχειριζόταν ὅπως τὸ κρατικό.

    ἀμφισβητεῖς τὴν ὕπαρξη τοῦ ἐαμογεοῦς χώρου, ὡσὰν τὸ εαμ νὰ ἦταν μιὰ ἁπλὴ ἀριστερὴ ὀργάνωση ἢ κάτι σὰν τὸν εδες. ἡ δεξιὰ ἔπαιρνε ὑψηλὰ ποσοστὰ στὴν δεκαετία τοῦ 1950, ἀλλὰ ἐξήγησα γιατί συνέβαινε αὐτό. τὸ κέντρο δὲν ἦταν νικητής, γιατὶ οἱ ἀξίες τῶν νικητῶν δὲν ἦταν οἱ δικές του. περιορίζεις ὡς ἐνδοαστικὴ τὴ σύγκρουση κέντρου-δεξιᾶς, ὡς μιὰ ἐνδοαστικὴ παρεξήγηση ὀφειλόμενη μάλιστα στὶς ἀδυναμίες τοῦ κέντρου, τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ σύγκρουση ἦταν βαθύτατα πολιτική: ἡ δεξιὰ ἐπεδίωκε, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ παρακράτους, νὰ κυβερνᾶ γιὰ πάντα μὴ ἀνεχόμενη τὴν «συννικήτρια» παράταξή της, ἐνῶ τὸ κέντρο ἀκριβῶς ἐναντιωνόταν στὴν ἀντιδημοκρατικὴ αὐθαιρεσία παρακράτους-παλατιοῦ-στρατοῦ καὶ στὴν ἔλλειψη νομιμότητας αὐτῶν . τὸ θέμα τῆς βασιλείας ἦταν δευτερεῦον πράγματι, τὸ κέντρο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ διάστημα 1922-35 δὲν εἶχε πραγματικὴ ἀντίρρηση στὴ βασιλεία ἐφόσον τὸ παλάτι ἀποδεχόταν ἔστω τὴν τυπικὴ κοινοβουλευτικὴ νομιμότητα. ἐφόσον ἡ δεξιὰ εἶχε ἐπικρατήσει χάρη στὴ βία, καὶ μόνο τὸ εαμ (ὄχι τὸ κέντρο) εἶχε παρόμοιες διεκδικήσεις, ἦταν ἀναμενόμενο τὸ κέντρο νὰ συρθεῖ στὴν ἀποδοχὴ τοῦ «ἑλληνοχριστιανισμοῦ», τῶν ἀξίῶν τῶν νικητῶν δηλαδή, ἀλλὰ ἀντιλαμβάνεσαι τὴ συναίνεση αὐτὴ ὡσὰν τὸ κέντρο νὰ εἶχε τὶς πολιτικὲς κ.ἄ. ἀντιλήψεις τῆς «ζωῆς» -πράγμα ποὺ δὲν ἰσχύει. ἀπὸ ‘κεῖ καὶ πέρα, δὲν εἶπα ὅτι τὸ κέντρο «ἦταν μὲ τὴν ἀριστερά». εἶπα ὅτι ἀντιλαμβανόμενο τὴν ἄποψη τῆς δεξιᾶς γιὰ τὴν ἀντικομμουνιστικὴ συμμαχία (πάση θυσία παραμονὴ τῆς ερε στὴν ἐξουσία), «ριζοσπαστικοποιήθηκε» ἀπαιτώντας ὅ,τι θὰ συνιστοῦσε ἀναίρεση τῆς οὐσίας τῆς μετεμφυλιακῆς δεξιᾶς. μόνο καὶ μόνο ὅτι δὲν ἦταν σπάνιο νὰ κατηγορεῖται τὸ κέντρο ὡς φιλοκομμουνιστικὸ ἢ συμπαθὸν τὴν ἀριστερά, δείχνει τὸ πῶς ἀντιλαμβανόταν ἡ μετεμφυλιακὴ δεξιὰ τὴν ἐμφυλιακὴ συμμαχία τὴν ὁποία λανθασμένα ὑπερτονίζεις.

    δὲν θεωρῶ ὅτι μόνον ἡ δεξιὰ διαθέτει «φανατισμό». θεωρῶ ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ εἶπα: ὅτι ὁ δεξιὸς φανατισμὸς (ἐδῶ: ἀντικομμουνισμός, θεωρητικὸς καὶ πρακτικός, καὶ δὲν κατανοῶ πῶς διαπιστώνεις σύγχυση ἀνάμεσα στὸν δεξιὸ ἀντικομμουνισμὸ ὡς ἰδέα καὶ στὴν «ψυχολογικὴ ὕλη τῶν φορέων τῶν ἰδεῶν», ἤτοι τῶν δεξιῶν νομοθετῶν καὶ τοῦ δεξιοῦ παρακράτους) δὲν ἦταν ἀξία τοῦ κέντρου, ὅσο κι ἂν τὸ κέντρο ἦταν ἀντικομμουνιστικό. δὲν μπορῶ νὰ ἐξηγήσω πιὸ ἁπλὰ τὴ διαφορὰ μεταξὺ μιᾶς πολιτικῆς ἐναντίωσης στὸ κομμουνιστικὸ σύστημα τῆς εσσδ/ἀν. εὐρώπης καὶ μιᾶς ὑστερίας ἡμιφασιστικῆς καὶ ἀντισλαβικῆς ἐνίοτε, μὲ καταγγελίες τοῦ… ὑλισμοῦ (ὁ δυτικὸς ὑλισμὸς ἦταν μᾶλλον ἀόρατος), τῆς «ἀνηθικότητας» καὶ ἄλλα (σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο) τραγελαφικά . οἱ ἰδεοληψίες ἄλλωστε περὶ ἑλληνικῆς δύσης εὔκολα μετατρέπονταν σὲ ἀντισλαβισμό, σὲ ταύτιση κομμουνισμοῦ-σλάβων καὶ σὲ ἀποσιώπηση τοῦ γεγονότος ὅτι πολιτισμικὰ συγγενεῖς μας ἦταν οἱ (κομμουνιστὲς καὶ μὴ) σλάβοι καὶ ὄχι οἱ (ναζὶ ἢ δημοκράτες) δυτικοί.

    τὸ πασοκ κυριαρχοῦσε πολιτικά, ἡ ἀνανεωτικὴ ἀριστερὰ ἰδεολογικά. δὲν πρέπει νὰ συγχέουμε τὴν λαϊκιστικὴ ἐπικράτηση τοῦ πασοκ χάρη στὸ χρῆμα τῆς εοκ μὲ τὴν ἰδεολογικὴ κυριαρχία τοῦ πασοκ. εἶναι τὸ ἴδιο λαθεμένο ὅσο νὰ ταυτίζαμε τὸν καραμανλικὸ εὐρωπαϊσμὸ μὲ τὰ λοῦμπεν καὶ ἡμιπατριαρχικὰ ἀκόμη, δεξιὰ λαϊκὰ στοιχεῖα: τὰ τελευταῖα ὑπῆρχαν ἀλλὰ δὲν «καθοδηγοῦσαν» τὴ χώρα.

    γιὰ τὴν δὐναμη τῶν πολιτικῶν παρατάξεων. ἐγὼ αὐτὸ ποὺ εἶπα εἶναι ὅτι ὁ δεξιὸς πυρήνας κυμαίνεται γύρω στὸ 35%. ἔτσι, τὴ χρονιὰ στὴν ὁποία ἀναφέρεται ἡ μελέτη ποὺ παραθέτεις, τὸ 1980-81, ἡ δεξιὰ λάμβανε 35% (ἐθνικὲς ἐκλογὲς) καὶ 31% (εὐρωεκλογές).

    αὐτὸ ποὺ ἔκανε τὸ πασοκ ἦταν νὰ ἑνώσει τὸν ἐαμογενῆ χῶρο μαζὶ μὲ τμήματα τῆς κεντροαριστερᾶς καὶ τῆς ἀριστερᾶς. ἐὰν τέτοιος χῶρος δὲν ὑπῆρχε ἤδη ἀπὸ τὸ 1945, τότε παραμένει ἀνεξήγητο πῶς ἔφτασε στὸ χαμηλότερο σημεῖο ἡ ἐκλογικὴ ἀπήχηση τῆς δεξιᾶς. ἄλλο ἦταν τὸ πρόβλημα μὲ τὸ πασοκ: ὅτι λειτούργησε συνειδητὰ ἢ μὴ ὡς ἀνάχωμα ἔναντι μιᾶς ἀριστερᾶς ἡ ὁποία ἐξάλλου ἦταν εὐχαριστημένη μὲ τὴ νομιμοποίησή της (καραμανλῆς ἢ τάνκς) καὶ -γιὰ κακή μας τύχη- ἀνέλαβε (τὸ πασοκ) τὸ ρόλο ποὺ ἐπεδίωξε ἡ ἀριστερὰ ἱδρύοντας τὸ εαμ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s