Ατσίδες κατά «αφελών»

Η διαπίστωση «Μαζί τα φάγαμε» περιέχεται σε πρόσφατη συνέντευξη του αντιπροέδρου της ελληνικής κυβέρνησης. Ο εν λόγω αντιπρόεδρος ομολογεί – χωρίς να έχει υποστεί, μέχρι στιγμής, καμία νομική συνέπεια – εκμαυλισμό συνειδήσεων και ταυτόχρονα επιρρίπτει μέρος της ευθύνης σε αυτούς που δέχτηκαν να εκμαυλιστούν.

Φυσικά έχει δίκιο. Η ευθύνη είναι κοινή – ενδεχομένως κάπως υψηλότερη για τον διαφθορέα, πάντως είναι κοινή.

Οσοι διαμαρτύρονται για τον κυνισμό του, υποστηρίζουν ότι η φράση αυτή αποσκοπεί στην καλλιέργεια αισθήματος ενοχής. Λάθος. Στόχος είναι η καλλιέργεια κλίματος συνενοχής.  Οσοι αμάρτησαν, θέλει να μας πει, καλό είναι να συνασπιστούν με την κυβέρνηση εναντίον των «αφελών» (κατά τη δική τους κλίμακα αξιών). Ετσι και ασυλία ενδέχεται να εξασφαλίσουν και να συμμετάσχουν σε ένα νέο φαγοπότι όταν δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις.

Η δήλωση Θ. Πάγκαλου είναι, με άλλα λόγια, το επίσημο κάλεσμα σε εμφύλιο.

Advertisements

14 thoughts on “Ατσίδες κατά «αφελών»

  1. Ο κυνισμός έχει δυο στοιχεία: την απόλυτη έλλειψη ευαισθησίας αλλά και την ωμή ειλικρίνεια -σύμφωνα με τον ορισμό του Όσκαρ Ουάιλντ (θαρρώ) ο κυνικός ξέρει την τιμή όλων των πραγμάτων αλλά την αξία κανενός. Θα συμφωνήσω ότι η δήλωση του κ. Π. δείχνει απόλυτη έλλειψη ευαισθησίας, βρίσκετε όμως ότι λέει αλήθεια;

  2. Herr K.,
    Δεν βλέπω μεγάλη διαφορά στην ενοχή ή την συνενοχή.

    Επίτρεψέ μου κι ένα σχόλιο που είχα στείλει σε άρθρο του Σταύρου Λυγερού με το ίδιο θέμα:

    «Οι λογικές αυτές, που δεν είναι μόνον του Πάγκαλου, στοχεύουν στην εσωτερίκευση εκ μέρους των πολιτών της ενοχής με στόχο την υπονόμευση κάθε λογικής «περί υπευθύνων» με την πολιτική σημασία του όρου.

    Η πολιτική τάξη ευθύνεται για το κατάντημα της Χώρας δεδομένης και της βαρύτητας του κρατικού μηχανισμού για την ελλαδική κοινωνία. Η πολιτική αλλαγή θα μπορούσε να προέλθει από μέρος της πολιτικής ελίτ η οποία ούτως ή άλλως είναι οργανωμένη σε αντίθεση προς τους πολίτες που ακόμη κι αν μερίδα αυτών ήταν πολιτικά οξυδερκής, ώστε να βλέπει την αλήθεια, δεν μπορούσε να πράξει ο,τιδήποτε.

    Το πολιτικό κόμμα του οποίου ο κ. Πάγκαλος είναι ηγετικό στέλεχος μάλιστα νομιμοποιούσε ιδεολογικά αυτή την κατάσταση. Για το κόμμα αυτό ο υπέρογκος δανεισμός ήταν πολιτικά νόμιμος, «εφόσον όλοι δανείζονταν» κι αφού «ο δανεισμός χρησιμοποιήθηκε για την δόμηση κοινωνικού κράτους». Η μαζικοποίηση των πελατειακών σχέσεων ήταν αποκατάσταση των αποκλεισμένων από το ¨κράτος της Δεξιάς», να μην πούμε ότι δεν ήταν δυνατόν να επιτευχθεί η «αλλαγή» με ένα κράτος που ήταν στα χέρια των «αντιδραστικών». Η καταχρέωση των νοικοκυριών από το 1996 και δώθε ήταν «ανάπτυξη» που οδηγούσε στην «ισχυρή Ελλάδα». «

  3. Καλημέρα sarant. Φυσικά. Λέει, σε γενικές γραμμές, την αλήθεια. Υπερτιμώντας το μερίδιο ευθύνης των άλλων ασφαλώς, υποτιμώντας το αντιστοίχο του Πασόκ, αλλά χοντρικά έτσι έγιναν τα πράγματα, νέσπά;

  4. έχεις δίκαιο. δια της «συνενοχής» θα επιπλεύσει το κόμμα του. αμαρτήσατε κι εσείς, α) πώς τολμάτε να κρίνετε, β) συνεργαστείτε για να μην σας τσακίσουμε, διεφθαρμένοι.

    πάντοτε το πασόκ λειτουργούσε έξυπνα. όπως οι εξισλαμισμένοι βυζαντινοί διπλωμάτες των οποίων οι ατσίδες σημερινοί απόγονοι -τουρκική ελίτ- παίζουν απίστευτα διπλωματικά παιχνίδια. έτσι κι αυτοί, όπως ένα έτος πριν, με τον νόμο για την ιθαγένεια, όπως το ’89 με τον εκλογικό νόμο, ξέρουν να διασπούν και να ενώνουν, ώστε να προλάβουν τον εκάστοτε οδοστρωτήρα που κάθε φορά θεωρούν ότι θα τους διώξει από την εξουσία.

    δυστυχώς δεν έχω διαβάσει κανέναν οικονομολόγο και αρθρογράφο σε εφημερίδες, που το θεωρητικό και -ως τέτοιο- σωστό «όλοι κατά το μερίδιό τους κλέψαμε» να το μεταφράζει μαθηματικά δίνοντας και την πραγματική αναλογία: κλέψανε Χ δις οι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί, οι ξένοι κοκ, Ψ δισ. οι με μέσο διορισμένοι, οι ψευτοαντιστασιακοί, οι ψευτοοτιδήποτε, οι φοροφυγάδες. για να δούμε μαθηματικώς πόσο φταίει καθένας μέσα στο γενικό φταίξιμο. και να χρησιμοποιηθεί η τζελατίνα (κατά μακρυγιάννη) για καμμιά 50 από όσους αρίστευσαν στο φταίξιμο.

    βέβαια, και να εμφανιζόταν τέτοιος, θα έβγαιναν να τον αμφισβητήσουν. βλ. ανδριανόπουλος για την επίσημη καταμέτρηση των δημ. υπαλλήλων.

  5. Για τον κ. Πάγκαλο, όλη αυτή η βρόμικη (και ζοφερή και παρανοϊκή και ό,τι άλλο παρόμοιο) κατάσταση που ζούμε εδώ και μερικές 10ετίες, είναι κάτι τι το φυσιολογικό, όπως το «έτσι είναι» που έλεγε η Λωξάντρα της Μαρίας Ιορδανίδου -στο περίπου. Είναι, δλδ, κάτι τι που (συνηθιζεται να) συμβαίνει και δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Επίσης, δείχνει να αντιλαμβάνεται τα πράγματα με τα δικά του γυαλιά, που διευρύνουν την οπτική του και «βλέπει» τις πράξεις του να καλύπτουν όλο τον κόσμο.
    «Γεννήθηκα για να τρώω», έλεγε μεν ο Γαργαντούας, αλλά ήταν πλήρως δικαιολογημένος, υπήρχαν οι προϋποθέσεις για να το λέει, οι δούλοι του όμως που μαγείρευαν τα χιλιάδες φαγητά για να τον χορτάσουν αποκλείεται να λέγαν το ίδιο! Αν τολμούσαν να το διανοηθούν ο ίδιος ο Γαργαντούας δεν θα το δεχόταν. Ο κ. Πάγκαλος, κανονικά, θα έπρεπε να «τρώει για να ζει», καθώς φαίνεται όμως μάλλον (έπιασε τον ταύρο απο τα κερατα και) πέρασε στην «άλλη» διάσταση…
    Και, ναί, ο κ. Πάγκαλος λέει αλήθεια. Δεν αστειεύεται.

    Συμφωνώ με το ποστ, αλλά προσπάθησα να… ψυχο/αναλύσω την κατάσταση!
    Οσο για εμφύλιο, νομίζω ότι η δήλωση Παγκαλου δεν είναι αρκετή ούτε για φυτίλι ουτε για θρυαλλίδα, χρειάζεται περισσότερη πίεση -στο στομάχι μας. Γιατί με τη δήλωση αυτή μπορούμε ακόμα και να γελάμε και όσο γελάει κάποιος αποκλείεται να πιάσει το ντουφέκι.
    (πολλά έγραψα, σορρυ, θα μπορουσα να γραψω κι αλλα, το θέμα με εμπνέει!)

  6. Εγω νομιζω ,οτι για οσους τελικα κανανε παρεα του κ.Παγκαλου στο φαγητο,η διαφορα ειναι υπαρξιακο θεμα.Τρωγω για επιβιωση ή τρωγω απο απληστια.Οταν η φιλοσοφια απαντησει σε αυτο θα ξερουμε.
    Ενα αλλο θεμα που τιθεται ειναι η εξουσια και ο χειρισμος της.Αλλες υποχρεωσεις εχει ο αρχων και αλλες ο αρχομενος.Απο αυτη την αποψη δεν μπορει ο κ.Παγκαλος να ταυτιζει τον εαυτο του με τον πολιτη.Αλλα βεβαια η ευθυνη ειναι ξεχασμενη λεξη…

  7. Δεν διαφωνώ, Λεωνίδα. Η διάκριση – ίσως όχι γλωσσικά ακριβής – που κάνω είναι μεταξύ ενοχής που οφείλουν να νιώσουν οι αθώοι και συνενοχής που απευθύνεται σε ένοχους. Υποστηρίζω δε ότι η δήλωση απευθυνόταν μάλλον στους δεύτερους.

    Εχεις δίκιο, Γιάννη.
    Και σίγουρα κάποιοι θα αμφισβητούσαν τα στοιχεία, δεν υπάρχει αμφιβολία.
    Νομίζω πάντως ότι έχει υπολογιστεί το κόστος της διαφθοράς των πολιτικών μεταπολιτευτικά και έχει βρεθεί να ισούται με το σημερινό δημόσιο χρέος (από μνήμης και με επιφύλαξη)

    Ροδιά, γεια. Το αντίθετο θέλω να πώ: ότι δεν είναι για γέλια η δήλωση – είναι πρόσκληση σε συνασπισμό κλεπταποδόχων.

    Φυσικά, Ζάχαρη, άλλες οι ευθύνες του άρχοντα.
    «Δεν μπορει ο κ.Παγκαλος να ταυτιζει τον εαυτο του με τον πολιτη»: σωστή επισήμανση μεν, το πράττει δε – και οι θαυμαστές του ανά τον ελληνικό Τύπο δεν έχουν την πολυτέλεια να το στηλιτεύσουν διότι τα πράγματα έχουν χοντρύνει.

    Αυτό λέω κι εγώ ακριβώς, Γρηγόρη: «Γνωρίζει μάλλον πολύ καλά που και πως απευθύνεται.»

  8. Ο πολιτικός κύριε Πάγκαλε δεν έχει ούτε καν συνυπευθυνότητα μαζί με τον πολίτη για τα φαγωμένα. Ο πολιτικός έχει την αποκλειστική ευθύνη, είναι ο ηθικός αυτουργός και ο δράστης σε αυτή την πελατειακή σχέση, για έναν απλό απλούστατο λόγο.

    Ο πολιτικός ενήργησε επι σκοπό, σχεδίασε, μεθόδευσε, απαξίωσε, και φρόντισε με τέτοιο τρόπο, ΩΣΤΕ ο πολίτης να είναι υποχρεωμένος να προσέλθει στον πολιτικό και να ζητήσει το ρουσφέτι.
    Τόσο απλά.

    Ο πολίτης είναι μόνο θύμα. Γιατί αναγκάστηκε να πουλήσει, με τον εξαναγκασμό σε πελατειακή σχέση, την χώρα του, την κοινωνία του, και μακροπρόθεσμα την κοινωνική του ευνομία και το κράτος δικαίου.

  9. Με το σχόλιό σου συμφωνώ μόνο εν μέρει. Ασφαλώς μέρος της ευθύνης βαρύνει τον πολίτη.

    Επαναλαμβάνω ό,τι έλεγα την επαύριο των τελευταίων εκλογών:
    «Εύκολα μπορεί κανείς από θέση ηθικής ανωτερότητας να κατακεραυνώνει όσους ζητούν να διορίσουν τα παιδιά τους ή να νομιμοποιήσουν το αυθαίρετό τους – και καλά κάνει. Το πρόβλημα είναι ότι όλα έχουν τα όριά τους και το δημόσιο συμφέρον σύντομα θα αποδειχτεί – και για τους ίδιους τους ρουσφετοδέκτες – μία έννοια όχι και τόσο αφηρημένη και μακρινή.»

    https://herrkstories.wordpress.com/2009/10/05/naladoseitoanterakimas/

    Αποδείχτηκε πολύ πιο σύντομα απ’ ότι περίμενα.

  10. Κατάλαβα που διαφωνούμε.
    Δεν ξέρω την ηλικία και την εν γένει συσώρευση κοινωνικής εμπειρίας στον όποιο συνομιλητή μου στο δίκτυο (εγγενές πρόβλημα).
    Εκείνο που ξέρω εγώ σαν 50ρης που έχω νοσηλευτεί σε δημόσιο νοσκομείο, έχω παντρέψει, έχω παντρευτεί, έχω χάσει προσφιλή πρόσωπα, τα έχω κηδέψει, έχω βρεθεί ικέτης για δουλειά, έχω βρεθεί αδύναμος εταίρος σε θέση συναλλαγής, και τόσα άλλα της ζωής, εκείνο που ξέρω, είναι οτι ο πολίτης δεν μπορεί να κάνει τίποτα, και άρα δεν έχει ευθύνη στην στημένη πελατειακή σχέση, για δύο λόγους.

    – Ο πολίτης την ώρα της ανάγκης είναι μια μονάδα, και το όποιο πρόβλημα του όποτε προκύψει απαιτεί επιτακτική επίλυση. Αυτό που λέει ο λαός: «με βρήκες στην ανάγκη».
    – Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, όπου θα λέγαμε οτι ο πολίτης έχει την ευθύνη της «τιμωρίας», τότε, απλά βρίσκεται απέναντι σε ένα πολιτικό καρτελ. Πως;
    Πες μου, εσύ, ένα κόμμα που κατα την γνώμη σου, αν το ψηφίσω, αυτόματα τιμωρώ όσους στο παρελθόν με εξανάγκασαν στην πελατειακή σχέση, ΚΑΙ, το κόμμα αυτό στην εξουσία θα κάνει την διαφορά από την προηγούμενη πελατειακή κατάσταση.
    Πες μου ένα.

  11. Ετσι είναι. Αρκετές απο τις παρεξηγήσεις στο διαδίκτυο οφείλονται σ’αυτό που λες.

    Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να αντιδράσει αν είναι στην ανάγκη. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που δεν είναι κανείς στην ανάγκη. Εξηγούμαι:

    Αν σου ζητήσει κανείς φακελάκι την ώρα που σου κανει την εγχείρηση, δεν έχεις και πολλά περιθώρια επιλογής.
    Αν όμως χρειάζεται να γλείψεις για να εξασφαλίσεις μια καλή δουλειά και χωρίς γλείψιμο μπορείς να βρείς μια καλούτσικη δουλειά, εκεί, ναι, έχεις περιθώρια επιλογής.

    Τώρα, δεν νομίζω ότι με την ψηφοφορία μπορείς να πετύχεις να αλλάξει το καθεστώς των πελατειακών σχέσεων.
    Αντιγράφω από εδω: https://herrkstories.wordpress.com/2009/10/22/contogiorgis/

    «- Ο λαός είναι τόσο ανήμπορος;
    – Δεν είναι ανήμπορος, δεν υπάρχει ως πολιτικός συντελεστής, διότι είναι θεσμικά ανυπόστατος. Δεν αποτελεί μέρος του πολιτικού συστήματος. Λέγεται ότι οι πολιτικοί είναι η εικόνα της κοινωνίας. Λάθος. Τους πολιτικούς τούς «επιλέγουν» οι μηχανισμοί, η κοινωνία τούς νομιμοποιεί απλώς στη θέση τους.»

    Αν θέλεις να αλλάξεις κάτι, δεν βλέπω άλλη λύση από αυτή που προτείνεται εδώ:
    http://anataxis.wordpress.com/3anataxi/iiid-praktika/
    «Προσφέρεις παντού. Είσαι καλός άνθρωπος, γενναιόδωρος κι ανοιχτόκαρδος. Στα παιδάκια της Αφρικής. Τις φάλαινες που σφάζονται. Τα δέντρα που κόβουν. Κι όμως· γιατί δεν μπαίνεις σ’ένα κόμμα, με άλλους χιλιάδες σαν και σένα, να το σκουντήξετε με την ενέργεια σας; Διότι προτιμάς ν’ασχολείσαι με την πιτυρίδα της πολιτικής, παρά με τα κεφάλια.»

    Φυσικά εκεί που λέει «κόμμα» μπορείς να βάλεις ο,τιδήποτε άλλο, συλλογικό πάντως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s