Σμιτ, κυβέρνηση, αριστερά

Οταν υπάρχει κίνδυνος για την πολιτική ενότητα του κράτους, τότε, σύμφωνα με το Κ. Σμιτ*, αν το κράτος είναι αρκετά ισχυρό θα προχωρήσει στην ανακήρυξη του Εχθρού και θα αρχίσει τον εμφύλιο – κυριολεκτικά ή με πιο ήπια μέτρα,  π.χ. απαγόρευση συγκεντρώσεων.

Το κράτος, όπως φάνηκε το Δεκέμβριο του 2008, δεν ήταν αρκετά ισχυρό και ο εμφύλιος απεφεύχθη. Σύμφωνα πάντα με τον Σμιτ, στην περίπτωση αυτή, την κρατική εξουσία αναλαμβάνει μια άλλη κοινωνική ομάδα, η οποία οφείλει να προχωρήσει στην ανακήρυξη Εχθρού. Φερ’ ειπείν των δημοσίων υπαλλήλων,  του ΚΚΕ, του Τζοχατζόπουλου…

Αν όμως διάφορες κοινωνικές ομάδες μπορούν να παρεμποδίσουν την ανακήρυξη Εχθρού χωρίς να μπορούν να ορίσουν οι ίδιες τον Εχθρό, τότε η πολιτική ενότητα του κράτους διαλύεται.  Αυτή είναι και η κατάσταση που ζούμε αυτές τις μέρες, περιγράφεται δε παραστατικά από μια καθημερινή σκηνή που εξιστορεί ο Μ. Βαρδής εδώ (17.6.):

Ο κ. Μ. συγκεντρώνει στο μυαλό του τα κομμάτια του πάζλ. Ένας «βαρεμένος» επιβάτης, οι υπάλληλοι που έχουν σπάσει τα νεύρα τους και τα ακούν κιόλας ότι είναι «κρατικοδίαιτοι», ο από το τίποτα καθημερινός «ακτιβιστής» του δρόμου (συγγνώμη, του τρόλεϊ), και ο έχων ενσωματώσει την κρατική προπαγάνδα για ένα ανίκανο και ανάξιο κράτος. Σαν φόντο αποκαλυπτικό οι υπόλοιποι επιβάτες, που εκ των υστέρων δικαιώνουν τον οδηγό, και οι πολλοί μετανάστες και λαθρόβιοι οι οποίοι έχουν σκάσει στα γέλια και διασκεδάζουν απίστευτα.

Ο κ. Μ.  έφθασε στον προορισμό του, γνωρίζοντας ότι για αυτόν τον τόπο δεν υπάρχει κανένας προορισμός.

ή από το άρθρο του Κ. Βεργόπουλου: Οταν η Αριστερά αυτοκτονεί

Ας δούμε όμως το επόμενο βήμα:

Οσο ένας λαός υπάρχει στη σφαίρα του Πολιτικού, πρέπει … να καθορίζει ο ίδιος τη διάκριση μεταξύ φίλου και εχθρού. Σε αυτό βρίσκεται η ουσία της πολιτικής του ύπαρξης. Αν δεν έχει πλέον την ικανότητα ή τη βούληση γι’ αυτή τη διάκριση, τότε παύει να υπάρχει πολιτικά…

Αν ένα μέρος του λαού δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει πλέον κανέναν εχθρό, τότε … θέτει εαυτόν με το μέρος των εχθρών και τους βοηθά αλλά έτσι δεν καταργείται η διάκριση φίλου και εχθρού…

Αν ένας λαός φοβάται τους κόπους και τον κίνδυνο της πολιτικής του ύπαρξης, τότε θα βρεθεί ένας άλλος λαός ο οποίος θα τον απαλλάξει από αυτούς τους κόπους…

Θα ήταν παραπλανητικό να πιστέψει κανείς ότι ο εχθρός  θα μπορούσε ίσως να συγκινηθεί από την έλλειψη αντίστασης.*

*Αποσπάσματα από το έργο του γερμανού φιλοσοφούντος νομικού (και συνεργάτη των ναζί) Καρλ Σμίτ, Η έννοια του πολιτικού. Εκδόσεις Κριτική. Βλ. και λήμμα «Εχθρός, φίλος…» στην Porta aurea. [Παράκληση τόσο στο Γιάννη (που ευχαριστώ για την επισήμανση του Σμιτ) όσο και στο democracycrisis.com να μάς επιτρέπουν τα κλικ στα επιμέρους λήμματα ή άρθρα τους].
Advertisements

12 thoughts on “Σμιτ, κυβέρνηση, αριστερά

  1. Αν ένας λαός φοβάται τους κόπους και τον κίνδυνο της πολιτικής του ύπαρξης, τότε θα βρεθεί ένας άλλος λαός ο οποίος θα τον απαλλάξει από αυτούς τους κόπους…

    Her K. Θα μου κάνεις την χάρη να ψάξεις για μένα (και τους άλλους) αυτόν τον άλλο λαό; Εκτός των άλλων βαριέμαι και να ψάξω…

  2. Η Ιακωβίνικη κυβέρνηση του 1793 υιοθέτησε τη θέση ότι ένας ελεύθερος λαός δεν χρειάζεται να πληρώσει τα χρέη που ένας «τύραννος» (…) έχει συσσωρεύσει.
    Καρλ Σμίτ μια που αναφέραμε το όνομά του

    Οι νεοσύστατες ΗΠΑ πάτησαν στα πόδια τους διαγράφοντας τα χρέη τους προς τους Βρετανούς.

    Ο Φράνσις Γουόκερ, έγραφε : «Κανένα μεγάλο εθνικό χρέος δεν πληρώθηκε ποτέ, ούτε αντιμετωπίστηκε με κάποιον άλλο τρόπο, εκτός από την άρνηση αποπληρωμής του» και αυτό γιατί «η οικονομία του εθνικού χρέους, κάτω από το υπάρχον χρηματοπιστωτικό σύστημα, οδηγεί πάντα σε εξαθλίωση των παραγωγικών τάξεων…»

  3. Και το ψαχνα ονλάιν! Πολύ καλό άρθρο, Κανάλι. Το μελαγχολικο σε αυτό είναι ότι αναφέρεται σε επαναστατικά καθεστώτα και σε ελεύθερους λαούς.

  4. Φίλε Herr k,

    Επανορθώνουμε μια παράλειψη: Στο χθεσινό μας ποστ κάνουμε μια αναφορά σε σένα. Σε τέτοιες περιπτώσεις ενημερώνουμε αμέσως μετά την ανάρτηση, μια και δεν υπάρχει καμία υποχρέωση να παρακολουθεί το μπλογκ μας ο εκάστοτε μνημονευόμενος. Με σένα αυτό μας διέφυγε. Το κάνουμε λοιπόν τώρα. (Αν το έχεις ήδη δει, αγνόησε αυτό το σχόλιο, το οποίο, βεβαίως, δεν είναι πρόσκληση προς σχολιασμό σώνει και ντέ!).

    Τα λέμε

    ΥΓ Σόρρυ για το εκτός θέματος, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

  5. Κανάλι, αστικοδημοκρατικά μεν επαναστατικά δε!
    Γιάννη, μπορεί βέβαια να τον απαλλάξει και δια τοπικού αντιπροσώπου στην περιοχή.
    Λεφτ, ευχαριστώ που με μνημόνευσες. Απάντησα.

  6. Παράθεμα: Το ελληνικό 2010 | Herr K.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s