Βιβλιοκριτική

Πώς συναιρούνται περίτεχνα μία μεγάλη αφήγηση για το τέλος της εθνοκεντρικής εμμονής και μία – σχεδόν μετωνυμική – μυθοπλασία με άξονα τη μετάβαση από τη στυγνή ωριμότητα στο μη νοηματοδοτημένο παλιμπαιδισμό; Αυτό είναι το στοίχημα που με περισσή δεξιοτεχνία έθεσε και κέρδισε ο πρωτοεμφανιζόμενος στα ελληνικά γράμματα Αγάπιος Παπαδόπουλος σε ένα πόνημα πρωτόλειο μεν, έμπλεο ψυχρού – σχεδόν χειρουργικού – πάθους δε. Δεν θα είναι υπερβολή να ισχυριστούμε ότι η υπέρβαση του μηδενισμού πραγματοποιείται (και επικαιροποιείται συνάμα) στο ανά χείρας έργο ακριβώς με την άνευ αντικειμένου και εμφανούς σκοπού δημιουργική καταβύθιση στο απόλυτο μηδέν. Ας μού επιτραπεί πάντως ένα έλασσον αρνητικό σχόλιο: το βιβλίο δεν είναι από ανακυκλωμένο χαρτί.

«Μηδέν εις το πηλίκιον» του Αγάπιου Παπαδόπουλου (2010)

Advertisements

8 thoughts on “Βιβλιοκριτική

  1. ΧΜ, δυστυχώς η πράσινη ανάπτυξη δεν έχει διαδοθεί ακόμη όσο θα έπρεπε.
    Μάνο, ευχαριστώ. Θα μεσολαβήσω να σου αφιερώσει αντίτυπο.
    Ανώνυμε, Ρήντερ: θα επανέλθω όταν του απονεμηθεί το Νόμπελ (Οικονομίας βέβαια)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s