καλο σαββατοκυριακο

Ελληναραδες  

Μία αντίδραση  

Μία φωτογραφία 

Βίντεο

Και για όσους έχουν κέφι για θεωρία:

Πρώτη προϋπόθεση λοιπόν για όποια οικοδόμηση συλλογικότητας είναι η επανεύρεση της ατομικότητας! Κάθε υπερωρία μπροστά στην τηλεόραση, κάθε έμμονη συζήτηση για τηλε-ψώνια – ιδίως όταν γίνεται για να γελάσουμε – κάθε κατά συρροή αγορά άχρηστων αντικειμένων, κάθε υπερβολική έκθεση στη διαφημιστική βία μάς απομακρύνει από το στόχο αυτό, ενώ ταυτόχρονα κλέβει τη ζωή μας.

Advertisements

17 thoughts on “καλο σαββατοκυριακο

  1. Πολύ σωστό! Το ιδανικό για τον νεοφιλελευθερισμό είναι διασπασμένα από τη συλλογικότητα άτομα με διασπασμένες συνειδήσεις.

    Γι’ αυτό τα σπουδαία γεγονότα έχουν καθοριστική σημασία.

  2. «Πρώτη προϋπόθεση λοιπόν για όποια οικοδόμηση συλλογικότητας είναι η επανεύρεση της ατομικότητας!»

    έτσι είναι.
    στην ελλάδα πάντα έχουμε τη διαμάχη σχετικά με την ατομικότητα και τη συλλογικότητα.

    όσοι θέλουν να κατηγορήσουν τον έλληνα, τον κατηγορούν ως ατομιστή ή ως κολλεκτιβιστή, ανάλογα με τι θεωρούν ως το υπέρτατο κακό.
    το ίδιο κάνουν όσοι θέλουν να εκθεσιάσουν τον έλληνα, τον περιγράφουν ως (τέλειο) άτομο ή ως «παρέα», ανάλογα με το τι θεωρούν ως το υπέρτατο αγαθό, το άτομο ή την «παρέα».

  3. Γερμανικό Αίνιγμα:

    Ενώ το καλοκαίρι θα πάω στο ίδιο μέρος της Ελλάδας που πήγα και πέρυσι, φέτος μπορεί να είμαι στο εξωτερικό, αρκεί να γίνουν γρήγορα οι διαδικασίες.

  4. Πρώτη προϋπόθεση για επανεύρεση της συλλογικότητας είναι η επανεύρεση ενός κοινού εχθρού – όχι της ατομικότητας.

  5. Δηλαδή τις ανθρώπινες κοινωνίες δεν τις καθορίζει ποιοτικά το δίπολο εχθρός-φίλος; Υπάρχει κάτι άλλο, που τις καθορίζει σε τελική ανάλυση;

  6. Το «εχθρός-φίλος» πιθανότατα είναι μια αξιόπιστη περιγραφή της κοινωνικής συμπεριφοράς. Είναι όμως δίπολο: «έχθρα» χωρίς «φιλία» παραμένει κοινωνικά ανενεργή.

    Η επανεύρεση της ατομικότητας αποτελεί προϋπόθεση της φιλίας – και δεν αντιτίθεται στην εχθρα.

  7. Μήπως να το πούμε έτσι:

    1. Δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε το δίπολο «έχθρα-φιλία» όπως δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε το φαϊ.

    2. Μπορούμε όμως να διαλέξουμε τι φαϊ.

    3. Και μπορούμε να βελτιώσουμε τη μαγειρική μας.

    Οπότε για να το εξειδικεύσουμε και στα εθνικοπολιτισμικά:

    α) Δεν διαφέρουμε με κανέναν άλλο άνθρωπο ή λαό σε ότι αφορά το 1.

    β) Διαφέρουμε όμως σε ότι αφορά το 2 και το 3.

    Τι λες;

  8. Α, ναι, κι εγώ συμφωνώ. Ισχύει άλλωστε για κάθε μορφή ζωής, όχι μόνο για τον άνθρωπο.

    Όμως μήπως εξαιτίας της τόσο μεγάλης γενικότητάς της δεν βοηθάει και τόσο στην περιγραφή της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ συμπεριφοράς του ανθρώπου;

    Ή θα μπορούσαμε να πούμε ότι βοηθάει, αρκεί να εξετάζουμε τις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις σαν ειδικότερες μορφές με τις οποίες, κάτω από ειδικότερες συνθήκες, ικανοποιεί το δίπολο εχθροί-φίλοι;

    Όπως ας πούμε οι διάφορες μορφές κοινωνιών των ζώων.

    Δηλαδή, για να επιβιώσουν οι χ άνθρωποι στις ψ συνθήκες φτιάχνουν, εχτός από καλύβια και δόρατα, και μια μορφή κοινωνίας, πχ φυλή … ενώ άλλοι ζ άνθρωποι σε ω συνθήκες φτιάχνουν καπιταλισμό ή ελλάδα ή …

    Όμως αν το κάνουμε αυτό, δεν είναι σαν να έχουμε χάσει τη γεύση μας και να μη διακρίνουμε-απολαύσουμε-εκτιμήσουμε-σιχαθούμε-βελτιώσουμε τα διαφορετικά φαγητά αλλά να λέμε μόνο ότι είναι φόρμες ικανοποίησης της πείνας;

  9. Θέλω να πω ότι το δίπολο εχθροί-φίλοι ισχύει για όλες τις μορφές ζωής, για όλα τα έμβια όντα, και δεν χαρακτηρίζει μόνο τον άνθρωπο. Οπότε, όντας τόσο πολύ γενικό, σκέφτομαι ότι ίσως να μη βοηθάει σε μια αξιόπιστη περιγραφή της κοινωνικής συμπεριφοράς του ανθρώπου.

    Διότι δεν βοηθάει να καταλάβουμε τις σημαντικές διαφοροποιήσεις αυτής της συμπεριφοράς, όπως π.χ. αυτό που είπαμε πιο πάνω, ότι δηλαδή άλλη είναι μια συλλογικότητα που προϋποθέτει ατομικότητα και άλλο μια συλλογικότητα-«αγέλη» που άγεται και φέρεται. Αν και οι δυο αυτές μορφές συλλογικότητας και κοινωνικής συμπεριφοράς αναχθούν στο δίπολο εχθροί-φίλοι, τότε δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι εκείνο που στη μια περίπτωση δίνει μια συλλογικότητα με ατομικότητα ενώ στην άλλη μια συλλογικότητα-αγέλη. Αφού και στις δυο περιπτώσεις οι συλλογικότητες είναι μορφές φιλίας εναντιούμενες σε εχθρούς, τι είναι εκείνο που καθόρισε αυτή την τόσο καίρια διαφοροποίησή τους;

    Γι’ αυτό έφερα στο παράδειγμα με το φαγητό. Όλα τα έμβια όντα πρέπει να φάνε (=να μεταβολίσουν έξωθεν ενέργεια) για να ζήσουν. Αυτό είναι μια γενική αλήθεια. Όμως δεν μας βοηθάει αυτή, στην τόση γενικότητά της, να εκτιμήσουμε τις χιλιάδες χιλιάδων διαφοροποιήσεις της μαγειρικής, στην οποία επιδίδεται ο άνθρωπος.

    Κάπως έτσι.

  10. Μόνο που στις σωστές ιστορίες θάρρος και ανδραγαθημάτων, για να βρεις την απάντηση και να κερδίσεις την κόρη του βασιλιά, πρέπει να σκοτώσεις ένα δράκο (αφού πρώτα περάσεις του λιναριού τα πάθη).

    Ο δικός μας ο δράκος ποιος λες να είναι;

  11. Αίσιο τέλος και δράκοι, ευτυχώς ή δυστυχώς, υπάρχουν στα παραμύθια. Εκτός παραμυθιών, ρόλο δράκου θα μπορούσε να παίξει ο εαυτός μας, η αποικιοκρατία, το κακό το ριζικό μας και άλλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s