άνευ τίτλου

… Να παραχθεί τεχνητά μία ολόκληρη γενιά η οποία δεν θα έχει πλέον δικαίωμα σε σταθερή και σίγουρη εργασία. Να παραχθούν άτομα επισφαλή , περιβαλλόμενα από επισφαλή τέχνη, επισφαλή φιλοσοφία, από μία γενικώς επισφαλή κουλτούρα. Πηγή

Η κατάτμηση της κοινωνίας σε άτομα συνοδεύεται από την αποδόμηση της ταυτότητας του κάθε ατόμου: “Η καλπάζουσα τεχνολογία της επικοινωνίας επιτρέπει στη Βαβέλ των φωνών να πλημμυρίζουν το άτομο. Πρόκειται για πλήθος από αντιφατικές μεταξύ τους ‘γλώσσες του εαυτού’: Για ό,τι ‘ξέρουμε πώς είναι αλήθεια’ για τον εαυτό μας, άλλες φωνές αντι-δρούν τώρα μέσα μας με αμφιβολία ή χλευασμό. Η προσωπικότητα έτσι γίνεται ψηφιδωτή – ένας όχλος από αντιφατικά εγώ – μέχρις σημείου να εξαφανίζεται από τη συνείδηση η ιδέα ενός εαυτού με διαχρονικά χαρακτηριστικά” Πηγή

Επιθυμία σημαίνει έλλειψη: Χρειάζομαι ένα προϊόν, δεν είμαι ισορροπημένος αν δεν το έχω. Το αγοράζω για να βρω την ισορροπία μου. Μέχρι νεωτέρας διαταγής. Στόχος της διαφήμισης είναι η δημιουργία στέρησης, η δημιουργία δηλαδή προβλήματος έτσι ώστε να προσφερθεί η λύση: η αγορά ενός προϊόντος. Πηγή

Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.

Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύ-σαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπα-τώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.

Πηγή

Όχι, δεν πρόκειται για καμία νοσταλγική διάθεση, αλλά για επιτακτική ανάγκη να επισημάνουμε ό,τι έχει διαλύσει την ελληνική κοινωνία. Η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να παραμείνει μητροπολιτική, καταναλωτική κοινωνία για πολύ: Δεν το επιτρέπουν τα δημογραφικά, παραγωγικά και οικονομικά της μεγέθη. Δεν το επιτρέπουν τα περιφερειακά δεδομένα.

Η κρίση σήμερα απαιτεί: είτε αποφασιστική στροφή προς το νεοφιλελευθερισμό, είτε ριζικό μετασχηματισμό του ίδιου του τρόπου με τον οποίον είναι ενταγμένη η Ελλάδα στην Δυτική Καπιταλιστική Αυτοκρατορία: αμφισβήτηση παρασιτισμού, παύση αγοραίων μητροπολιτικών μοντέλων κοινωνικής οργάνωσης, δημόσιες επενδύσεις στην αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού και συλλογική κοινωνική κινητοποίηση.

Και οι δύο λύσεις είναι σήμερα ανέφικτες. Η πρώτη, διότι θα σήμαινε καθολική κοινωνική κατακραυγή και παραπέρα, μεγάλης κλίμακας αναδιανομή του πλούτου προς τα επάνω, λατινο-αμερικανοποίηση’ της Ελλάδας.  Η δεύτερη, διότι κινείται πέραν των οριζόντων των υφιστάμενων πολιτικών παρατάξεων εξουσίας στην Ελλάδα. Πηγή

Βασισμένο σε πρόσφατο ποστ του Σκαντζόχοιρου (Πηγή)
Advertisements

25 thoughts on “άνευ τίτλου

  1. Πολυ ενδιαφεροντα ολα αυτα και σιγουρα σε καποια στιγμη εχουμε αναλογιστει πολλα απο αυτα τα θεματα…Συγκινητικες οι συγκρισεις του τοτε και του τωρα που η φιλια ειναι πολυ πιο δυσευρετη..

    Εσεις ομως τι λετε πανω σ αυτες τις σκεψεις , αγαπητε μας Ηerr K; ;)
    Τα σεβη μας απο Βορρα!

  2. Αγαπητέ χερκάπα.
    Ακόμα και εγώ συγκινήθηκα.

    Επιτέλους αποκαλύπτεις ψηφίδα-ψηφίδα τον μετανεωτερισμό.
    Ο Νέος πρόλογος του konstanzo Preve «Μετα είκοση έτη» (από την πρώτη έκδοση του ασίγαστου πάθους) είναι πράγματι εξαιρετικός.
    Βρίσκεται σε εξέλιξη ένας σημαντικός διάλογος στο περιοδκό του εργαστηρίου Comunita e Resistenza ανάμεσα στον Preve και άλλους σημαντικούς διανοητές της εποχής μας.
    Θα το βρείς στα Link του Τrovatore.

    O Κατακερματισμένος τύπος ανθρώπου δεν είναι κατατμημένος μόνο οριζόντια(σε σχέση με τους άλλους) αλλά και κάθετα(σε σχέση με τις επιμέρους του ιδιότητες.
    Είναι, δηλαδή, άλλοτε καταναλωτής (και μόνον). Παραγωγός (και μόνον). Κηδεμόνας (και μόνον). ψηφοφόρος (και μόνον). κ.ο.κ.

    Η νοσταλγία των παιδικών χρόνων μας χρειάζεται, αλλά θα ήταν δημιουργικό να προβάλουμε (ψηφίδα -ψηφίδα) τόν μετά-μετανεωτερικό τύπο ανθρώπου που έχουμε ανάγκη να είμαστε.
    Ένας συνολικός και συλλογικός τύπος ανθρώπου δεν θα προκύψει απο μια μεταρύθμιση αλλά από ένα ιστορικό άλμα που θα είναι αφηγηματικό και ασυνεχές ταυτοχρόνως.
    Μέσα ,όμως, στην αρνητική εικόνα που συμμετέχουμε ενυπάρχουν και δημιουργούνται καθημερινά όλο και περισσότερο οι ψηφίδες της επομενης μέρας.
    Ας γινουμε συλλέκτες ψηφίδων και τεχνίτες ψηφιδωτών.

    Νάσου και η Θέκλα!

  3. Εμένα πάλι αυτή η εξιδανίκευση του παρελθόντος δε με πείθει, αναφέρομαι κυρίως στο κείμενο από το Ιντυμήντια, π.χ. «Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!» – σόρρυ, αλλά κι εγώ γεννημένος πριν το ’85 είμαι (λίγο νωρίτερα δηλαδή) και ξέρω ότι με την εφαρμογή της «μεταρρύθμισης Αρσένη», που στο τσακ δε με πρόλαβε και η οποία προέβλεπε τη μετατροπή των ενδοσχολικών εξετάσεων της Β’ και Γ’ Λυκείου σε Πανελλήνιες, αυξήθηκε πολύ ο αριθμός των μαθητών Λυκείου που δεν μπορούσαν να πάρουν απολυτήριο και προωθούνταν προς τα υποβαθμισμένα ΤΕΕ (νυν ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ).

    Επίσης, μου θύμισε λίγο αυτό το πολύ πετυχημένο ποστ του Δερβενιώτη και (μπαρδόν για την περιαυτολογία) αυτό το σχόλιο (που, τώρα που το ξαναβλέπω, περιέχει μια από τις πιο κακογραμμένες συντάξεις πρότασης που έχω γράψει ποτέ!).

  4. Σωστά τα λινκ σου!
    Ομως εδώ πρόκειται λιγότερο για νοσταλγία και περισσότερο για πολιτική αξιοποίηση της νοσταλγίας. Κοίτα ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό της ζωής που περιγράφει: λιγότερο ντάντεμα, μικρότερη εξάρτηση από καταναλωτισμό άρα και μεγαλύτερη ωριμότητα. Δεν είναι στο στυλ «εμείς περάσαμε δύσκολα χρόνια, άρα να μας σέβεστε». Είναι «ζούσαμε πιο ελεύθεροι»

    • Σε αυτό το πλαίσιο δε θα διαφωνήσω χερ, απλά νομίζω ότι το κείμενο της κεντρικής στήλης είναι κάπως απόλυτο και άστοχο: ούτε προ ’85 ήμασταν αντικαταναλωτικά πιτσιρίκια, ούτε έκτοτε είναι «όλα τα παιδιά κλεισμένα σπίτι τους», ειδικά από την εποχή που έφτασαν στις γειτονιές παιδιά οικονομικών μεταναστών.

      Εντωμεταξύ, μόλις διάβασα και μια είδηση που νομίζω ότι ταιριάζει κάπως με το θέμα που συζητάμε: http://tvxs.gr/node/51963

  5. Να είμαι ειλικρινής και εμένα το κεντρικό κείμενο δε με πείθει – αν ρωτήσεις παιδιά των δεκαετιών ’60, ’70 έχουν άκρως συνειδητοποιημένη την διαφορά πλούσιου και φτωχού κτλ κτλ

    Η’ κομμάτια σαν αυτό «Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30» είναι ανεδαφικά. Ατελείωτες ώρες στην παραλία ισοδυναμούν μελάνωμα και αυτό δεν το λέει καμμία διαφημιστική Βισύ ή Νιβέα.

  6. ….μαζεύονταν διό φορές τη βδομάδα τα κορίτσια και μάθαιναν διάφορα για το βασικό επάγγελμα που προορίζονταν, τα οικιακά δηλαδή. Ήταν πέτρινο αυτό το σπίτι, αρχοντικό το ‘λεγαν, ελάχιστα τέτοια είχε η περιοχή, τα περισσότερα ήταν με πλίθες, τα ταβάνια και τα χωρίσματα από τσατμά, εικονοστάσι ψηλά στη γωνία με καντήλι και τα στέφανα του γάμου, τζάκια και μασίνες για τη ζέστη, φουφούδες και γάστρες για μαγείρεμα, ο λύχνος για να βλέπουν και σπάνια λάμπα με λαμπόγυαλο για το διάβασμα των παιδιών, μπάνιο κάθε Σάββατο και τραχανάς μετά, κατσαμάκι συχνότερα με τσιγαρίθρες για να νοστιμεύει. Οι αχερώνες στην καλύτερη περίπτωση πάλι με πλίθες αλλιώς με τσίγκους, οι φούρνοι άψογοι με σπασμένα κεραμίδια, οι τουαλέτες με τάβλες μακριά απ’ τα σπίτια, τί τουαλέτες χέστρες τις έλεγαν ή μέρος, καμοινέ, απόπατο πιο συχνά, στο πάτωμα σανίδια δεξιά και αριστερά και τρύπα στη μέση, εφημερίδες κομμένες το χαρτί, μπόλικος ασβέστης παντού. Όλα τακτοποιημένα, όλα στη σειρά ν’ αλλάζουν με αργούς ρυθμούς οι μεγάλοι αγέλαστοι, ρυτιδιασμένοι, σαρκαστικοί, πίνανε κρασί δικό τους και ρακί παράνομη, οι μικροί ευτυχισμένοι, μόνιμα πεινασμένοι, τους έφτανε το πετιμέζι στο ψωμί, χάρμα ήταν….γι’ αυτά!

  7. Το κείμενο έχει μια δόση αλήθειας μέσα στην υπερβολή του. Στοιχειοθετεί την βασική διαφορά, ότι οι άνθρωποι που γεννήθηκαν στις πόλεις έπειτα από το 1990, δεν ξέρουν -για παράδειγμα- πώς είναι το χταπόδι. Νομίζουν ότι είναι κονσέρβα.

    Από εκεί και πέρα σαφώς και παρουσιάζει εξωραϊσμένη μια πραγματικότητα. Αλλά είναι κι αυτό ένα γνώρισμα των αναμνήσεων. Εξιδανικεύουμε το παρελθόν, για να βρούμε στηρίγματα στο άθλιο παρόν -έτσι δεν είναι;

  8. Ετσι είναι, διυλίζουμε όση αλήθεια μπορούμε να βρούμε κάπου. Οταν πχ ο Κακαράς παραπάνω περιγράφει τις χέστρες με σανίδες και μια τρύπα στη μέση, δεν είναι για να επιστρέψουμε εκεί, ούτε γιατί η εποχή ηταν ιδανική εν γένει, αλλά γιατί η επιλογή ειδών υγιεινής από καλά καταστηματα δεν ήταν προτεραιότητα τότε και ούτε χρειάζεται να είναι σήμερα. Πώς το λέει η Γώγου; καθορίζουν τη ζωή τους από τη μάρκα της καρέκλας – κάπως έτσι

    Α, Μανιτάρι αυτό δεν λέγεται κλοπή, λέγεται διάδοση ;)

    Χεντ, το πιο έξυπνο είναι η αντίδραση της σοσιαλιστικής αντιπολίτευσης στη Γαλλία: «αυτό που προτείνετε δυσφημεί την αστυνομία, η οποία ούτως ή άλλως μαζεύει τα παιδια από το δρόμο.»

    Αμπραβανέλ, να πάρω το συκεκριμένο παράδειγμά σου:
    Ας δεχτούμε ότι τα αντηλιακά προσφέρουν προστασία (αν και μια έρευνα που διάβασα ισχυρίζεται ότι δεν κάνουν απολύτως τίποτα πλην αυτών με τον ανώτατο δέικτη).
    Ας δεχτούμε ότι δεν έχουν παρενέργειες.
    Κατάλληλα ρούχα και σκια δεν θα παρείχαν την ίδια προστασία;
    Το αντηλιακό δεν χρησιμοποιείται κυρίως για να κάνεις σέξι μαύρισμα και όχι για λόγους υγείας;
    Και πάλι παραπέμπω στο σχόλιο του Σκαντζόχοιρου πιο πάνω

  9. Ανώτατος δείκτης δεν υπάρχει – απλά είναι νομικά καθορισμένη η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να αναγράφεται. Προφανώς και χρειάζεται η επιλογή ενός κατάλληλου αντιηλιακού και η κατάλληλη χρήση του – το αν μερικά προστατεύουν μόνο ενάντια σε UVA δεν έχει σημασία, δεν μιλάμε για τα προβληματικά προϊόντα.

    Επίσης κατάλληλα ρούχα και σκιά θα παρείχαν προστασία, (αντιπαρέρχομαι της λογικής να σου υποδείξω οτι και κάτω από την ομπρέλα είναι δυνατόν να πάθεις έγκαυμα). Το πρόβλημα είναι οτι δεν διαθέτεις πάντα ρούχα και ειδικά στην παραλία όπου εξ ορισμού κινείσαι ημίγυμνος ή γυμνός.

    Αν δεν χρησιμοποιείς αντηλιακό τότε είναι δεδομένο οτι αυξάνεις τις πιθανότητες να εμφανίσεις μελάνωμα ή άλλου είδους καρκίνου του δέρματος. Αυτή η αύξηση δεν είναι στατιστική μόνο αλλά αποτελεί έναν υπαρκτό κίνδυνο που προφανώς εξαρτάται από την γενετική προδιάθεση και τον φαινότυπο του καθενός. Η ζημία όμως είναι σωρευτική και ανεξάρτητη του ατόμου, ακριβώς όπως το κάπνισμα όπου μπορεί σε μερικούς να μην οδηγήσει σε καρκίνο των πνευμόνων αλλά μόνο λόγω της προσωπικής τους ευαισθησίας ή ότι προλαβαίνουν να πεθάνουν από άλλα νοσήματα.

    Από εκεί και πέρα συμφωνώ και εγώ με τον σκατζόχοιρο :-)

  10. Παράθεμα: Anton Tschechow – Uncle Vanya « La Ivolution II – la prose du monde

  11. φανταστειτε εναν τροχο που γυριζει συνεχως αλλα και αλλαζει θεση κατρακυλοντας πως μπορουμε να τον αλλαξουμε:επεμβαινοντας απεξω μενα ξυλο;κοιταζοντας τον; η μπαινοντας στην τροχια του και καποια στιγμη εκμεταλευομενοι εσωτερικες δυναμεις να τον εκτιναξουμε;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s