«Θέλω να πάω στο χωριό μου»

Ι.

«Οταν όλα τούτα συμβαίνουν, ο λαός, μη έχοντας πια συγκεκριμένο κι ορατό εχθρό, για να τον πολεμήσει και να σωθεί, καταντά να γίνεται, αυτό που οι χαιρέκακοι για δεκαετίες προσπαθούσαν να γίνει. Ολη αυτή η επιτυχημένη μετάλλαξη προς την αθλιότητα, μου θυμίζει τις φοράδες του Πλούταρχου: Σε μια περιοχή, λέει ο Πλούταρχος, όλος ο πλούτος των εκεί κατοίκων στηρίζονταν στην εξαγωγή μουλαριών. Μα για ν’ αυξήσουν τον πλούτο τους, έπρεπε να καλυτερέψουν τη ράτσα των μουλαριών. Έψαξαν λοιπόν και βρήκαν τις πιο όμορφες, τις πιο δυνατές, τις πιο υπερήφανες φοράδες. Όμως οι φοράδες αυτές με κανένα τρόπο δεν δέχονταν να τις καβαλήσουν τα γαϊδούρια. Αδύνατον. Οι έμποροι μουλαριών έπεσαν σε απελπισία. Όμως ένας σταυλάρχης, πανέξυπνος, με τέραστια εμπειρία πάνω στην ψυχολογία, των ζώων αυτών, βρήκε τι έφταιγε. Πήρε τις φοράδες, τις κούρεψε κακάσχημα (χαίτη, τσουλούφια, ουρά, ψαλιδιές παντού), τις άλειψε με βρωμιές, και τις οδήγησε στον παρακείμενο ποταμό. Οι φοράδες, βλέποντας στα νερά την όψη τους, παρέλυσαν. Έπεσαν σε βαριά μελαγχολία. Έχασαν κάθε διάθεση για αντίσταση. Και δεν έφεραν πια καμμιά δυσκολία στα γαϊδούρια. Τ’ άφησαν να τις πηδούν, όσο ήθελαν, όπως ήθελαν».

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από τις «Φοράδες του Πλούταρχου» του Γ. Υφαντή και δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στο πολύ καλό νέο πολιτιστικό ένθετο της Ελευθεροτυπίας («Κοντέινερ», κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα με την εφημερίδα. Σεμνό και μινιμαλιστικό το ένθετο. Πιο τίμιο από τη «Βιβλιοθήκη» της ίδιας εφημερίδας – με το παρντόν, Ευγένιε).

ΙΙ.

Στο ίδιο ένθετο ο Δ.Νόλλας μάς υπενθυμίζει ότι:
«πολύ παλιά, με το πρόσχημα της προσβολής των ηθών είχαν καταργήσει τα δημόσια λουτρά, όπου συναθροίζονταν πολίτερς, άλλοι συνωμοτώντας και άλλοι αερολογώντας, ακριβώς όπως σήμερα το πρόσχημα είναι το τσιγάρο, ενώ στόχος είναι χώροι στους οποίους καλλιεργείται η αδέσποτη κριτική σκέψη«.

ΙΙΙ.

Χάρη στον Τ., είδα την παράσταση «Βίοι Αγίων» του Μ. Μαρμαρινού στο Θησείο. Μεταμοντέρνο περιτύλιγμα μεν – η παράσταση δεν έχει ορατή πλοκή, είναι λίγο πιο εγκεφαλική από ότι θα άρμοζε, ο χώρος θεάτρου αρκετά «πειραματικός» – οι ηθοποιοί όμως πειστικότατοι. Ισως κάπου όλος αυτός ο μεταμοντερνισμός να είναι μία σύμβαση έτσι ώστε το περιεχόμενο να γίνεται αποδεκτό από τη θεατρική κριτική, τι να πω; Το περιεχόμενο – έκπληξη ! – χριστιανικό, βασισμένο στον Πεντζίκη. Η μουσική της παράστασης μάς έδειχνε πόσο θα μάς άγγιζε ο Ξενάκης αν ήταν μελωδικός. Τέλος, είχα την εντύπωση ότι ακούω στίχους σε ύφος Λένας Πλάτωνος. Εν ολίγοις, το «με καθαρά ερευνητικό χαρακτήρα στην αναζήτηση μιας θεατρικής σημειολογίας» που γράφει στην ιστοσελίδα τους δεν είναι μπαρούφα. Απόσπασμα:

«(H γιαγιά) έλεγε συνέχεια ότι ήθελε να πάει στο χωριό της. «Θέλω να πάω στο χωριό μου», «Θέλω να πάω στο χωριό μου». Οταν την πήγαν στο χωριό της ήθελε πάλι να πάει στο χωριό της. Το χωριό ήταν αλλού.» 

Advertisements

13 thoughts on “«Θέλω να πάω στο χωριό μου»

  1. Κι η γιαγιά μου, λίγο πριν το τέλος, το ίδιο έλεγε: «θέλω να πάω στο χωριό μου». Είχε 70 χρόνια να δει το νησί της, κι όμως μου περιέγραφε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το βοτσαλωτό της αυλής του πατρικού της. Το όνομά μου, δε, νομίζω πως το είχε ξεχάσει…
    Πολύ ωραίο ποστ, κύριε Κ.

  2. Πολυ καλημερα σας, Ηεrr K.

    Το ποσο μου αρεσε το κειμενο του Γ. Υφαντή,δε λεγεται και σ ευχαριστω που το παραθεσες! Ειναι δυσκολο για μενα να πετυχαινω τετοια κειμενα, οντας μακρια, οποτε το ειδα σαν διαμαντακι! :)

    ‘Το χωριο’ ειναι μεσα στο μυαλο μας και δεν εχει να κανει με.. γεωγραφια πιστευω, αλλα με συναισθηματα!

    Χαιρετισμους απο Σουηδια :)

  3. Αγαπητέ μου Herr K., με λύπη μου θα διαφωνήσω. Το «Κοντέινερ» εμένα δεν μ’ άρεσε, μου φάνηκε πρόχειρο και δεν νομίζω ότι διάβασα κάτι καινούριο. Θα το αποτολμήσω: κουβέντες καφενείου με ένδυμα intellectuel. Ειδικά αυτή η επιχειρηματολογία για την απαγόρευση του καπνίσματος ως χτύπημα στη δημόσια σφαίρα μου μοιάζει πολύ υπερβολική (σημειωτέον ότι μου είναι αδύνατο να βγω χωρίς να καπνίσω!). Θα μπορούσε να ισχύει (και ίσχυσε) στους Οθωμανούς του 17ου αιώνα, ας μην βαυκαλιζόμαστε όμως σήμερα ότι η αδέσποτη κριτική σκέψη καλλιεργείται στα καφενεία και τα μπαρ, και (κυρίως) ότι οι καπνιστές θα κλειστούμε σπίτια μας επειδή κλπ.
    Το (ΙΙΙ), ωστόσο, μ’ άρεσε πολύ, τόσο που θα προσπαθήσω να χωρέσω και τον Μαρμαρινό το επόμενο αθηναϊκό μου διήμερο.

  4. Δύτη έθιξες ένα ευαίσθητο σημείο – καπνοαπαγόρευση (για το «κοντέινερ», εφόσον είναι θέμα γούστου, δεν έχει νόημα να μιλήσω).
    Η εμπειρία μου από χώρα (Βέλγιο)όπου ίσχυσε όντως η καπνοαπαγόρευση, αντίθετα με τα ελληνικά παραθυράκια περι 70 τετραγωνικών και τη γενικότερη ανοχή σε μεγαλύτερους χώρους, επιβεβαιώνει απόλυτα την άποψη του Νόλλα. Τα κίνητρα της καπνοαπαγόρευσης είναι κατασταλτικού τύπου και δεν έχουν καμία σχέση με τη δημόσια υγεία. Βλ. κι εδώ: https://herrkstories.wordpress.com/about/nollas
    Επίσης τις ΚΟΤΕΣ εδώ:
    http://www.boozecooperativa.com/images/kotes/kotes.pdf

  5. Herr K., τα έχω δει αυτά, αλλά δεν με έπεισαν… Ένα απλό παράδειγμα: η απαγόρευση του καπνίσματος στους χώρους εργασίας, και συνακόλουθα το να βγαίνουν οι καπνιστές έξω στο πεζοδρόμιο αντί για τα ατομικά τους γραφεία, μάλλον συντείνει στην ενίσχυση κάποιας συλλογικότητας παρά το αντίθετο. Θέλω να πω, δεν νομίζω ότι θα σταματήσει να βγαίνει ο κόσμος επειδή δεν θα μπορεί να καπνίσει στα μαγαζιά (αν δεν μπορεί, δηλαδή). Αντίθετα, το ότι η καπνοαπαγόρευση συνδυάζεται (στο εξωτερικό ιδίως) με την απομόνωση του καπνιστή καταλήγει εκ των πραγμάτων στο να συνεχίζει ο κόσμος να μαζεύεται στα μπαρ και τα καφενεία, κόβοντας όμως το κάπνισμα για να μην αισθάνεται σαν λεπρός. Οπότε, έχουμε να κάνουμε με μια υστερία περισσότερο παρά με μια πολιτική στυλ Μουράτ Δ΄, που απαγόρεψε το 1640 τόσο το κάπνισμα, όσο και τα καφενεία (όχι τον καφέ), ακριβώς για να δώσει τέλος στις πολιτικές συζητήσεις.

  6. Krot θα δω τι μπορώ να κάνω…
    Δύτη, δεν κρίνω (μονο) εκ του αποτελέσματος μα εκ των προθέσεων. Για να καταλάβω: θεωρείς ότι τα καθεστώτα μας δεν είναι ικανά να λάβουν αυταρχικά μέτρα ή και να εκτραπούν σε ολοκληρωτικά ή ότι η καπνοαπαγόρευση δεν εμπιπτει σε αυτά τα μέτρα; Διότι αν είναι το πρώτο, ας μη συζητήσουμε περαιτέρω. Αν είναι το δεύτερο, ποιο είναι κατα τη γνώμη σου το κίνητρο της καπνοαπαγόρευσης;

  7. Σαφέστατα το δεύτερο, εννοείται!
    Για την καπνοαπαγόρευση, θα έβλεπα πιο πειστική μια συζήτηση στην κατεύθυνση της αποσωματοποίησης του σώματος, ας πούμε, της θεοποίησης της ευεξίας, του εξοβελισμού των γηρατειών, των κακών συνηθειών κ.ο.κ. Θέλω να πω, μια οπτική «νοοτροπίας» μερικές φορές είναι, νομίζω, πιο πρόσφορη από την «πολιτική» οπτική, με την έννοια ότι δεν είναι όλες οι μεταβολές μέρος συνειδητού σχεδίου.
    (θα τα έγραφα καλύτερα, ελπίζω, αλλά ας όψεται ο πονοκέφαλος)

  8. Ευγονική ως κίνητρο δηλαδή. Ισως έχεις δίκιο ότι είναι το πρωτεύον. Θυμάσαι, όμως, ποια καθεστώτα έκαναν τον ευγονισμό σημαία τους;

    Υπέρ της «πολιτικής οπτικής», ως δευτερου κίνητρου θα επανέλθω όταν σου περάσει ο πονοκέφαλος ;)

  9. Μα συμφωνώ απόλυτα ότι βαδίζουμε προς ένα είδος «ολοκληρωτικού καπιταλισμού». Απλώς θα έλεγα ότι τέτοια μέτρα είναι περισσότερο στην κατεύθυνση ενός «ελέγχου του σώματος και των προσωπικών επιλογών» παρά ενός ελέγχου της συνάθροισης, να το πω έτσι.
    .
    Με ένα πιάτο χυλοπίτες και ένα ουϊσκυ, ο πονοκέφαλος υποχωρεί! Πόσο μάλλον μπροστά σε μια ωραία συζήτηση :)

  10. Παράθεμα: Η νύφη τό ‘σκασε « ο δύτης των νιπτήρων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s