Αρα εγώ τι να κάνω;

» Πού κρύβεται το θάρρος; Στο βαγόνι του ηλεκτρικού, ένας νταής τυραννά έναν ηλικιωμένο επιβάτη. Οι άλλοι επιβάτες κάνουν πως δεν βλέπουν. Ξαφνικά ο νταής τούς αγριεύει, «τι με κοιτάτε ρε!» κι αυτοί αποστρέφουν το βλέμμα. Λίγο πριν φτάσουν στο σταθμό, ο νταής και το θύμα πιάνονται αγκαζέ και μαζί, σαν φίλοι, υποκλίνονται στους επιβάτες: «Σάς ευχαριστούμε. Αυτή η παράσταση δεν ήταν δική μας αλλά δική σας. Ένα θέαμα δειλίας κι ανανδρίας.»

Απόσπασμα από το ιστολόγιο Ανάταξη. Παρακάτω, από την ίδια πηγή, με ποιούς τρόπους ξεθυμαίνει η  κοινωνική οργή χωρίς να θίγει τελικά κανέναν:

«Πιάσε το σύμπτωμα, άσε το πρόβλημα. Ασχολείσαι με το περιβάλλον. Κινητοποιείς κι άλλους. Εκεί ρίχνεις τις δυνάμεις σου. Αλλά για στάσου: είναι σαν να φροντίζεις ένα τυραννημένο άλογο και ν’αγνοείς τον βάναυσο καροτσέρη. Πιάνεις το σύμπτωμα κι όχι το πρόβλημα. Γιατί; Διότι έτσι αποφεύγεις κάτι δυσάρεστο, τη σύγκρουση με τον καροτσέρη, όπου κινδυνεύεις να φάς ξύλο. Και νιώθεις ανωτερότητα: πως τον τιμωρείς ηθικά, ενώ μετριάζεις τη ζημιά που προκαλεί. Κερδίζεις διπλά.

Ετσι, η τεράστια κοινωνική ενέργεια, που γεννιέται απο την αδικία και τη περιφρόνηση, αντί να πιέζει το στόχο που πρέπει, σκορπιέται και ξεθυμαίνει. Οι υπεύθυνοι μένουν απείραχτοι κι εσύ ευχαριστημένος.

Βαβούρα. Προσφέρεις παντού. Είσαι καλός άνθρωπος, γενναιόδωρος κι ανοιχτόκαρδος. Στα παιδάκια της Αφρικής. Τις φάλαινες που σφάζονται. Τα δέντρα που κόβουν. Κι όμως· γιατί δεν μπαίνεις σ’ένα κόμμα, με άλλους χιλιάδες σαν και σένα, να το σκουντήξετε με την ενέργεια σας; Διότι προτιμάς ν’ασχολείσαι με την πιτυρίδα της πολιτικής, παρά με τα κεφάλια.

Δεν λέω πως είναι άχρηστα όσα κάνεις. Αν δεν τα’καμνες, ο κόσμος θα’ταν χειρότερος. Αλλά είναι σαν τη φιλανθρωπία, σε σύγκριση με τη δικαιοσύνη.

Καταγγελία ή καταγγελιά; Είσαι επαναστάτης. Στο ντύσιμο, στο μαλλί, στην ομιλία. Αντιεξουσιαστής. Η όψη σου είναι χαστούκι στην εξουσία. Κι εκείνη σε τροφοδοτεί με τα ρούχα, τις αφίσες και τη μουσική της διαμαρτυρίας, για να σφηνωθείς καλύτερα μέσα στ’αδιέξοδό σου.

Αυτή είναι η καταγγελιά, όπως λέμε παραγγελιά, όπου μερακλώνεις και ξεδίνεις για να κοιτάν οι άλλοι. Κανέναν δεν απειλείς, κανείς δεν σε φοβάται. Είναι πόζα διάκρισης. Ενώ η ξαδέλφη της καταγγελιάς, η καταγγελία, όταν γίνεται πραγματικά, θέλει θάρρος για βγάλεις κάτι σκοτεινό στη λιακάδα, να εκθέσεις αθλιότητες. »

Στη φωτογραφία (της Λ. Παρασκευά) μια αναπαράσταση ναυμαχίας. Μην σας ξεγελούν τα πυροτεχνήματα, πρόκειται απλώς για αναπαράσταση, όχι για την ίδια τη μάχη.

Advertisements

19 thoughts on “Αρα εγώ τι να κάνω;

  1. Mein Herr, σωστά όλα αυτά.
    Πλην όμως, ακόμα κι έτσι είναι χίλιες φορές καλύτερος ο «φιλάνθρωπος» από τον στρωμένο και ενσωματωμένο στον καναπέ. Αυτός τουλάχιστον κάνει κάτι.
    Αυτό είναι ένα σημείο στο οποίο είμαι απόλυτη. Εξάλλου, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες δυνατότητας, ούτε τις ίδιες δυνάμεις. Ο καθένας «προσφέρει» ή «συνεισφέρει», όπου και όπως μπορεί.

    Ειδικά για το θέμα του περιβάλλοντος δε, ναι, είναι προφανές το ποιος ευθύνεται και πως όσο υπάρχει καπιταλισμός, θα υπάρχει περιβαλλοντικό πρόβλημα, ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ, επειδή υπάρχουν και οι νόμοι της φύσης σε αυτό τον κόσμο, ακόμα και τα «ημίμετρα», η «κοινωνική ενέργεια που ξεθυμαίνει», στην παρούσα φάση είναι μάλλον απαραίτητη και σημαντική, όσο και αν τελικά δεν λύνει το πρόβλημα. Βλέπεις, είμαστε πλέον μετά το «και πέντε».

    Τέλος, ως λέγει και το Ευαγγέλιον «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλλέτω». Ο σοφός λαός το λέει αλλιώς «βγαλ’τη σκούφια σου και βάρα με».

    Στο δε ερώτημα του τίτλου, εγώ απαντώ «ό,τι και όπως μπορείς είναι καλύτερο από το βλαβερό τίποτα».

    • Νομίζω ότι, ιδιαίτερα για το θέμα του περιβάλλοντος που θίγει η Κροτ, η λογική «καλύτερα ημίμετρα παρά τίποτα» είναι πιο επιζήμια από το να μη γίνει τίποτα. Τα ημίμετρα στα συγκεκριμένα θέματα δεν έχουν να κάνουν με την ποσότητα, αλλά με την ποιότητα. Σου λένε μην πετάς τα σκουπίδια σου όπου βρεις και κάνε ανακύκλωση. Εσύ λές ωραία καλύτερο αυτό το λίγο παρά το τίποτα. Οι κυβερνήσεις κάνουν ολόκληρες εκστρατείες κατά της ρύπανσης του περιβάλλοντος και της κακοδιαχείρισης υδάτινων πόρων στοχεύοντας στον πολίτη: μην ξυρίζεσαι και αφήνεις τη βρύση ανοιχτή να τρέχει. Έτσι λέγοντάς σου «κάνε αυτό το λίγο που μπορείς για να σωθεί ο πλανήτης» στρέφουν την προσοχή σου σε μια αντιπαράθεση με τον πολίτη που ρυπαίνει. Δε σου λένε όμως ότι το 90% των συνολικά παραγόμενων στερεών αποβλήτων παράγεται από τις βιομηχανικές και εμπορικές δραστηριότητες και μόνο το 10% είναι αυτό που λέμε «οικιακά στερεά απόβλητα». Άρα, όταν πασχίζουν οι κυβερνήσεις και τα κόμματα με «οικολογικές ευαισθησίες» για την ανακύκλωση και την αντιπαράθεση με τις κακές πρακτικές των πολιτών, το μέγιστο που μπορεί να πετύχουν είναι να επενεργήσουν στο 20% (ποσοστό ανακυκλώσιμων υλικών) του 10% της συνολικά παραγόμενης ποσότητας στερεών αποβλήτων δηλαδή στο 2% των συνολικών αποβλήτων. Έτσι δείχνουν ένα περιβαλλοντικό προφίλ και ταυτόχρονα δε θίγουν τις βιομηχανίες γιατί εκεί κάνει τζιζ. Και κάνει τζιζ γιατί προκειμένου να πας κόντρα στα επιχειρηματικά συμφέροντα δεν αρκεί η πολιτική βούληση μιας ομάδας που κυβερνά, αλλά και γενικό κίνημα αποκάλυψης και καταδίκης τέτοιων συμφερόντων. Χρειάζονται κινηματικά καύσιμα δηλαδή σε μια κατεύθυνση αντίθετη με τη λογική της μεγιστοποίησης του κέρδους των βιομηχανιών προκειμένου να υπάρξει έστω και η μείωση του ρυθμού της υποβάθμισης του περιβάλλοντος. Συνοψίζοντας, η λογική του μικρότερου κακού θυμίζει τους παχουλούς ανθρώπους που προσπαθούν να αδυνατίσουν τρώγοντας Light προϊόντα και τελικά παχαίνουν γιατί χαλαρώνουν μέσα τους οι τύψεις και τρώνε ακόμη περισσότερο…

      ΥΓ: Παρά τα παραπάνω, τις εφημερίδες και τα κουτάκια από τις μπύρες τα πετάω στην ανακύκλωση…

  2. Krot, δεν διαφωνώ.
    Νομίζω ο συγγραφέας δεν στρέφεται κατά των ημίμετρων – τα οποία όπως λες σωστά είναι καλύτερα από το τίποτα – αλλα προσπαθεί να δει πέρα από αυτά.

  3. Φταίει και που εποχή ήταν και είναι αντι-ηρωϊκή. Όπως έλεγε και κάποιος παλιός καθηγητής σε ένα αμφιθέατρο, αν σας έλεγα να ανεβείτε σε εκείνο το δέντρο (είχε 10 μέτρα ύψος) ποιός θα πήγαινε; κανένας και καμία δεν σήκωσε το χέρι του και συνέχισε λέγοντας » στη δική μου εποχή ορμούσαμε όλοι». Όχι ότι βγήκε κανένα συμπέρασμα αλλά λέμε τώρα.
    Συμφωνώ με την Κροτ και προσθέτω «Μονάχα να μην χωριστούμε». Οι αντιδράσεις και τα σφάλματα παίζουν, πολλές φορές είναι όλα εντελώς λάθος. Δεν νομίζω πάντως ότι το πρόβλημα είναι στο κόστος (θα φας ξύλο αν πειράξεις τον καροτσέρη που βασανίζει το άλογο), αλλά στο ότι δεν είναι ξεκάθαρο το ποιός, πώς, πού, πότε και γιατί. Οπότε είναι λογικό κάπως να καταλήγει κανείς στο τελετουργικό και να αφήνει το ουσιαστικό. Καλημέρα.

  4. Κροτ,
    περιελθών και εμπεριπατήσας την γενέτειρά μου, πάρειμι!
    αν έχετε και στρουμφοζαλάδες η κατάστασίς σας είναι σοβαρή. Νομίζω πως θα έπρεπε να ανεβαίνετε πιο συχνά σε δέντρα, μπας και δείτε τον κόσμο από άλλη οπτική, είναι κι αυτό μια αρχή! Αν θέλετε θα σας μάθω, ειδικότητά μου οι οξιές(πάνω από 15μ.)

  5. Φώτη, το ΥΓ σου, αν και χιουμοριστικό, συνοψίζει αυτά που θα ήθελα να απαντήσω στο εκτενέστατο σχόλιό σου. Όλα αυτά που γράφεις με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη. Το ζήτημα είναι αυτά να αναδεικνυονται, ακριβώς για να μην εφησυχάζεται ο πολίτης ότι αφού ανακυκλώνει πχ, όλα καλά.
    Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να αφήνεις τη βρύση να τρέχει όσο ξυρίζεσαι, όμως. Το θέμα είναι πως ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα -και όχι μόνο- ακόμα και αυτό το χαζό και γραφικό παράδειγμα δεν είναι κεκτημένο. Πρέπει ακόμα να πείσεις τους ανθρώπους να μην αφήνουν τη βρύση να τρέχει. Εξηγώντας παράλληλα ότι αυτό δεν φτάνει, κι ότι η συνολική πολιτική βλάπτει (και) το περιβάλλον (εν προκειμένω) και πως χρειάζεται μια άλλη οπτική.

    coerdia, σε όλες τις εποχές πάντως, οι ήρωες ήταν λιγότεροι από τους μη-ήρωες. Απλά, άλλες εποχές πρόσφεραν μια προοπτική -που σήμερα υπάρχει μεν, αλλά είναι λίγο τοπίο στην ομίχλη.

    Γιατρέ μου, το να σκαρφαλώσεις το δέντρο από μονο του δεν λέει τίποτα. Πρέπει να ξέρεις και γιατί σκαρφαλώνεις και τι θα κανεις αφού έχεις σκαρφαλώσει.
    [Όχι δεν έχω ζαλάδες. Μια μικρή δυσπεψία μόνο].

  6. Φώτη δεν έχω κάτι να προσθέσω ούτε και να αφαιρέσω στο σχόλιο σου. Συμφωνώ κι εγώ (αφού συμφωνεί κι η Κροτ!) Ελπίζω να μην μας φάει η πολλή συναίνεση.

    Κέρντια, ναι «δεν είναι ξεκάθαρο το ποιός, πώς, πού, πότε και γιατί.» Ισως όμως αυτό με τον καροτσέρη που τον φοβάσαι να είναι μια διανοητική στάση που σε εμποδίζει να δεις το ποιος, πώς κτλ. Με άλλα λόγια ενδέχεται να εθελοτυφλούμε.

    Επείγοντα, ξέρω ότι μπορείς και καλύτερα άμα θέλεις ;p²³ Βέβαια κατανοώ απόλυτα το ότι μπορεί και να μη θέλεις.

  7. Κροτ,
    τα ύδατα του κόσμου αδιαφορούν για το αν αφήνεις τη βρύση σου ανοιχτή όταν ξυρίζεσαι! Αυτοί που κόπτονται είναι οι αθηναίοι και οι όμοιοί τους που στριμώχτηκαν σε μια πατσιά τόπο! Πρόβλημά τους! Άμα θέλω, θα αφήνω και το καρπούζι μου κάτω από την ανοιχτή βρύση μου στη γενέτειρά μου και δε θα έχω τύψεις για τπτ! Σιγά μη κουραστεί το νεράκι που θα κάνει μια παράκαμψη στο δρόμο του για τη θάλασσα! Εμείς εδώ ακούμε αυτά που λέτε και σας λυπόμαστε!
    Και στο γιατρό θα κάνεις υπακοή, τυφλή, αλλιώς η δυσπεψία θα εξελιχθεί σε στρουμφοζαλάδα, να το ξέρεις! Στο δέντρο γρήγορα…

    Φώτη,
    τι οικολογική συνείδηση είναι αυτή??? Διαβάζεις ακόμη παλιοφυλλάδες όταν υπάρχει το νετ και πίνεις ακόμη από κουτάκια όταν υπάρχουν μπουκάλια?? Να αλλάξεις συνήθειες ;) . Κατατ’άλλα ωραία τα λες. Κι εγώ όπως λέω πάντα, προτιμώ να ασχολούμαι με τα κουτάλια της WMF παρά μ’αυτούς της WWF….

    Κάππα,
    ποιος στ’ αλήθεια είστε εσείς και που πάτε? Αν βρείτε τη σωστή απάντηση όλα βρίσκουν το δρόμο τους! Αφού το ξέρετε, τι εθελοτυφλείτε και φεύγουν τζάμπα τα χρόνια?
    Εις την εικοστήν τρίτην?!!? Εξαπαιτέω την αναγραφή, 23 φορές, της ερμηνείας του συμβόλου ;P! Άλλως, εις το βάραθρον!

  8. Επείγοντα, σωστά το θέτεις μεν. Δεν βιάζεται κανείς να πάει κάπου δε. Το ;P είναι ένα σύμβολο που εφηύρα ειδικά για σένα. Σημαίνει σε δουλεύω φιλικά. Δεν θα μου πεις ευχαριστώ;

  9. Να σας πω ευχαριστώ που με δουλεύετε ή που το κάνετε φιλικά?
    Μετα βίας γλιτώνετε το βάραθρον ;)
    Σιγά μη πω ευχαριστώ και στους της WWF, ούτε χλιάρια δε κάνουν!

    Αυτό είναι το κακό, δε βιάζεται κανείς! Από τη μία σαν καλά αμερικανάκια εναποθέτουν τις ελπίδες τους στους WWFίτες και λοιπούς απίθανους τύπους και κοιμούνται ύπνον ελαφρύ και ενυπνιάζονται αρκούδες και φώκιες…. Κι από την άλλη μη έχοντας κάποιο σκοπό πέρα από τα τετριμμένα, ψωμί, ψωμί και θέαμα ησυχάζουν και βγάζουν την πάρτη τους από αυτά που οφθαλμός ουκ είδε, και ους ουκ ήκουσε, και επί καρδίαν άνθρωπου ουκ ανέβη!
    Σας ευχαριστώ, κ. Κ. που ενίοτε μ’ αφήνετε να τα λέω, όπως θέλω….
    ;)

  10. Οσον αφορά την ενότητα Βαβούρα –
    τελικά τίποτα δεν είναι ποτέ αρκετό; από τη μια η φιλανθρωπία πχ είναι καλή αλλά από την άλλη σχεδόν άνευ σημασίας; ενδέχεται να μην αντέχουν οι πάντες να ασχοληθούν με το κεφάλι παρά μόνο με τον καθαρισμό του από την όποια πυτιρίδα. θα ήταν καλύτερα να μην επιχειρούσαν ούτε καν αυτό; ή θα πρέπει να έχουν πάντα κατά νου πως από νάνοι πρέπει να γίνουν γίγαντες;

  11. Παρακαλώ να ληφθεί υπ’όψιν για την επόμενη εκδήλωση απαγγελίας ποιημάτων (Σαρλότ Ράμπλιν-Νάταλι Πόρτμαν) που λέγαμε:

    Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ένας ευήθης μαλώνει τα δέντρα

    «Δε λέω, έχετε δίκιο. Όμως κι εσείς τι κάνατε ως τώρα για ν’ αποτρέψετε τις πυρκαγιές;
    Μήπως κινητοποιηθήκατε καθόλου;
    Μήπως δημιουργήσατε ομάδες πυρασφάλειας;
    Μήπως ελέγχετε τους ύποπτους που σας πλησιάζουν;
    Δεν καταλάβατε λοιπόν πως δε μπορείτε να αφήνεστε παθητικά στον οποιονδήποτε τυχόντα;
    Και πώς καταλογίζετε σε μας αδιαφορία, όταν εσείς όχι μόνο κοιμάστε όρθια αλλά μας λέτε από πάνω:
    «Μα τι θέλετε επιτέλους;
    Πώς κινητοποιείται ένα δέντρο;
    Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε εκτός από λουλούδια και καρπούς;»»

    Από τη συλλογή Νεκρή πιάτσα, νεώτερα ποιήματα.

  12. Α, τότε εγώ θα λείπω (σε εκπαιδεύσεις για την α-κινητοποίηση:)
    Η Σάρλοτ: α)είναι πολύ ωραία και β)αφού κατέβασε γραμμή νομίζω θα πρέπει να λάβει υπ’όψιν της τα συμπεράσματα του συνεδρίου.

  13. «Η Σάρλοτ: α)είναι πολύ ωραία» Δεν το λες με την καρδιά σου…
    (Καλά τα λέει ο ευήθης)

    Εσείς Τα δέντρα τι λέτε; Οσο γι αυτό που λέει στην «Ανάταξη» περι φιλανθρωπίας εγώ το εκλαμβάνω απλώς ως προτροπή να επικεντρώνεσαι στο πιο σημαντικό και λιγότερο ως επίκριση προς τους φιλανθρώπους

  14. Τα δέντρα είναι η ατελείωτη προσπάθεια της γης να μιλήσει στον ακούοντα ουρανό (bis).
    Νομίζω πως Τα Δέντρα συμφωνούν. Όσα δεν κάηκαν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s