παλιομοδίτικο

albus

Μερικά παραμύθια τα ακούς τόσο συχνά που κάποτε αρχίζεις και τα πιστεύεις. Ένα απ’ αυτά είναι και το παραμύθι περί τεχνολογικής προόδου: Από την Αναγέννηση και μετά, λοιπόν, υποτίθεται ότι  άνθρωπος επινοεί ολοένα και πιο τελειοποιημένα εργαλεία χάρη στα οποία βλέπει καλύτερα: παράδειγμα η ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Αυτό που ο Ντύρερ μελετούσε με το μάτι και απεικόνιζε στη συνέχεια στο χαρτί, σήμερα γίνεται με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια. Ενας καλλιτέχνης λοιπόν που ζωγραφίζει σήμερα όπως οι παλιοί, αντιμετωπίζεται σαν κάποιον που χρησιμοποιεί άμαξα για να πηγαίνει στο γραφείο, σαν κάποιον δηλαδή που περιπλέκει τα πράγματα δίχως λόγο.

Η ζωγράφος Α. Αλμπους δεν τα έχει ακούσει αυτά τα παραμύθια. Ζει και δουλεύει χαλαρά, πολύ χαλαρά. Αναπαριστά ρεαλιστικά πουλιά και έντομα, σε πίνακες ή ως εικονογράφηση βιβλίων. Στο σπίτι της στο Μόναχο δεν υπάρχει τηλεόραση ούτε υπολογιστής. Οι τοίχοι είναι γυμνοί, με εξαίρεση κάποια λιγοστά κάδρα και ένα έπιπλο με βαζάκια σκόνες. Με αυτές παρασκευάζει τα χρώματα για τους πίνακές της.

«Οι σκόνες δεν διαφέρουν μόνο ως προς το χρώμα», εξηγεί στο βιβλίο της (βλ. φωτογραφία) «αλλά και ως προς τη δομή τους: κάθε σκόνη, αντανακλά διαφορετικά το φως. Τα σύγχρονα συνθετικά χρώματα, αντιθέτως, έχουν ομοιογενή δομή. Τα εντυπωσιακά χρώματα μιας πεταλούδας οφείλονται στο συνδυασμό των χρωμάτων της με τις διαφορές στην υφή των φτερών της. Αυτό κάνει τα φτερά να ιριδίζουν. Οι παλιοί ζωγράφοι είχαν μπροστά τους τα μοντέλα τους, και μπορούσαν να τα μιμηθούν πειραματιζόμενοι με τις ιδιότητες της κάθε σκόνης.

«Τα πάντα μπορεί να θεωρηθούν σήμερα τέχνη», έλεγε χαριτολογώντας ένας συγγραφέας, «εκτός από το να ζωγραφίζεις με ρεαλιστική τεχνοτροπία». Γι αυτό και οι θαυμαστές της Αλμπους δεν προέρχονται από το κύκλωμα της τέχνης.

 [ Από άρθρο της Julia Voss για τη ζωγράφο Anita Albus. Δημοσιεύθηκε στη γερμανική εφημερίδα FAZ στις 25.07.09. Περίληψη και μετάφραση: herrk. Η ζωγραφική ήταν βέβαια μόνο η αφορμή. Μπαίνει κι ο Αύγουστος… ]

Advertisements

10 thoughts on “παλιομοδίτικο

  1. Επίσης:

    Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ Ιδού ένα απολαυστικό ποίημα του Τσαρλς Μπουκόφσκι, του κυνικού, χυδαίου, ακόλαστου, αθυρόστομου, βλάσφημου, σεξιστή, ναζιστή, μισάνθρωπου, μεθύστακα ή όπως αλλιώς (τι περισσότερο δηλαδή…) τον απεκάλεσαν οι Αμερικανοί συμπατριώτες του.
    Γράφει («70 χρόνια φαγούρα» Ποιήματα και Διηγήματα, εκδόσεις «Ηλέκτρα»): «Ολοι οι πικραμένοι, δυστυχισμένοι, μοναχικοί άνθρωποι που αισθάνονται εξαπατημένοι, που αισθάνονται προδομένοι από τις δυνάμεις, κατηγορούν τη ζωή, κατηγορούν τις περιστάσεις, κατηγορούν τους άλλους ενώ στην πραγματικότητα αυτοί είναι εντελώς άνοστοι, ευσυνείδητα κοινότοποι, αυτοί είναι δειλοί και ατάραχοι, βυθισμένοι στην αυτολύπηση, τίποτε σωστό δεν έχουν κάνει, νιώθουν όμως αδικημένοι, κατακλύζουν τη γη με τα παράπονά τους, με το μίσος· επαναλαμβάνουν μέρα τη μέρα και νύχτα τη νύχτα τις ευνουχισμένες κινήσεις τους. Πληγώνει τη γη ολόκληρη, πληγώνει τα πάντα τούτη η σπατάλη· η φρίκη όλης αυτής της σπατάλης».

  2. Είδε την Θεά με Θέα την Κουλούρα και το γύρισε στην νοσταλγια της αυθεντικης «καλλιτεχνίας».
    Προηγουμενως διαβασε ολο το «Δεφτερο συνεδριο του ΚΚΕ μλ» (1975) στις πεντε τα ξημερωματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s