Περί το(υ) ΚΚΕ

Στους  τακτικούς ιστο-συνομιλητές μου (με τους οποίους ανταλλάσσουμε συχνά πειράγματα για το ΚΚΕ) απευθύνω αυτό το ποστ – ίσως να ενδιαφέρει και άλλους.  Παραθέτω αποσπάσματα τριών άρθρων. Είναι από τα πλέον εύστοχα που έχουν γραφτεί για το σημερινό ΚΚΕ.

Στο άρθρο του στην Αυγή (2007) ο Μ.Μπαρτσίδης αντιπαραθέτει το «κλειστό» ΚΚΕ με την «ανοιχτή» αριστερά και άθελά του πλέκει το εγκώμιο του πρώτου:

«Το ΚΚΕ λειτουργεί ως κόμμα – καταφύγιο της ιστορικής μνήμης (της αντίστασης) και ως μηχανισμός – καταφύγιο μέσα στο κράτος.

Όσον αφορά το πρώτο, η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός της μετατροπής της αντίστασης σε υπεράσπιση μιας ταυτότητας. Η μετατροπή στηρίζεται στην άρνηση- αποποίηση του πολιτισμού του εχθρού και επιτυγχάνεται με την καταφυγή στη βαθύτερη «ψυχή» του έθνους. […]

Όσον αφορά το δεύτερο: σε περίοδο αποδυνάμωσης του κράτους και ανασφάλειας, το ΚΚΕ προορίζεται να υπάρχει ως δύναμη-αντίβαρο. […]

Ένα τέτοιο κόμμα δεν μπορεί να είναι ποτέ πλήρως κλειστό στις ανταλλαγές εν γένει, και αυτό το γνωρίζει το ΚΚΕ καλώντας προεκλογικά να το υπερψηφίσουν χωρίς απαραίτητα να συμφωνούν μαζί του.

Είναι εντούτοις κλειστό σε σχέση με την απειρία των πρακτικών (της πάλης των τάξεων) που υπερβαίνουν το αναγνωρισμένο πολιτικο-θεσμικό όριο.»

Ο Θ.Ντρίνιας στο Αρδην (2008) κοιτάζει, όπως οφείλουμε όλοι να πράττουμε, πίσω από τις ιδεολογικές διακηρύξεις και ερμηνεύει την πρόσφατη ιδεολογική (σταλινική) στροφή:

» ‘Σταλινικός φονταμενταλισμός’ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτή η διατεταγμένη επιστροφή σε ένα εξιδανικευμένο και ηρωικό σταλινικό παρελθόν, αν θέλαμε να απευθύνουμε πολιτικές κατηγόριες. Τόμοι ολόκληροι κριτικής θα μπορούσαν να εξαπολυθούν προς θεωρητική ανασκευή αυτής της επιλογής. Τίποτε από τα δύο δεν έχουν νόημα, όμως. Η συζήτηση για τις ρίζες, τη φύση και τις επιπτώσεις της σταλινικής περιόδου έχει πραγματοποιηθεί και με το παραπάνω, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 (από το τροτσκιστικό ρεύμα ακόμη παλιότερα), σε περιόδους που αυτές οι αντιπαραθέσεις ήταν κρίσιμες για την ίδια την ιστορική πορεία και εξέλιξη ολόκληρων κινημάτων, ακόμα και  λαών. Το να μπαίνεις, σήμερα, με όλες τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί από το ’89 και μετά, σε μια τέτοια διαδικασία, είναι σαν να παραβιάζεις ανοιχτές θύρες. Η «αντίθεση» έχει πιθανώς το ίδιο άρωμα φονταμενταλισμού με τη «θέση» του ΚΚΕ, και παρατηρώντας ποιοι την εκπροσωπούν, σίγουρα μπόλικο άρωμα πολιτικού καιροσκοπισμού (βλ. ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά)!
Τα πράγματα ίσως είναι λίγο πιο πεζά. Η κομματική γραφειοκρατία του ΚΚΕ βρέθηκε μπροστά σε ένα σοβαρό δίλημμα. Είτε θα ανοιγόταν στις νέες πραγματικότητες που δημιουργούνται, ώστε να εκμεταλλευτεί τις θετικές εκλογικές επιδόσεις του κόμματος και να μπλοκάρει την αυξημένη επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα φόντο καταρρέοντος δικομματισμού, με όλες τις ευκαιρίες που ανοίγει μια τέτοια επιλογή, αλλά και τις απειλές από την αναγκαστική εισβολή ξένων σωμάτων και αντιλήψεων σε ένα προστατευμένο, δύσκαμπτο και αρτηριοσκληρωτικό οργανωτικό σχήμα. Είτε θα κλεινόταν ακόμη περισσότερο, ώστε να οχυρωθεί απέναντι στο ευμετάβλητο πολιτικό περιβάλλον, επιδιώκοντας μάλλον την απρόσκοπτη «διευρυμένη αναπαραγωγή» της, παρά τη διεύρυνση της πολιτικής επιρροής του κόμματος, η οποία θα μπορούσε να περιμένει για καταλληλότερες συνθήκες στο μέλλον.
Απ’ ό,τι φαίνεται, επιλέχθηκε το δεύτερο. «

 Τέλος, στο ιστολόγιο του Εξαποδώ (2009), ο αναγνώστης μπορεί να παρακολουθήσει μια σπάνια ουσιαστική συζήτηση. Το σχετικό άρθρο τελειώνει ως εξής:

«Να πω τη μαύρη μου αλήθεια καμιά φορά μπαίνω στον πειρασμό να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν με πειράζει η σταλινική στροφή του ΚΚΕ. Εδώ που έχει καταντήσει η ελληνική αριστερά, τουλάχιστον ένα κομμάτι της νεολαίας θα απομακρυνθεί έστω και στρεβλά από τον κυρίαρχο μηδενισμό και θα «διαπαιδαγωγηθεί» γύρω από αξίες (οργανωμένη πάλη, θυσία για τον αγώνα, αγάπη για το λαό) ή ένδοξες ιστορικές στιγμές (‘40-‘44, ‘46-‘49, αντιφασιστική πάλη). Και ίσως να είναι εν τέλει καλύτερο από το να διαπαιδαγωγηθεί με το «σπάσε-κάψε-κλέψε» και μετά …Αγγλία για μεταπτυχιακό.
Από την άλλη, όμως, τι γίνεται αν «διαπαιδαγωγηθεί» και με το παπικό “αλάθητο” της κομματικής ηγεσίας, με τον χαφιεδισμό ως «σοσιαλιστικό καθήκον», την υστερία για τους «σαμποτέρ» ή την αναγκαιότητα των «στρατοπέδων αναμόρφωσης» (sic); Ίσως αυτές οι απάνθρωπες εκδηλώσεις του “σταλινισμού” να χάνουν την ισχύ τους εκτός του ιστορικού τους πλαισίου, εβδομήντα χρόνια μετά, και να αδυνατούν να αναπαραχθούν. Ίσως, όμως και όχι. Δεν ξέρω…»

Εύλογα και αληθοφανή τα παραπάνω. Να προσθέσω την απουσία κριτικής ή έστω προβληματισμού εκ μέρους του ΚΚΕ για την κοινωνία του θεάματος και τους σύγχρονους μηχανισμούς προπαγάνδας.

Advertisements

15 thoughts on “Περί το(υ) ΚΚΕ

  1. Μοιράζομαι απόλυτα τους προβληματισμούς του Εξαποδώ και ελπίζω να επικρατήσει η αισιόδοξη προοπτική της ενσωμάτωσης στο σύγχρονο ιστορικό πλαίσιο.

  2. πολύ καλό ποστ.

    Να ρωτήσω μόνον, γιατί οι δύο τελευταίες παράγραφοι του πρώτου αποσπάσματος αποτελούν εγκώμιο για το ΚΚΕ;

    Παίρνω την αφιέρωσή μου και αποχωρώ! :P

  3. και τα τρία κείμενα δείχνουν αδυναμία ανάλυσης των αιτιών του χαρακτήρα του ΚΚΕ, και κατ’ επέκταση της Αριστεράς σήμερα στον ελλαδικό χώρο.

    όταν καταπιάνεσαι με ένα (τέτοιο) θέμα, το φέρνεις σε πέρας (δεν εννοώ εσένα Herr K. – τους συγγραφείς εννοώ) μέχρι τέλος, εάν αυτό δεν είναι δυνατό, διαλέγεις άλλο θέμα, είναι φρονιμότερο…

    αυτή είναι η άποψή μου και για τα 3 κείμενα.

  4. Σήσση, κυρίως το παιχνίδι με τα αντίθετα

    Μάνο, συμφωνώ. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, βέβαια.

    Κροτ, όντως η φράση «Είναι εντούτοις κλειστό σε σχέση με την απειρία των πρακτικών (της πάλης των τάξεων) που υπερβαίνουν το αναγνωρισμένο πολιτικο-θεσμικό όριο.”» είναι η πιο ουσιώδης κριτική

    Στράτο, εκπλήσσομαι (= απορώ) με αυτά που λες. Εν παση περιπτώσει, αν έχεις (το χρόνο) να προτείνεις κάποιο ακόμη πιο ενδιαφέρον λινκ ή ανάλυση, ιδού η Ρόδος

  5. Herr K.,

    Ας δούμε λοιπόν, πρόκειται για κριτικές αναλύσεις;

    Να πάρουμε την «Αυγή» όπου ο κ. Μ. Μπαρτσίδης στην «Αυγή» κάνει δύο διαπιστώσεις

    Διαπίστωση 1η) «καταφύγιο της ιστορικής μνήμης»
    Αιτιολογία: «η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός της μετατροπής της αντίστασης σε υπεράσπιση μιας ταυτότητας. Η μετατροπή στηρίζεται στην άρνηση- αποποίηση του πολιτισμού του εχθρού και επιτυγχάνεται με την καταφυγή στη βαθύτερη “ψυχή” του έθνους. […]»
    Δηλαδή, ο κ. Μπαρτσίδης για να εξηγήσει τη διαπίστωσή του, «καταφύγιο της ιστορικής μνήμης» καταφεύγει, όχι σε ανάλυση αλλά σε μια νέα διαπίστωση, ακόμη φτωχότερη: μία διαπίστωση – χαρακτηρισμός. Δεν επιχειρείται καν ανάλυση…
    Διαπίστωση 2η) «ως μηχανισμός – καταφύγιο μέσα στο κράτος».
    Αιτιολογία:σε περίοδο αποδυνάμωσης του κράτους και ανασφάλειας, το ΚΚΕ προορίζεται να υπάρχει ως δύναμη-αντίβαρο. […]
    …και εδώ καμία προσπάθεια ανάλυσης του «ως μηχανισμός – καταφύγιο μέσα στο κράτος» γιατί, σοβαρά τώρα το απλό αξίωμα/αφορισμός/(ξανά) διαπίστωση…»το ΚΚΕ προορίζεται να υπάρχει ως δύναμη-αντίβαρο» είναι αιτιολογημένη ανάλυση; Όχι, και εδώ ο αρθρογράφος «αναλύει» και «αιτιολογεί» ΚΑΙ τις δυο διαπιστώσεις του με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: με μία άλλη διαπίστωση, έναν άλλον χαρακτηρισμό…

    Υποστηρίζοντας τα παραπάνω δεν σημαίνει ότι διαφωνώ ή συμφωνώ με τον αρθρογράφο για τις διαπιστώσεις του( πιο κοντά στο συμφωνώ είμαι), αλλά ήθελα να τονίσω ότι υπάρχει χαώδης ποιοτική απόσταση μιας απλής επιφυλλίδας με μία σοβαρή πολιτικο-ιδεολογική(ίσως και μαρξιστική) ανάλυση, και επειδή «παίζει» πολύ το επιφανειακό στις μέρες μας, δεν είναι κακό να το θυμόμαστε τη διάκριση… Επίσης, συζητάμε εδώ για ένα κομμάτι της Αριστεράς, που πονά πολλούς σοβαρούς ανθρώπους, παρόλο που οι απόψεις μου απέχουν (πια) ιδεολογικά από πολλές θέσεις του εν λόγω κόμματος…

    Φίλε Herr K., μου λες αν έχω να προτείνω κάποια άλλη ενδιαφέρουσα ανάλυση, αν το κάνω, είναι σαν να αναγνωρίζω τα κείμενα της ανάρτησής σου σαν Αναλύσεις. Δεν είναι.


    γι’ αυτό λέω, άσε να γράφω τα δικά μου παραμιλητά είτε με στίχους είτε σε πεζό…τα άλλα τα «βαθύτερα» μου προκαλούν στεναχώρια…

  6. …και στη πρώτη σειρά κάνω συντακτικό λάθος, γράφοντας έτσι γρήγορα και απροετοίμαστα, επαναλαμβάνοντας τη λέξη «Αυγή» 2 φορές.

    επίσης αν έχω τον χρόνο στις αμέσως επόμενες μέρες, θα προσπαθήσω να δείξω ότι και τα άλλα 2 κείμενα διακρίνονται από τις ίδιες αδυναμίες ανάλυσης.

    καλό σου βράδυ, βλέπω ποδόσφαιρο τώρα.

  7. Στράτο, θα με τρελλάνεις!
    Είναι σαφές νομίζω ότι τα κείμενα που παραθέτω είναι αποσπάσματα άρθρων (τα πλήρη κείμενα είναι στα λινκ) και εσύ τα εκλαμβάνεις ως πλήρη άρθρα και τα κατηγορείς ότι δεν είναι πλήρη άρθρα!
    Μετά λες ότι μάλλον συμφωνείς με το περιεχόμενό τους. Πώς συμφωνείς αφού δεν σε έχουν πείσει;
    Τέλος λες: «συζητάμε εδώ για ένα κομμάτι της Αριστεράς, που πονά πολλούς σοβαρούς ανθρώπους» Ετσι είναι οι σοβαροί, πονάνε. Πού κολλάει όμως αυτό;

  8. Herr…
    Έχεις δίκιο!
    Τώρα είδα ότι έπρεπε να κλικάρω τα λινκ και να διαβάσω τα πλήρη κείμενα, νόμιζα ότι αυτά που ποστάρισες είναι ολόκληρα τα κείμενα!…και λέω είναι δυνατόν;

    συγγνώμη, μόλις είχα μπει από 2ωρη εγχείρηση ούλων, πρισμένος με χείλη νεκρωμένα από τις ενέσεις, είδα τα κείμενα, λέω πάει ο κόσμος τρελάθηκε.

    «το πονά σοβαρούς ανθρώπους» κολλά ότι γεμίσαμε με επιφανειακές αναλύσεις που πείθουν πολλούς.

    όταν λέω ότι συμφωνώ με κάποιο, εννοώ με το συμπέρασμα, αλλά τά συμπεράσματα πρέπει να αιτιολογούνται.

    Συγγνώμη και πάλι, εάν θέλεις μπορείς να σβήσεις τις «ενστάσεις» μου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s