Η αλήθεια μένει σε ερειπωμένο νεοκλασικό

Ωδή στην αλήθεια

 

» Φτάσαμε έξω από την όμορφη πόρτα

σαχλαμαρίζοντας στη διαδρομή

το μόνο που είχαμε κάπως σα στόχο

ήτανε να σε δούμε γυμνή.

 

Και σου χτυπήσαμε να μας ανοίξεις

με κρύο ιδρώτα και καρδιά σπουργιτιού

λέγοντας «πέρνα εσύ πρώτος» στους άλλους

κυριευμένοι από τον τρόμο του κάλλους.

 

Δεν ξέρω τι είδανε μέσα οι άλλοι

αν και συχνά-πυκνά μαθαίνω γι’ αυτούς

άλλος καίει τ’ άλογα των αυτοκινήτων

άλλος σπουδάζει νά’ ναι ξένος στο Ητον

άλλος σκυφτά ζει πλάι σ’ άλλους σκυφτούς

άλλος καθυστερεί τις βιντεοκασέτες

Κι άλλος φροντίζει να γνωρίσει γνωστούς.

 

Μα αν τους ζήτησε το ίδιο με μένα

τότε τους ζήτησες να σε αγαπούν

να σε δέχονται σαν κάτι που φεύγει

σαν μελωδία που ξεφεύγει

να σε θυμούνται και να μην απιστούν

Τα γυμνά σου μέρη θα μπορούσαν ν’ αγγίξουν

μόνο αν τα χάναν όλα για να σε βρουν.»

 

Από την «Ομορφη πόρτα»  του Φ. Δεληβοριά

Advertisements

19 thoughts on “Η αλήθεια μένει σε ερειπωμένο νεοκλασικό

  1. …΄΄Μη μου χαλάσεις τα μαλιά, σε γάμο έχω να πάω, αλλά… μην αγχώνεσαι δε βιάζομαι…΄΄
    Δεν έβγαλε και τις μπότες…έκλεισε και το φως που ντρεπότανε πρωτάρης αυτός….

  2. (απότομα ενσκήπτει βαρομετρικό χαμηλού επιπέδου) είναι εντυπωσιακό, πώς μιλώντας για την περι ης ο λόγος οι ευαίσθητες ψυχές καταλήγουν πάντα να βρίσκουν καταφύγιο στο απέναντι μαγαζί, της κυρά-ρητορικής, με τα θεσπέσια παράδοξα, τα ονειρικά αντίθετα και τα σαρκώδη χείλια.

  3. Χαχαχαχαχα…
    Καλό μου μαυροχάλι! Κι αν σου πω ότι ΜΟΝΟ από σένα περίμενα αυτήν ακριβώς την παρατήρηση?!…
    Σκέφτηκα: δε μπορεί, θα το πει!
    Το ήξερα, ήμουν σίγουρη πως η διατύπωση θα σου έκανε κάτι.
    Επίτηδες το έθεσα έτσι, και ο νοών νοείτω ;-)

    Ο δε κυρ Κάπας, εξαφανιζόλ…
    Από αυτόν, πάλι, περίμενα μόνο τη σιωπή του, όπερ και εγένετο :-)

  4. Τελικά δεν ήταν η αλήθεια, λάθος έκανα

    («λένε, Παράκελσε, ότι μπορείς να ρίξεις στη φωτιά το τριαντάφυλλο και μετά από τις στάχτες να το ξαναγεννήσεις. Κάντο και θα σε ακολουθώ για πάντα».
    Ο Παράκελσος αντί να το κάνει, αρχίζει τις φιλοσοφίες και ο υποψήφιος μαθητής του με πείσμα παίρνει το τριαντάφυλλο και το πετάει στο τζάκι. Ο Παράκελσος δηλώνει αδυναμία να ξανακάνει τριαντάφυλλο τη στάχτη. Ο υποψήφιος μαθητής του ντρέπεται γιατί κατάλαβε ότι ότι αποκάλυψε την κενότητα του Παράκελσου. «Εκανα λάθος», είπε, «γιατί μου λείπει η πίστη. Οταν γίνω πιο δυνατός θα γυρίσω και θα γίνω μαθητής σου». Κι έφυγε.
    Ο Παράκελσος πριν σβήσει το φως, πήρε λίγο στάχτη στη χούφτα του και ψιθύρισε κάτι. Y la rosa resurgió.

    http://www.sorocabana.net/bitacora/archivo/2004/07/la_rosa_de_para.html )

  5. Φλωμπέρ:
    “Ξέρεις τι θα χρειαζόταν γιε μου, η γυναίκα σου η Έμμα; Βαριές, χειρωνακτικές δουλειές.
    Αν εργαζόταν, δε θα διάβαζε βλαβερά ρομάντζα και δεν θα είχε αυτή τη θολούρα στο κεφάλι…”!

    Ο Παράκελσος παρακαλείται να αφήσει τις στάχτες και τα μαγικά κόλπα και να αρχίσει να καλλιεργεί πραγματικά λουλούδια στον κήπο του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s