της κουλτούρας

«Mainstream ραδιόφωνο καλύπτει μουσικά όλες τις επιτυχίες της διεθνούς παραγωγής, με προτίμηση σε ότι μας γεμίζει χαρά και ευτυχία. Τραγούδια δύσκολα, ιδιαίτερα ή περίπλοκα, δεν έχουν θέση στο πρόγραμμα.» (από διαφήμιση ραδιοφωνικού σταθμού).

Ο Μάνος είχε καταγγείλει εδώ το κόψιμο μιας ποιοτικής εκπομπής από τη δημόσια ραδιοφωνία.  Μάλλον είχαμε καλομάθει με την κυριαρχία της αριστερής κουλτούρας στη μεταπολιτευτική Ελλάδα και τώρα που τα πράγματα έχουν αλλάξει μας κακοφαίνεται. Πώς να επιβάλλει όμως την κουλτούρα του ένας χώρος που δεν «παράγει» πλέον; Καλή ερώτηση και μ’ευχαριστώ που την έθεσα.

Advertisements

26 thoughts on “της κουλτούρας

  1. Λίγο μόνο, θα λέγαμε εμείς, κύριε Κ.
    Για επιβολή ούτε λόγος: ο χώρος είναι πολύ συρρικνωμένος και σχετικά αδρανής για κάτι τέτοιο και κουβαλάει και πολύ άσφαιρη νοσταλγία. Μα ένα κιχ ακόμα και το παράγει και (καλά κάνει και) το διεκδικεί. Όχι;

  2. υγ. Είναι πολλά τα έργα τέχνης που έχουν χρόνο ζωής πολύ μεγαλύτερο από τον χρόνο ζωής των φυσικών τους παραγωγών και καταναλωτών. Αναρωτιέται σχετικά ο Κ. Μαρξ, διαβάζοντας αρχαία τραγωδία, και απαντήσεις ωραίες και στρογγυλές δεν βρίσκει.
    Ύβρις;

  3. «Μάλλον είχαμε καλομάθει με την κυριαρχία της αριστερής κουλτούρας στη μεταπολιτευτική Ελλάδα»

    Κάνετε έναν εσφαλμένο συλλογισμό εδώ κύριε Κάπα. Κυριαρχία της αριστερής κουλτούρας; Ανοχή υπήρχε, αλλά κυριαρχία δε νομίζω.

  4. Ποιός θα διαφωνούσε, Μαυροχάλι, με το σχόλιό σου; Μέσα και για το «άσφαιρη» και για το «κιχ».

    Μια διευκρίνιση για το χρόνο ζωής: ασφαλώς μπορούμε να απολαύσουμε έργα παλαιότερων. Ο γερμανός αστός που αναφέρεις, μάλιστα, προσπαθεί αμήχανα να συνδυάσει τον ενθουσιασμό του για την αρχαιοελληνική γραμματεία με την θεώρησή του της κλασικής αρχαιελληνικής κοινωνίας ως παιδικής ηλικίας της ανθρωπότητας. Απλώς: όταν ένας χώρος δεν έχει τα φόντα να ασκήσει πολιτιστική ηγεμονία, πώς να διεκδικήσει πολιτική ηγεμονία;

  5. Καλώς. Εγώ την κουλτούρα Χάρυ Κλυνν και μετά Λε-Πα θυμάμαι να κυριαρχεί το ογδόντα και την κουλτούρα Κλικ και Τσάο Αντένα το ενενήντα.

    Για το τώρα. Εντάξει ο χώρος μας δεν παράγει όπως παλιά, αλλά μην τον απαξιώνουμε κιόλας. Εχουμε ακόμα έναν Αγγελόπουλο, έναν Μικρούτσικο, έναν Μαρμαρινό με τις αντιφάσεις τους ασφαλώς… Αντίθετα με το πνεύμα της προβοκάτσιας σας, είναι η αστική κουλτούρα που παρακμάζει σήμερα κυριαρχώντας ακόμα μέσα στη φορμαλδεΰλη.

  6. Εγώ θα έλεγα πως υπήρχε κυριαρχία της αστικής κουλτούρας μέσω έργων της αριστερής κουλτούρας. Πώς γίνεται αυτό; Με πολλούς τρόπους: παίρνουμε ένα επαναστατικό έργο, το νοικοκυρεύουμε, το κάνουμε κυριλέ, ρίχνουμε το βάρος στον ηθικοπλαστικό του χαρακτήρα και υποβαθμίζουμε τον πολιτικό, τονίζουμε την τεχνική εις βάρος της τέχνης… πολλά πράγματα μπορείς να κάνεις. Και… voila! Η αστική κουλτούρα δεν παράγει σοβαρά έργα τέχνης παρά μόνο εφήμερα υποπροϊόντα, και τα διαχρονικά τα κλε΄βει από την αριστερά.

  7. Μάνο, μεταπολίτευση εννοώ χοντρικά την πρώτη δεκαετία μετά το ’74. Ο Χαρυ Κλύν αριστερός δεν είναι; Φορούσε και παντούφλες.

    Στέλιο, αν αντικαταστήσεις το «αστική κουλτούρα» με το «μαζική κουλτούρα» είμαστε σχεδόν σύμφωνοι.

    Ε ναι, Μάνο. Η επανάσταση αρχίζει για όλους μας πάντα γύρω στις 11 – μαζί με το δεύτερο/τρίτο καφέ :-)

  8. récupération γαλλιστι, Στέλιο (ελληνικά;) Κλασική τεχνική της διαφήμισης – ο Μάνος μπορεί να μας πει περισσότερα – και της μαζικής κουλτούρας. Βέβαια πάντα υπήρχε αυτό, δεν ειναι μόνο σύγχρονο.

  9. Εμ πώς δεν είναι; Αλλά και άλλοι, που ίσως να μην δηλώνουν.
    (Τι τους θέμε τους στρατευμένους αριστερούς καλλιτέχνες άμα έχουμε καλούς αριστερούς πολιτικούς;
    Μήπως είναι λάθος οι εγκλίσεις;)

    προς Στέλιο: άδικη γενίκευση: καλλιτέχνες αστοί μέχρι το κόκαλο έχουν δημιουργήσει αριστουργήματα. Διαχρονικά αριστουργήματα. Ακόμα και στην Ελλάδα.
    προς Herr K.: «Καθαρή κλοπή» — δεν μασάμε τα λόγια μας στα ελληνικά.
    (Είναι εντυπωσιακό πώς ο αθηναϊκός δήμος στα χρόνια της μεγάλης του δόξας οικειοποιείται όλη την αριστοκρατική κουλτούρα.)

  10. Μαυροχάλι πώς θα ήταν σωστές οι εγκλίσεις;

    Φυσικά η αστικός πολιτισμός δημιουργεί αριστουργήματα – το ίδιο και οι αριστεροί οι οποίοι είναι συνήθως σαρξ εκ της σαρκος της

    Είναι πιο λεπτό από καθαρή κλοπή: στην κανονική κλοπή δεν το κάνεις βούκινο ότι έκλεψες

    Πού αναφέρεται το τελευταίο σχόλιο;

  11. Μαυροχάλι, πιστεύω ξεχωρίζεις τις λεπτές διαφορές. Δεν είπα ότι αστοί καλλιτέχνες δεν έχουν γράψει αριστουργήματα (άλλωστε αστοί δεν είναι οι περισσότεροι; ). Επίσης, πολλοί αριστεροί καλλιτέχνες έχουν γράψει σούπερ πατάτες. Είπα ότι η αστική κουλτούρα δεν παράγει σοβαρά έργα. Τι έργο τέχνης δηλαδή μπορεί να παράξει ένας πολιτισμός με αξίες τον ανταγωνισμό μέχρι εξοντώσεως. Αστοί καλλιτε΄χνες γράφουν αριστουργήματα όταν παρεκκλίνουν από την αστική κουλτούρα και εκφράζουν γενικές ανθρωπιστικές ιδέες. Ο ανθρωπισμός όμως στην εποχή δεν μπορεί να είναι αστικός.

  12. «Πώς να επιβάλλει όμως την κουλτούρα του ένας χώρος που δεν “παράγει” πλέον;»

    Σας αφιερώνω τα ακόλουθα, επειδή πιστεύω πως ο χώρος εξακολουθεί να παράγει ακόμα.

    Κων/νος Βήτα : Κορίτσια καριέρας

    Δ. Παπαϊωάννου – Γ. Ξενάκις: Ορέστεια

    Μιχάλης Δέλτα : Έκτη αίσθηση

    (γμτ, ακόμα να μάθω πώς βάζουν λινκ…)

  13. Οπως πάει το πράγμα, μάλλον μου βάζετε δουλειά για το Σαββατοκύριακο! Κάποιες πρώτες διευκρινίσεις: το ισχύον καθεστώς στη Δύση – ο νεοφιλευθερισμός – δεν έχει ριζικές διαφορές με το προηγούμενο σε οικονομικό επίπεδο, έχει όμως σε πολιτισμικό: καταστρέφει τους δεσμούς μεταξύ ανθρώπων (θρησκευτικούς, κοινωνικούς…) και επιδιώκει να τους υποκαταστήσει με τον ανταγωνισμό που αναφέρεις Στέλιο αλλά και με τη μαζική κουλτούρα, η οποία πάντα υπήρχε, τώρα όμως έχει και ρόλο ενοποιητικό, συντήρησης του καθεστώτος. Η μαζική κουλτούρα αποτελεί άλλο στάδιο, πέρα από τον αστικό πολιτισμό (μέρος του οποίου είναι και ό,τι ονομάζουμε αριστερή κουλτούρα). Αν λοιπόν κάτι νοσταλγώ (ή ίσως νοσταλγούμε) είναι, τελικά, μάλλον ο αστικός πολιτισμός.

  14. το τελευταίο σχόλιο αναφερόταν στο:
    «Απλώς: όταν ένας χώρος δεν έχει τα φόντα να ασκήσει πολιτιστική ηγεμονία, πώς να διεκδικήσει πολιτική ηγεμονία;»
    Οι εγκλίσεις είναι στην πραγματικότητα όλες τους αντίθετου του πραγματικού: αν είχαμε, τι θα τους θέλαμε.
    προς Στέλιο: είμαι μάλλον σκεπτικός. Ο ανθρωπισμός έχει φλερτάρει κατά καιρούς με πολλά και διάφορα επίθετα σε -ικός. Για την δική μας εποχή, ίσως έχεις δίκιο.
    Η αστική κουλτούρα ωστόσο είναι ένα πολύμορφο και αντιφατικό σώμα, όπως άλλωστε όλες οι κουλτούρες. Και ενίοτε αφήνει συνειδητά πολύ χώρο και χρόνο για να υπάρξουν καλλιτεχνικά έργα εντός της που δεν συμβαδίζουν απολύτως με τις αξίες που κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο. Εντός της.

  15. Αντίγραψε τη διεύθυνση και θα πάμε Θεώρημα!
    Οντως, Μαυροχάλι, αφήνει χώρο συνειδητά. Και σε πιο σύγχρονες εποχές ακόμη: ο Ντεγκώλ (νομίζω) ελεγε ότι η χώρα χρειάζεται δεξιά κυβέρνηση και αριστερή κουλτούρα. Η «αστική» κουλτούρα λοιπόν δεν είναι εχθρός της «αριστερής» Αντίθετα, η «μαζική» είναι που είναι εχθρός και των δύο !

  16. Νταυραντωμένους σας βρίσκω γυρίζοντας απ’ τη Νικαριά (ναι, σας το λέω για να ζηλέψετε) και πολύ το χαίρομαι. Εκεί η ύψιστη κουλτούρα δείκνυται με τον απαιτούμενο μέγιστο χρόνο τοποθέτησης σε θέματα όπως το συζητούμενο…Να πω πως συμφωνώ με όλους (είναι και το πιο εύκολο όπως και ο ορισμός ΄΄αριστερά΄΄).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s