“Θέλω να πάω στο χωριό μου”

Ι.

“Οταν όλα τούτα συμβαίνουν, ο λαός, μη έχοντας πια συγκεκριμένο κι ορατό εχθρό, για να τον πολεμήσει και να σωθεί, καταντά να γίνεται, αυτό που οι χαιρέκακοι για δεκαετίες προσπαθούσαν να γίνει. Ολη αυτή η επιτυχημένη μετάλλαξη προς την αθλιότητα, μου θυμίζει τις φοράδες του Πλούταρχου: Σε μια περιοχή, λέει ο Πλούταρχος, όλος ο πλούτος των εκεί κατοίκων στηρίζονταν στην εξαγωγή μουλαριών. Μα για ν’ αυξήσουν τον πλούτο τους, έπρεπε να καλυτερέψουν τη ράτσα των μουλαριών. Έψαξαν λοιπόν και βρήκαν τις πιο όμορφες, τις πιο δυνατές, τις πιο υπερήφανες φοράδες. Όμως οι φοράδες αυτές με κανένα τρόπο δεν δέχονταν να τις καβαλήσουν τα γαϊδούρια. Αδύνατον. Οι έμποροι μουλαριών έπεσαν σε απελπισία. Όμως ένας σταυλάρχης, πανέξυπνος, με τέραστια εμπειρία πάνω στην ψυχολογία, των ζώων αυτών, βρήκε τι έφταιγε. Πήρε τις φοράδες, τις κούρεψε κακάσχημα (χαίτη, τσουλούφια, ουρά, ψαλιδιές παντού), τις άλειψε με βρωμιές, και τις οδήγησε στον παρακείμενο ποταμό. Οι φοράδες, βλέποντας στα νερά την όψη τους, παρέλυσαν. Έπεσαν σε βαριά μελαγχολία. Έχασαν κάθε διάθεση για αντίσταση. Και δεν έφεραν πια καμμιά δυσκολία στα γαϊδούρια. Τ’ άφησαν να τις πηδούν, όσο ήθελαν, όπως ήθελαν”.

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από τις “Φοράδες του Πλούταρχου” του Γ. Υφαντή και δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στο πολύ καλό νέο πολιτιστικό ένθετο της Ελευθεροτυπίας (“Κοντέινερ”, κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα με την εφημερίδα. Σεμνό και μινιμαλιστικό το ένθετο. Πιο τίμιο από τη “Βιβλιοθήκη” της ίδιας εφημερίδας – με το παρντόν, Ευγένιε).

ΙΙ.

Στο ίδιο ένθετο ο Δ.Νόλλας μάς υπενθυμίζει ότι:
“πολύ παλιά, με το πρόσχημα της προσβολής των ηθών είχαν καταργήσει τα δημόσια λουτρά, όπου συναθροίζονταν πολίτερς, άλλοι συνωμοτώντας και άλλοι αερολογώντας, ακριβώς όπως σήμερα το πρόσχημα είναι το τσιγάρο, ενώ στόχος είναι χώροι στους οποίους καλλιεργείται η αδέσποτη κριτική σκέψη“.

ΙΙΙ.

Χάρη στον Τ., είδα την παράσταση “Βίοι Αγίων” του Μ. Μαρμαρινού στο Θησείο. Μεταμοντέρνο περιτύλιγμα μεν – η παράσταση δεν έχει ορατή πλοκή, είναι λίγο πιο εγκεφαλική από ότι θα άρμοζε, ο χώρος θεάτρου αρκετά “πειραματικός” – οι ηθοποιοί όμως πειστικότατοι. Ισως κάπου όλος αυτός ο μεταμοντερνισμός να είναι μία σύμβαση έτσι ώστε το περιεχόμενο να γίνεται αποδεκτό από τη θεατρική κριτική, τι να πω; Το περιεχόμενο – έκπληξη ! – χριστιανικό, βασισμένο στον Πεντζίκη. Η μουσική της παράστασης μάς έδειχνε πόσο θα μάς άγγιζε ο Ξενάκης αν ήταν μελωδικός. Τέλος, είχα την εντύπωση ότι ακούω στίχους σε ύφος Λένας Πλάτωνος. Εν ολίγοις, το “με καθαρά ερευνητικό χαρακτήρα στην αναζήτηση μιας θεατρικής σημειολογίας” που γράφει στην ιστοσελίδα τους δεν είναι μπαρούφα. Απόσπασμα:

“(H γιαγιά) έλεγε συνέχεια ότι ήθελε να πάει στο χωριό της. “Θέλω να πάω στο χωριό μου”, “Θέλω να πάω στο χωριό μου”. Οταν την πήγαν στο χωριό της ήθελε πάλι να πάει στο χωριό της. Το χωριό ήταν αλλού.” 

Μπορείς να βγάλεις λεφτά απ’ το blogging;

Μπλογκ κλείνουν, μπλογκ ανοίγουν, κίτρινα μπλογκ κάνουν τον κύκλο τους… Κακά τα ψέμματα, κάποια στιγμή έρχεται κι η ενηλικίωση της μπλογκόσφαιρας. Κι η διαφήμιση στο μπλογκ, όσο και να σε βρίσκει αντίθετο ιδεολογικά, όσο και να ξενίζει τον αναγνώστη, είναι η μόνη λύση για να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που θέλεις. Εντάξει, θα χάσεις μερικούς κολλημένους στην αρχή, αλλά σε βάθος χρόνου ο αναγνώστης  θα το συνηθίσει. Ετσι δεν γίνεται πάντα;

Παραθέτω ένα λινκ για να δεις πώς μπορείς να κερδίσεις λεφτά από το μπλόγκινγκ και να κρίνεις μόνος σου αν αξίζει και στην τελική, δεν ξέρω. Το ζουμί πάντως είναι στο τέλος, γι’ αυτό διάβασέ το προσεχτικά.

ωωω.blogmakingmoney.com

Υ.Γ. Κι άλλοι τα βλέπουνε εξίσου νηφάλια τα πράματα.

παλιομοδίτικο

Μερικά παραμύθια τα ακούς τόσο συχνά που κάποτε αρχίζεις και τα πιστεύεις. Ένα απ’ αυτά είναι και το παραμύθι περί τεχνολογικής προόδου: Από την Αναγέννηση και μετά, λοιπόν, υποτίθεται ότι  άνθρωπος επινοεί ολοένα και πιο τελειοποιημένα εργαλεία χάρη στα οποία βλέπει καλύτερα: παράδειγμα η ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Αυτό που ο Ντύρερ μελετούσε με το μάτι και απεικόνιζε στη συνέχεια στο χαρτί, σήμερα γίνεται με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια. Ενας καλλιτέχνης λοιπόν που ζωγραφίζει σήμερα όπως οι παλιοί, αντιμετωπίζεται σαν κάποιον που χρησιμοποιεί άμαξα για να πηγαίνει στο γραφείο, σαν κάποιον δηλαδή που περιπλέκει τα πράγματα δίχως λόγο.

Η ζωγράφος Α. Αλμπους δεν τα έχει ακούσει αυτά τα παραμύθια. Ζει και δουλεύει χαλαρά, πολύ χαλαρά. Αναπαριστά ρεαλιστικά πουλιά και έντομα, σε πίνακες ή ως εικονογράφηση βιβλίων. Στο σπίτι της στο Μόναχο δεν υπάρχει τηλεόραση ούτε υπολογιστής. Οι τοίχοι είναι γυμνοί, με εξαίρεση κάποια λιγοστά κάδρα και ένα έπιπλο με βαζάκια σκόνες. Με αυτές παρασκευάζει τα χρώματα για τους πίνακές της.

«Οι σκόνες δεν διαφέρουν μόνο ως προς το χρώμα», εξηγεί στο βιβλίο της (βλ. φωτογραφία) «αλλά και ως προς τη δομή τους: κάθε σκόνη, αντανακλά διαφορετικά το φως. Τα σύγχρονα συνθετικά χρώματα, αντιθέτως, έχουν ομοιογενή δομή. Τα εντυπωσιακά χρώματα μιας πεταλούδας οφείλονται στο συνδυασμό των χρωμάτων της με τις διαφορές στην υφή των φτερών της. Αυτό κάνει τα φτερά να ιριδίζουν. Οι παλιοί ζωγράφοι είχαν μπροστά τους τα μοντέλα τους, και μπορούσαν να τα μιμηθούν πειραματιζόμενοι με τις ιδιότητες της κάθε σκόνης.

«Τα πάντα μπορεί να θεωρηθούν σήμερα τέχνη», έλεγε χαριτολογώντας ένας συγγραφέας, «εκτός από το να ζωγραφίζεις με ρεαλιστική τεχνοτροπία». Γι αυτό και οι θαυμαστές της Αλμπους δεν προέρχονται από το κύκλωμα της τέχνης.

 [ Από άρθρο της Julia Voss για τη ζωγράφο Anita Albus. Δημοσιεύθηκε στη γερμανική εφημερίδα FAZ στις 25.07.09. Περίληψη και μετάφραση: herrk. Η ζωγραφική ήταν βέβαια μόνο η αφορμή. Μπαίνει κι ο Αύγουστος... ]

Αγκάθια

- “Γιατί αυτοί που είναι 40 χρονών μιλάνε για το τι έγινε πριν απο 20 χρόνια σα νάτανε χθες;” αναρωτιέται ο Α. (13 ετών).

Ο Κ. ακούει και θυμάται τη σκηνή (Φασμπίντερ;) με το νεκροταφείο όπου οι ημερομηνίες στους τάφους ήταν μερικούς μήνες ή το πολύ λίγα χρόνια, ας πούμε Χ. Σμιτ: Δεκ. 1956 – Απρ 1958. Τι είναι αυτό, νεκροταφείο βρεφών, ρωτάει ο ένας. Οχι, ήταν η περιόδος που αυτοί οι άνθρωποι ήταν πραγματικά ευτυχισμένοι.

[Φωτό: fm]

* * *

Από τις συζητήσεις για το τέλος των πραγμάτων του Επαναστατικού Αγώνα:

“η περίφημη ελληνική φιλοσοφία του Μέτρου, για την οποία πολλοί, σχεδόν όλοι, πιστεύουν ότι γεννήθηκε στην καρδιά ενός λαού που εκτιμούσε το μέτρο και το ασκούσε, ενώ ελάχιστοι σκέφτονται ότι για να εκτιμάς κάτι προϋποτίθεται η έλλειψή του. Μ’ άλλα λόγια, οι Ελληνες, αντίθετα π.χ. απ’ τους Σκανδιναβούς, θεμελίωσαν μια φιλοσοφία του Μέτρου ειδικά επειδή ο Νόμος αυτής της αντίληψης ήταν απαραίτητος σ’ έναν λαό δίχως μέτρο, λαό που κινδύνευε κατ’ αρχάς από τη διπολική ψυχική διακύμανση του μεσογειακού κλίματος, της ιδιοσυγκρασίας κ.τ.λ. Δεν επρόκειτο λοιπόν για λαό του Μέτρου αλλά για ανθρώπους που φιλοσοφούσαν περί μέτρου ή το επέβαλλαν με πολιτικούς και νομικούς διακανονισμούς ακριβώς επειδή αυτό έλειπε.”

Ανεπίκαιρα

Λίγος φιλανδικός συμβολισμός δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Αρχή του προηγούμενου αιώνα:

 

Συγκρατημένη (ή παραιτημένη) γκρίνια από τον Μ. Ενκελ (Magnus Enckell):

 

 

έργα του Σίμπεργκ (Hugo Simberg) στον καθεδρικό της φιλανδικής πόλης Τάμπερε:

 

και ο “Πληγωμένος άγγελος” του ιδίου. Περίεργο να τον βλέπεις σ’εκκλησία, έτσι δεν είναι;

Μην πείτε στη μάνα μου ότι είμαι δ…

Κ. ΖΟΥΡΑΡΙΣ: […] ήμουν τότε ακόμη Δικηγόρος ασκούμενος.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Δικηγόρος;
Κ. ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Ναι, εξ ου και λατρεύω, είμαι ο μόνος Έλλην ίσως που αγαπάει τόσο πολύ πραγματικά την χούντα διότι με διέγραψε από τα αρχεία του Δικηγορικού Συλλόγου και με έσωσε η χούντα πραγματικά εμένα.

[…] Σ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ: Κύριε Πρόεδρε θα κάνω κάτι, το οποίο κατά την ταπεινή μου άποψη έπρεπε να κάνετε εσείς, όταν ο κ. Ζουράρις έκανε μια αναφορά για το δικηγορικό σώμα. Και θα πω ότι δεν ξέρω, εάν πρέπει να είναι ο ίδιος ευγνώμων προς την χούντα που τον διέγραψε από τον Δικηγορικό Σύλλογο, ή το δικηγορικό σώμα ευγνώμων προς την χούντα που δεν έχει τον κ. Ζουράρι στις τάξεις του.
Κ. ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Το συναμφότερον κ. συνήγορε απόλυτο δίκιο έχετε. Απηλλάγητε και εσείς και εγώ.

[…] Δ. ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ: Μιλήσατε ότι σώθηκε και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών σώθηκαν και οι δικηγόροι όταν σας διέγραψαν ως ασκούμενο αν κατάλαβα καλά. Θα σας υπενθυμίσω όμως αν υπάρχει κάποια τάξη, κάποιο στρώμα του ελληνικού λαού που αντιστάθηκε κατά πλειοψηφία κατά της χούντας ήταν οι δικηγόροι, για να μην πω και μόνον. Και να μην ξεχνάτε ότι στα Στρατοδικεία οι δικηγόροι έδωσαν το ενεργό και μεγάλο παρών, είτε ως δικηγόροι συνήγοροι.
[…] ΠΡΟΕΔΡΟΣ: […] Ερωτήσεις έχετε να κάνετε; Ο μάρτυρας ήρθε εδώ για να τον ρωτάμε , όχι για να του κάνουμε μάθημα. Αυτές είναι οι απόψεις του.
Κ. ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Κύριε συνήγορε την επικροτώ την άποψή σας, παρακαλώ. Την παρατήρηση την τελευταία του κ. συνηγόρου την αποδίδω απλώς στα ετοιμόρροπα ελληνικά του.

Πηγή: http://www.eksegersi.gr/katatheseis2/katatheseis11/zouraris.htm

Μπορείς να είσαι, ως χαρακτήρας, παράδειγμα προς αποφυγήν και σε συγκεκριμένες περιπτώσεις να έχεις δίκιο; Είναι αυτονόητο ότι μπορείς: το ένα είναι άσχετο από το άλλο.

Μια μέρα στις Βρυξέλλες

Πρωι πρωι στις Βρυξέλλες φτάνω place de la concorde. Εξω από το Neon ναύτες και φαντάροι. Το λεωφορείο για Skaramagas γεμάτο. Αργησα πάλι – θα κάνω ότι δεν τρέχει τίποτα. Θα τη βγάλω σφουγγαρίζοντας όλο το Διοικητήριο και την ώρα που σφουγγαρίζουμε θα μιλάμε για διδακτορικά στη γλωσσολογία. Στον ελεύθερο χρόνο μου θα ανέβω στην ταράτσα και θα βρίζω δυνατά μόνος μου… Το απόγευμα όμως είναι δικό μου. Φεύγω σφαίρα για Liontaria και μετά Avgo. Λίγο αργότερα μπάνιο στο Kontogyalo (μπορείς ακόμα να κάνεις γυμνός μπάνιο). Ατενίζω τη Δύση που είναι μακριά. Τόσο μακριά που δεν φαίνεται καν… Εχει ανοίξει και το Thrumbi στο Palio Limani – ότι πρέπει για νωρίς το βράδυ. Μόνο να μην δω άλλους ναύτες για θα με ρίξει. Για αργότερα έχει Rondo και Paul κι όταν αρχίσει να χαράζει μάς περιμένει η καντίνα με τα σάντουιτς. Βέβαια πρέπει να σκεφτώ σοβαρά το μέλλον μου. Θα αρχίσω να σκέφτομαι από αύριο.

Θέκλα: My name is Business. Show Business.

Λαμβάνω θέση στο βελούδινο καναπέ, απλώνω τις μπουτάρες και τα καφτάνια μου, χτενίζω το μουστάκι και ξεκινάω τις χάντρες του κομπολογιού μου. Μέχρι να το φέρω έναν γύρο να έχεις σκεφτεί τις ερωτήσεις, Κυρ Κάπα.

Δεν θα ξημερωθούμε εδώ μέσα, έχουμε και μια Σώου Μπίζνα να φροντίξουμε. (Γαβριήληηηη, τον προβολέα στο καλό μου το προφίλ!!! Ρίτα, τσάκω ένα κόκκινο κραγιόν, τέτοιες χειλάρες θέλουν το κατιτίς τους!)

 

Θέκλα, σ’ευχαριστώ για την προθυμία σου να συνεντευξιαστείς. Πολλοί αναγνώστες ρωτούν: “Μα ποια είναι αυτή η Θέκλα;” Πρώτη ερώτηση λοιπόν: Είσαι περσόνα του διαδικτύου ή άνθρωπος με σάρκα και οστά;

 

Παρακαλώ, κυρ Κάπα, και χαίρετε. Συμπαθώ το κοινό σου γιατί πάντα είναι ετοιμοπόλεμο και με πλούσια φαντασία.

Συνεντευξιάζομαι στο μαγαζί σου γιατί, όπως προανέφερα, άπαξ του μηνός βγαίνω σε κάποιο έντυπο ευρείας κυκλοφορίας, και σκέφτηκα τώρα να αρχίσω να διαδικτυώνομαι κιόλας.

Στην ερώτησις απαντώ με ένα στίχο του λατρεμένου μου Διονύση: “…είμαι αυτό που είμαι και που τραγουδώ για σε!…”.

Ελπίζω να καλύπτεται το κοινό σου.

 

Στις παρεμβάσεις σου συχνά εκφράζεσαι θετικά έως πολύ θετικά για τον Α. Τσίπρα. Πρόκειται για μια πολιτική τοποθέτηση επειδή σε εμπνέει το καινούργιο που έχει κομίσει ο Συνασπισμός στην πολιτική ζωή ή είναι απλώς μια προτίμηση προσωπική;

 

Ο Αλέξης είναι πολύ ικανό (και νταβρατωμένο) αγόρι. Αγκρρρρρρ!…
Είναι ο πρόστυχος ο άντρας, ο άντρας ο σωστός που λέει και το Τσαλίκι.

Με εμπνέει το καινούριο που έχει κομίσει ο ίδιος στο Συνασπισμό, θα έλεγα. Κι ας είναι το δαχτυλάκι που πίσω του κρύβεται ο Αλέκος, δεν πειράζει. Θα τον ψηφίσω!

Επίσης, όλες μου οι τοποθετήσεις είναι πολιτικές, κυρ Κάπα, απλώς προτιμώ να εκφράζομαι με άλλους όρους από το σωρό. Η Θέκλα έχει το προσωπικό, αμίμητο στυλ της, κι όποιος έχει αντίρρηση ας βγει όξω να μου το πει.

 

Θέκλα, έχω καταλάβει ότι είσαι μια παραδοσιακή γυναίκα. Κάνω λάθος;

 

Είμαι μια γυναίκα με μουστάκι, κι αυτό τα λέει όλα.

Καλοπερνάω και στα σαλόνια και στα αλώνια, και στο τσίρκο ξέρω να βάζω τάξη άμα χρειαστεί.

Ας μην επεκταθώ στην τρομακτική μου σεξουαλικότητα, γιατί θα δακρύσει το παρεάκι σου και δεν αντέχω τα δράματα.

Αν όλα αυτά για σένα ζωγραφίζουν μια παραδοσιακή γυναίκα, τότε να σου στείλω τον ασώματο, να σου εξηγήσει καταλεπτώς.

 

Μια που ανέφερες το τσίρκο, θέλω να σε ρωτήσω αν τα γεγονότα του Δεκέμβρη είχαν επιπτώσεις στην επιχειρηματική σου δραστηριότητα.

 

Είμαι μια δραστήρια και έμπειρη μπίζνεσγούμαν, κυρ Κάπα εγώ. Παρόλο που το Δεκέμβρη που κάηκε ο τόπος, ο θίασος συνέχισε κανονικά τις παραστάσεις του στην πρωτεύουσα.

Η μόνη αλλαγή ήταν ένα καινούριο νούμερο που ανεβάσαμε, δικής μου εμπνεύσεως φυσικά, με τον τίτλο “Μετά τις βιτρίνες, σπάστε και τα ρεκόρ” και το αφιέρωσα στα παιδιά των λουλουδιών. Ξέρετε ποιανών λουλουδιών, φαντάζομαι. Τα περισσότερα ήταν σφηνωμένα σε κάποια κάννη.

 

Ποια από τις παραστάσεις σου θεωρείς πιο επιτυχημένη;

 

Πιστεύω πως η πιο επιτυχημένη πρόσφατη παράσταση ήταν αυτή που δώσαμε ανήμερα της παραπομπής του Αριστοτέλη Παυλίδη. Εγώ έπαιζα τη Λερναία Ύδρα. Ο ρόλος μου πήγαινε κουτί όχι μόνο χάρη στο εκρηκτικό ταλέντο και στην παθιασμένη απόδοσή μου, μα και χάρη στην επιβλητική παρουσία μου επί σκηνής. Ήμουν ταυτοχρόνως η διαφθορά, το ρουσφέτι, η σοβαροφανής γελοιότητα της παραπομπής ως πρακτικής, καταλαβαίνετε. Ένα ρόλο μου κόβανε, δύο τρισχειρότεροι φύτρωναν στη θέση του, κ.ο.κ. Έλαμψα, έλαμψα!

Σκηνικά και κοστούμια είχε κάνει ο αγαπημένος μου Σάκης Γαβραλάς, η  μουσική επένδυση ήταν τα τρία τελευταία εθνικά μας άσματα από την Γιουροβίζιον σε ριπλέι και οι κομπάρσοι μου φορούσαν μάσκες που θύμιζαν γνωστές προσωπικότητες του βουλευτικού και υπουργικού βίου.

Χάσατε που δεν ήρθατε, χάσατε…

 

Μπερδεύτηκα λίγο, Θέκλα. Πρέπει πάντως να ήταν επιτυχημένη παράσταση. Μερικοί κακόβουλοι βέβαια ισχυρίζονται ότι δεν σε τρέφει μόνον η αγάπη του κοινού αλλά και κάποια κρατικά κονδύλια. Τι απαντάς σε αυτές τις συκοφαντίες;

 

Αχ, τι μου θύμισες… Ως γνωστόν, με τη μακαρίτισσα τη Μελίνα ήμασταν αδελφικές φίλες. Ξέρεις τι τρομερές στιγμές είχαμε ζήσει; Κορυφαίες! Εκτοτε διατηρώ τα προνόμια που άλλοτε αναγνωρίζονταν σε καλλιτέχνες του μεγέθους μου – μην κοιτάς σήμερα που οι αξίες χάνονται – και χρησιμοποιώ τις ελάχιστες ποιοτικές μου διασυνδέσεις προς όφελος της τέχνης και του πολιτισμού. Εννοείται πως ουδέποτε τέθηκε θέμα κονδυλίων. Τη στήριξη αυτών των ευγενών πνευμάτων ανέκαθεν την αντιμετώπιζα ως δώρο αναγνώρισης στο εξαιρετικό μου ταλέντο. Οι συκοφάντες να φάνε τα πόδια τους. Δεν με αφορούν. 

 

Ας αφήσουμε το θέαμα όμως κι ας επιστρέψουμε στο μικρόκοσμό μας. Αρχισες να εμφανίζεσαι σε ποστ με θρησκευτικά ζητήματα. Ηταν τυχαίο;

 

Τίποτα δεν είναι τυχαίο για τη Θεά Θέκλα! Απορώ πώς τολμάς.

 

Μήπως θα ήθελες να επεκταθείς περισσότερο; Ρωτάω γιατί έχω διακρίνει στα σχόλιά σου λατρεία για την ελληνικότητα και τις παραδόσεις της ορθοδοξίας; Οι πλέον δύσπιστοι θα έλεγαν ότι δεν εκφράζει μια βαθύτερη ανάγκη, απλώς ταιρειάζει με το επαγγελματικό σου προφίλ.

 

Καταρχάς να προσέξεις την ορθογραφία σου γιατί είμαι σίγουρη πως το μαυροχάλι καραδοκεί.

Κατά δεύτερον, όλα έχουν να κάνουν με το επαγγελματικό μου προφίλ, καθότι τυγχάνω ιδιαιτέρως ευσυνείδητη θιασάρχισσα και γεννημένη καλλιτέχνις.

Κατά τρίτον, τις βαθύτερες ανάγκες μου (μιλάμε για πολύ βαθιές ανάγκες) δεν τις έχεις γνωρίσει ακόμα, αν μου υποσχεθείς όμως πως θα είσαι υπάκουο παιδί, όλο και κάτι μπορεί να σου δείξω -μετά τον Τροβατόρε, φυσικά.

Κατά τέταρτον, η ελληνικότητα και οι παραδόσεις της ορθοδοξίας αποτελούν σημαντικό κεφάλαιο της παιδείας μου και γούστο και καπέλο μου να τις λατρεύω και να μην κωλώνω να βγω να το φωνάξω, να το πω, πως είμαι αμαρτωλή μα τις αγαπώ!…

 

Παρόλη την εκτίμησή μου δεν νομίζω ότι μπορώ να σου υποσχεθώ υπακοή, Θέκλα. Μια που αναφέρθηκες όμως σε συχνούς σχολιαστές του μπλογκ, θα ήθελες να μας πεις ποιους άλλους ξεχώρισες;

 

Χμ! Μου αρέσουν οι ατίθασοι χαρακτήρες, ξυπνάνε μέσα μου το ζώο. Έλα στο καμαρίνι μου κανένα απόγευμα, και βγαίνοντας θα έχεις καταλάβει τι σημαίνει Η ζωή Μετά. Όσο για τους αναγνώστες σου, οι περισσότεροι είναι συμπαθέστατα αγόρια και μου αρέσει να συζητώ μαζί τους. Να, ο Γιάννης, ο Αντώνης (και ο Κακαράς και ο σκέτος), ο Μάνος, ο Τροβατόρες, το Μαύρο χάλι, ο Τρέμπλες είναι πολύ του γούστου μου. Με τις κοπέλες δεν θα ασχοληθώ καν, δεν έχω χρόνο, σόρι.

 

Ευχαριστώ. Είναι τοις πάσι γνωστό ότι ο χρόνος σου είναι πολύτιμος. Το λόγο θα έχουν σε λίγο όσοι επισκέπτες επιθυμούν να σού θέσουν ερωτήσεις. Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να σε είχα ρωτήσει;

 

Παρακαλώ, και εις άλλα με υγεία. Ελπίζω η φωτογραφία του άρθρου να αναδεικνύει τις πλούσιες χάρες μου -διάλεξε μία από τις τελευταίες μου, αυτές με το διχτυωτό καλσόν και τα καινούρια κόκκινα δαντελέ εσώρουχα. Επίσης, δούλεψε λίγο το μουστάκι στο Φωτοσόπ αν μπορείς γιατί μου βγήκε κάπως ξεθωριασμένο και δεν κάνει ωραία αντίθεση με το υπέροχο πλατινέ μαλλί μου.

Ξέχασες να με ρωτήσεις τι άρωμα φοράω και ποια είναι τα μελλοντικά μου σχέδια, αλλά δεν πειράζει, κάποιος θα βρεθεί να το κάνει και τότε θα προβώ σε τρομερές αποκαλύψεις! Α! Να μην ξεχάσω. Είστε όλοι καλεσμένοι στη θερινή παράσταση που θα δώσει ο θίασος στο γνωστό νησί, με τίτλο “Φάτε πιέτε μωρ’ αδέρφια” Μάνο, σκάρωσέ μου περικαλώ αν μπορείς ένα ποίημα από εκείνα τα ωραία τα ρομαντικά που γράφεις, για την καινούρια παράσταση. Λεπτομέρειες θα σας στείλω με το πουλί του Αρκά.

Γεια σας τώρα, πάω πρόβα. Θα τα ξαναπούμε! Τσάου

 

Θέκλα, σε ευχαριστώ για αυτήν τη συνέντευξη.

“Βυθίζεσαι στο βίο που λες πώς θέλεις”

Καθόμουν στην καφετέρια με φίλους μετά από ξενύχτι.

- “Τι κάνει ο κολλητός σου ο Γ., πού χάθηκε;”, ρωτάει μία από την παρέα

- “Ποιος Γ.;”

Το γκαρσόνι που με κάρφωνε εδώ και ώρα, δεν άντεξε:

- “Μαζί με το Γ. δεν ερχόσασταν κάθε μέρα;” με ρωτάει αφήνοντας το φραπέ στο τραπέζι .

- “Με μπερδεύεις με κάποιον άλλον.”

Ο σκύλος ο Βαγγέλης μού ριξε κι αυτός ένα βλέμμα (που συνηθίζουμε να ερμηνεύουμε ως) ερωτηματικό. Δεν πρόλαβα να τον κλωτσήσω, γιατί χτύπησε το κινητό μου.

Βγήκα από την καφετέρια κι έκλαψα (πικρά).

δεν παρεξηγώ, εξηγώ

Πολλά χρόνια μετά από την τελευταία φορά που βρεθήκανε, ο παιδικός φίλος του Κ. τού τηλεφωνεί για να τον ρωτήσει αν θέλει να γίνει πελάτης του στη μεγάλη εταιρεία που δουλεύει και στην οποία έχει, πλέον, σημαντική θέση.

“Με λίγη τύχη θα ‘μουνα κι εγώ”, σκέφτηκε ο Κ., “εκείνος που τα παίρνει απ΄τις πουτάνες, όποιος παιδάκια κυνηγάει στις αλάνες, όποιος την κόρη του κλειδώνει να μη βγει”

Η αλήθεια μένει σε ερειπωμένο νεοκλασικό

Ωδή στην αλήθεια

 

” Φτάσαμε έξω από την όμορφη πόρτα

σαχλαμαρίζοντας στη διαδρομή

το μόνο που είχαμε κάπως σα στόχο

ήτανε να σε δούμε γυμνή.

 

Και σου χτυπήσαμε να μας ανοίξεις

με κρύο ιδρώτα και καρδιά σπουργιτιού

λέγοντας “πέρνα εσύ πρώτος” στους άλλους

κυριευμένοι από τον τρόμο του κάλλους.

 

Δεν ξέρω τι είδανε μέσα οι άλλοι

αν και συχνά-πυκνά μαθαίνω γι’ αυτούς

άλλος καίει τ’ άλογα των αυτοκινήτων

άλλος σπουδάζει νά’ ναι ξένος στο Ητον

άλλος σκυφτά ζει πλάι σ’ άλλους σκυφτούς

άλλος καθυστερεί τις βιντεοκασέτες

Κι άλλος φροντίζει να γνωρίσει γνωστούς.

 

Μα αν τους ζήτησε το ίδιο με μένα

τότε τους ζήτησες να σε αγαπούν

να σε δέχονται σαν κάτι που φεύγει

σαν μελωδία που ξεφεύγει

να σε θυμούνται και να μην απιστούν

Τα γυμνά σου μέρη θα μπορούσαν ν’ αγγίξουν

μόνο αν τα χάναν όλα για να σε βρουν.”

 

Από την “Ομορφη πόρτα”  του Φ. Δεληβοριά

βιογραφικό

Ο Αμμος με κάλεσε σε ενα μπλογκοπαίχνιδο από εδώ (όπου και οδηγίες): συνίσταται στο να γράψεις ένα αυτοβιογραφικό που θα σατιρίζει τον πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Χρηστών Ίντερνετ. Μάλλον ο σκοπός είναι καλός (εμπιστεύομαι την πολιτική ορθότητα του Αμμου), και τα περισσότερα βιογραφικά ασκήσεις ύφους. Το μπλογκοπαίχνιδο όμως ξεκινάει από προσωπική επίθεση.

“Βλέποντας τη στάση σου, παύει να μ’ενδιαφέρει ο στόχος σου”.

Με αυτήν την – ουσιαστικότατη – επιφύλαξη, ιδού η ταπεινή μου συνεισφορά. Καλώ το Μάνο και τον Treble να πάρουν τη σκυτάλη

Μέρες του 2008

- “Αγχωμένο καλοκαίρι*. Πώς θα βγάλω αυτόν το χειμώνα;”

- ”Αν ρημάξεις αυτόν το χειμώνα**, το χάλασες το επόμενο καλοκαίρι”, σκέφτηκε ο Κ.

 

* Είναι ήδη όλ’αυτά τα πράγματα του καλοκαιριού πολύ παληά - το σκίτσο, και το πλοίο, και το απόγευμα

** Στην κώχη τούτη την μικρή

Ζητείται στεριά

Μαινεμενη, Τουρκία

Πόσα χρόνια σε νησιά μέχρι να καταλάβεις ότι είσαι στεριανός;

πώς διαολο το ηξερε ;

Ενώ είχε πεθάνει αρκετούς μήνες πριν, εμφανίστηκε ξαφνικά στο πάρτι. Οταν πήγα μετά και τον βρήκα, τον ρώτησα: “Οταν ήσουνα στο πάρτι, τό ‘ξερες ότι ήσουν ήδη νεκρός;”  Μου απάντησε ήρεμα: “ναι”. 

Μην κοβεις τις φλεβες σου

 

“Μην κόβεις τις φλέβες σου”, είπε ο Κ., “υπάρχει ζωή πριν το θάνατο”

“Ναι, το ‘χω διαβάσει κι εγώ κάπου” απάντησε κάποιος απ’ την παρέα.

Ειναι γραμμενο στα χαρτια

 

Όταν βαρέθηκε το Παιχνίδι, ο Κ.  άρχισε να παίζει πιο άτσαλα και πιο απρόβλεπτα.

Ανησυχιες

 

Ο Κ. κοίταξε έντονα στο καθρέφτη να δει το πρόσωπό του.

Δεν είδε τίποτα.

“Αν θες να δεις κάτι, πρέπει να κοιτάξεις πιο φευγαλέα”, είπε ο καθρέφτης.

υπομονή, θα περάσει

 Ενώ δεν είχε πιει ακόμα καφέ, ο Ch. άρχισε την κατήχηση:

“Η ευτυχία δεν είναι εύκολο πράμα. Είναι πολύ δύσκολο να τη βρεις μέσα σου και αδύνατο να τη βρεις αλλού”

Ο Κ. συνέχισε να μασουλάει υπομονετικά το καρότο του.

Γουστα !

“Το παίζεις σπουδαίος! είσαι κρυψίνους!”, είπε ένας φίλος του στον Κ.

O K. διαμαρτυρήθηκε έντονα: - “Ξέρω ανθρώπους που με βρίσκουν ρηχό και αφελή”, είπε.

Χατζηδακη και Πλατωνος γωνια

- “Διάβασα μια συνέντευξη της Λένας Πλάτωνος, όπου μάς λέει πόσο πολύ, μα πάρα πολύ, την εκτιμούσε ο Χατζιδάκις”, είπε ειρωνικά ο Κ.

Ο συνομιλητής του έκανε ότι δεν άκουσε:

- “Δε βρίσκεις ότι ο Κάρολος της Αγγλίας έχει γεράσει”;

- “Το ίδιο λέμε”, απάντησε ντροπιασμένος ο Κ.