Σαρλότ

Η Σαρλότ Ράμπλινγκ

μάλλον δεν θα ψηφίσει στις ελληνικές εκλογές. Τις μέρες εκείνες θα απαγγέλλει Καβάφη στις Βρυξέλλες. Και μετά σού λένε μερικοί ότι δεν υπάρχει Θεός.

Το νόημα της ζωής (καθε φθινόπωρο τα ίδια)

Πήγα στην Κέρκυρα να ησυχάσω. Μετά από κάμποσες βδομάδες με κούρασε η τουριστική πολυκοσμία της και ξεκίνησα για τους Παξούς. Εκεί ήταν σαφώς πιο ήρεμα τα πράγματα.

“Και πώς είναι ο χειμώνας εδώ;”, ρωτάω έναν Παξινό. “Πολύ ωραίος” μού λέει, ”παρέες, τσίπουρα, ψάρεμα… θ’ ανοίξω κι ένα μαγαζί… Ψάχνω όμως κι ένα κτήμα στους Αντίπαξους (15 μόνιμοι κάτοικοι) για να μπορώ να ‘χω την ησυχία μου.”

Σχετικά:

* Μικρή ζωή 

* Το όνειρο

κι ένα περσινό, τέτοια εποχή πάλι

διλήμματα

Απ’ έξω η πέτρα φαίνεται να κρατάει.

Από μέσα τι γίνεται; Βάλε, λέει, τσιμέντο ανάμεσα στις πέτρες (πολύ άσχημο) ή σοβάτισε το ολόκληρο. Σιγά μην βάλω και πλαστικό γκαζόν και νόβα. Αν το κρατήσω έτσι δηλαδή τι κίνδυνος υπάρχει; Μιλάμε για 60 πόντους τοίχο. Ξέρει κανείς από αυτά να μου πει;

Μικρές αγγελίες

Κοιτάζω συχνά τις μπλε μικρές αγγελίες της “Κ”. Συνήθως πηγαίνω στις αγγελίες για την Υδρα και διαβάζω τις υψηλές τιμές αναφωνόντας κάτι κοινότοπο, πχ “πω πω , άκου πόσο έχουν τα 80 τετραγωνικά στην Υδρα” και τα παρόμοια. Κοιτάζω και όλα τ’ άλλα νησιά και ονειροπολώ μικροαστικά. Μόνο την Πάρο απέφευγα γιατί πάντα με χαλούσε. Αγνοούσα όμως ότι, ειδικά οι αγγελίες για το νησί αυτό,  είναι η χαρά του κοινωνιολόγου:

Αφήνοντας λοιπόν τα κλασσικά “κατάλληλο για μεγάλη οικογένεια με προσωπικό” ή “περπατώντας 40 μέτρα, κατεβαίνουμε σε μια prive αμμώδη παραλία” ή τα κωμικά “βίλα κυριολεκτικά μέσα στη θάλασσα” φτάνουμε σιγά σιγά στο ζουμί: “εδώ ο θεός Απόλλωνας διάλεξε να κάνει το ιερό του”, μας πληροφορεί μια αγγελία για μια κυκλαδίτικη βίλα που δεν απευθύνεται μόνο σε δωδεκαθεϊστές, αλλά στον απλό άνθρωπο που όπως όλοι μας έχει την αίσθηση του ιερού (και όχι απαραιτήτως του μέτρου). Πρόκειται ασφαλώς για το κατάλληλο σκηνικό. Εξάλλου η έννοια του σκηνικού εμφανίζεται σε αρκετές αγγελίες : “ιδανικό σκηνικό”, “μπαλκονόπορτες και μικρές παραθύρες δημιουργούν όχι μόνο έναν εξαίρετο φυσικό εξαερισμό, αλλά και μοναδικά κάδρα για την ιδανικότερη θέαση του τοπίου” …

Σε αυτό το σκηνικό τα αντικείμενα υψηλής αισθητικής έχουν και αυτά περίοπτη θέση. Βέβαια μία – και μόνη – αγγελία είναι ειλικρινής: η βίλα που διαφημίζει έχει “ακριβά έπιπλα.” Οχι “καλόγουστα” ή “ιδιαίτερης αισθητικής” ή τουλάχιστον “παραδοσιακά”, αλλά “ακριβά”. Ολοι ξέρουμε ότι, σε τελευταία ανάλυση, αυτό μετράει.

Το καλύτερο, φυσικά, για το τέλος. Μία βίλα φτιαγμένη με υψηλή αισθητική και μεράκι (τι άλλο;) βρίσκεται “σε μικρή γειτονική απόσταση από γνωστό καλλιτέχνη του ελληνικού πενταγράμμου.” Και κατάλληλο σκηνικό αλλά και ατελείωτο θέμα συζήτησης για τις πολύ, μα πολύ πληκτικές βραδιές.

Το πολλαπλό σου είδωλο

  Μια που το ‘φερε η κουβέντα, εδώ είναι το  “μικρο καφέ” της Σαλονίκης (λίαν ευρωπαϊκό)

 

και εδώ φωτογραφίες από το πραγματικό “μικρό καφέ”:

 

 

Μεγάλοι λόγοι, μεγάλες πληγές

Παράσταση της Αντιγόνης στο πρωτότυπο (Βρυξέλλες). Μέχρι 15 Φεβρουαρίου. Κλικ στην αφίσα για λεπτομέρειες.

Πήγα και το είδα με περιέργεια. Δεν ήξερα το θίασο. Περίμενα είτε στόμφο είτε διάφορα “πρωτοποριακά”.  Τίποτα από τα δύο. Οι ηθοποιοί έπαιζαν – ου δι απαγγελλίας. Οι σύγχρονες παρεμβάσεις ήταν με μέτρο. Σεβασμός χωρίς ακαδημαϊσμό.

Το θέατρο γεμάτο (μού είπαν ότι και τις άλλες μέρες το ίδιο γινόταν). Το κοινό: άλλοι μέσα στις γούνες βαριόντουσαν, άλλοι χωρίς γούνες πρόσεχαν και ίσως απολάμβαναν. 

Φρεσκάρετε το κείμενο πριν πάτε. Κοιτάξτε πιο πολύ τους σύντομους διαλόγους

Διακοπές στην Αθήνα το Δεκαπενταύγουστο

Τζιτζίκια – η αποκρουστική τραβεστί δέχεται ένα φιλί από το φίλο της στην Πλατεία – το βιβλιοπωλείο Πολιτεία είναι ανοιχτό – οι Φιλιππινέζες λείπουν (στον τόπο διακοπών των αφεντικών τους) – στα λεωφορεία κουβεντιάζουν για τη δόση τους. Αθήνα, ανθρώπινη πόλη.

προσωπικό

Διακοπές. Ας το θέσω ψύχραιμα: Κυμματούνται μου τα σπλάχνα. Δεν χωρεί μου την χαράν η ψυχή. Οποιος εκ των τακτικών σχολιαστών βρεθεί στο νησί τις επόμενες βδομάδες ας επικοινωνήσει: τα πρώτα ποτά δικά μου.

Ενα τελευταίο ντελικατέσεν για τους άνω των 25 εδώ: E. Vilar: Το πολύγαμο φύλο

Hasta la vista !

Συμμαχίες

Στο αγαπημένο μας κωλόμπαρο της τουρκογειτονιάς βλέπουμε το ματς Ιταλίας – Ισπανίας από μεγάλη οθόνη. Οι περισσότεροι θεατές είναι Αραβες. Πολυπολιτισμικότητα και μούλτι-κούλτι; Μπα, μονοπολιτισμικότητα μάλλον.

Πεφωτισμένη δικτατορία των Βρυξελλών

- Και πώς ήταν στο Βουκουρέστι επί Τσαουσέσκου, Μ. ; Αισθανόσουν το κλίμα βαρύ;

-  Εντάξει … Στις Βρυξέλλες σήμερα είναι χειρότερα. Αστυνομία παντού*, αισθάνεσαι ότι είσαι υπό έλεγχο συνέχεια. Στη Ρουμανία υπήρχε η Σεκουριτάτε, εδώ τι να την κάνεις αφού όλοι γύρω σου Σεκουριτάτε είναι.

- ;

- Ολοι κοιτάνε πώς θα σε καρφώσουν. Μιλούσα στο αυτοκίνητο με το κινητό και από τα διπλανά αυτοκίνητα μου ‘κάναν παρατηρήση! Εχουν ενσωματώσει το κάρφωμα. Φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα που τους κάνει τόσο “υπάκουους”; δεν ξέρω τι φταίει .

* Δεν υπάρχει επάγγελμα χωρίς τα μαύρα πρόβατά του.  Δεν μπορούμε συνεπώς να βγάζουμε γενικά συμπεράσματα από την αυταρχική συμπεριφορά μιας μικρής μειοψηφίας αστυνομικών (περί το 90%).

Booze * – Pop *

 

“Τι σ’ αρέσει στο Booze;”, ρώτησαν τον Κ. “Εμείς πάμε στο Pop.”

[ "Το Pop", σκέφτηκε ο Κ., "είναι τόσο μικρό, που βλέπεις ποιοι σε κοιτάνε. Εγώ προτιμώ το Booze, γιατί εκεί το καταλαβαίνεις όταν σε κοιτάνε αλλά δεν τους βλέπεις " ]

“Πηγαίνετε και σε λίγο έρχομαι κι εγώ”, είπε ο Κ.

 

* αθηναϊκά μπαρ