Νέα (;) γερμανική εξωτερική πολιτική

Μετά τις γιορτές για το Τείχος το οποίο εκτός από μισητό σύμβολο (για τη Δύση), ήταν και υπαρκτό και χτισμένο κάπου στη Γερμανία, σύμφωνα με πληροφορίες μας, ας δούμε και κάτι λιγότερο ιδεολογικό – τη νέα γερμανική εξωτερική πολιτική:

Στη “Μηνιαία Επιθεώρηση” διαβάζουμε:

Οι μεγάλες και φαντασμαγορικές εορταστικές εκδηλώσεις που διοργανώνει το Βερολίνο («η αγαπημένη ευρωπαϊκή μητρόπολη», σημερινό σποτ της ΝΕΤ) με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 20 χρόνων από την πτώση του τείχους, οι οποίες αποκορυφώνονται με την «επιβεβλημένη» παρουσία όλων των ευρωπαίων ηγετών (ευρωπαϊκή αλληλεγγύη)(!!!) και του Ρώσου προέδρου (στρατηγική συνεργασία)(!!), δεν μπορούν να αποκρύψουν το σημαντικότατο γεγονός της μη παρουσίας του προέδρου των ΗΠΑ” [...]
Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Γερμανία, εντοπίζει στην πολιτική του γερμανικού οικονομικοπολιτικού κατεστημένου έναν όλο και περισσότερο αυξανόμενο εθνικισμό ο οποίος έχει οδηγήσεις την Ουάσιγκτον σ’ αυτή τη δυσανασχέτηση. Συγκεκριμένα γράφει: [...] η Γερμανία, από το 2001, σ’ ό,τι αφορά τα εθνικά της συμφέροντα συνδέει τη φιλοευρωπαϊκή ρητορική της μ’ έναν όλο αυξανόμενο εγωισμό». [...] Σαν συγκεκριμένα παραδείγματα αυτής της «εγωϊστικής» πολιτικής αναφέρονται:

• Η συμφωνία Γερμανίας–Ρωσίας για τον αγωγό North–Stream, η οποία οδηγεί την Ευρώπη σε μια όλο μεγαλύτερη εξάρτηση από τη γερμανορωσική συνεργασία, και
• η απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου για περιορισμό της ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβόνας, εκεί όπου υπάρχει σύγκρουση ή και περιορίζονται τα γερμανικά εθνικά συμφέροντα
[Δικαίωμα που, η ίδια κατηγορηματικά το αρνείται στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες (σε αντίθεση με τους δικούς μας ευρωλάγνους που έτρεξαν από τους πρώτους να αποδεχτούν, τον περίφημο πλέον χρησμό της Άννας Ψαρούδα Μπενάκη περί περιορισμένης εθνικής και κρατικής κυριαρχίας...)]

Το δε Διπλωματικό περισκόπιο τονίζει:

Ο νέος κυβερνητικός συνασπισμός στο Βερολίνο αναμένεται να χρησιμοποιήσει ολιστικά το παραδοσιακό γερμανικό όπλο: Οικονομική ισχύς = Πολιτική ισχύς. [...] Η Γερμανία θα συνεχίσει να ενισχύει την πολιτική σχέση της με τη Ρωσία, όμως ταυτόχρονα θα επιχειρήσει να μειώσει την ενεργειακή της εξάρτηση. [...] Στο μείζον για την ευρωπαική ευημερία και συνοχή κεφάλαιο «Τουρκία» προεξοφλείται η διατήρηση σκληρής γραμμής από την κυβέρνηση Merkel, σε σύμπλευση με τη Γαλλία.

Σχετικά με το ερωτηματικό στον τίτλο δίπλα από το “νέα”: Θυμάμαι μία παλιότερη επιθετική αμερικανική δήλωση για τον πρώην Γερμανό ΥΠΕΞ Γκένσερ, ότι θέλει να ανασυστήσει το Γ’ Ράιχ. Η δήλωση δεν αμφισβητούσε βέβαια τη δημοκρατικότητα της Γερμανίας αλλά εξέφραζε την αμερικανική ανησυχία για τη αναβάθμιση του γεωστρατηγικού της ρόλου.

το σπίτι μας

Αποσπάσματα από έκθεση της εισαγγελίας του Παλέρμο σχετικά με την πολιτική δραστηριότητα της της κόζα νόστρα (ουσιαστικά δηλαδή της οιονεί τοπικής κυβέρνησης) στις αρχές της δεκαετίας του 90 δημοσιεύει σήμερα το γαλλικό περιοδικό bakchich στα ιταλικά και γαλλικά.  Πρόκειται για θέματα ήδη γνωστά στα Ιταλία σε γενικές γραμμές, αλλά το να τα βλέπεις και σε επίσημο έγγραφο έχει άλλη χάρη.

Η ιστορία με δύο λόγια: η κόζα νόστρα αφού προώθησε αποσχιστικό κίνημα στις περιοχές που ήλεγχε, σε συνεργασία με το αποσχιστικό κίνημα της Λέγκας στο Βόρειο Ιταλία, στη συνέχεια επέλεξε να επενδύσει σε ένα νέο πολιτικό κόμμα. Η επένδυση ήταν πολύ εύστοχη διότι το κόμμα αυτό πολύ σύντομα έγινε κυβέρνηση.

Οταν αναφερόμουν προ ημερών στη θεωρία του Ολσον για το ληστή που εγκαθίσταται σε μία περιοχή για να την απομυζήσει, δεν φανταζόμουν ότι κυριολεκτούσε.

Τα πρώτα αποτελέσματα

… ερχονται από την Ολλανδία, όπου οι ευρωεκλογές έγιναν χτες: σοβαρή μείωση ποσοστών για τα δύο μεγαλύτερα κόμματα εξουσίας (χριστιανοδημοκρατικό και σοσιαλιστικό) τα οποία συγκυβερνούν με βάση της αρχές του νεοφιλελευθερισμού, μεγάλη άνοδος της ακροδεξιάς αλλά και φιλελευθέρων (!) και μικρή άνοδος αριστεράς η οποία αθροιστικά φτάνει το 16%.

της Κορέας (κυριολεκτικά)

“Η Β. Κορέα στέλνει ένα μύνημα κυρίως στη νέα αμερικανική κυβέρνηση: μη μάς πιέζετε - υπάρχουμε και είμαστε επικίνδυνοι”, σύμφωνα με έναν ειδικό σε θέματα Κορέας. Αποσπάσματα από συνέντευξή του παρακάτω:

 

- Η πυρηνική δοκιμή της Β. Κορέας είναι καθαρά πολιτικός ελιγμός;

-Υπάρχει και ένας τεχνικός λόγος. Η πρώτη δοκιμή του 2006 δεν ήταν απόλυτα επιτυχής.

- Πώς αντιδρά ο κόσμος στη Ν. Κορέα; Φοβάται;

- Μπα, τα πυρηνικά της Β.Κορέας ενδιαφέρουν τους Νοτιοκορεάτες πολύ λιγότερο απ’ ότι φαντάζεται ο υπόλοιπος κόσμος. Ξέρουν ότι πρόκειται για πολιτικό παιχνίδι.

- Τι θέλει ο Κιμ (Πρόεδρος της Β.Κορεάς) τελικά;

- Λεφτά. Και την ησυχία του. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Σύντομα οι Βορειοκορεάτες θα επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για ένα διψήφιο ποσό εκατομμυρίων δολλαρίων – σε πετρέλαιο, ανθρωπιστική βοήθεια ή μετρητά. Θα υπάρξουν μερικοί γύροι διαπραγματεύσεων και μετά η Β.Κορέα θα αποχωρήσει.

- Η Β. Κορέα όμως έχει συμφωνήσει επανειλημμένα να διακόψει το πυρηνικό της πρόγραμμα.

- Πρόκειται για κινήσεις τακτικής. Η αποπυρηνικοποίηση είναι ενάντια στα συμεφέροντά της. Ποτέ δεν πρόκειται να το κάνει.

- Δεν υπάρχει κάποια πιο έξυπνη στρατηγική;

- Δύσκολα. Μπορούν βέβαια οι ΗΠΑ να αγνοήσουν τον Κιμ. Ούτως ή άλλως οι δυνατότητές του είναι περιορισμένες: δεν μπορεί να κάνει κάθε τόσο πυρηνικές δοκιμές για να τραβήξει την προσοχή. Για κάθε δοκιμή δαπανά έξι κιλά πλουτώνιο και η Β. Κορέα έχει περίπου 50 κιλά. Βέβαια ο Κιμ έχει κι άλλον άσσο στο μανίκι: μπορεί να δώσει τα πυρηνικά του σε κάποια αντιαμερικανική χώρα στη Μ.Ανατολή.

[από συνέντευξη του Ρώσου ιστορικού Α. Λάνκοφ στη γερμανική εφημερίδα  Frankfurter Rundschau (25.5.09), μτφ herrk]

Διαφημίσεις τέλος;

 

Η Ισπανία προτίθεται να καταργήσει τις διαφημίσεις από την κρατική τηλεόραση.  Ανάλογο μέτρο εφαρμόζεται στη Γαλλία από το Γενάρη, μόνο όμως για τις ώρες υψηλής τηλεθέασης. Η ισπανική κυβέρνηση σκέπτεται να επιβάλλει φόρο 3% στα κέρδη των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών (υπέρ της κρατικής τηλεόρασης) ώστε να αντισταθμίσει τα διαφυγόντα κέρδη από τις διαφημίσεις.

Τα κίνητρα του μέτρου δεν είναι διαφανή: στη Γαλλία η κυβέρνηση κατηγορήθηκε ότι στοχεύει στην αποδυνάμωση της δημόσιας τηλεόρασης, ενώ στην Ισπανία συνδικάτα εργαζομένων εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην κατάργηση των διαφημίσεων. Εκ πρώτης όψεως πάντως το μέτρο είναι πλήγμα κατά της διαφημιστικής βίας.

lux

 

 

 

 

 

 

Ανακοίνωση απολύσεων, διαδηλώσεις, δακρυγόνα:  Η χθεσινή διαδήλωση στο κέντρο του Λουξεμβούργου, απ’όπου και οι φωτογραφίες, δεν έχει κάποια ιδιαιτερότητα. Μάλλον ως αξιοπερίεργο την αναφέρω, σε μία χώρα όπου σπανίζουν οι αναταραχές.

[Παρ' όλ' αυτά το Λούξο, όπως το αποκαλούν όσοι Ελληνες έχουν ζήσει εκεί, είναι ήδη από το 1948 κατάλληλα προετοιμασμένο για τα "δύσκολα": βλ. εδώ ].

Για περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο (ευχαριστώ τη Μαρία για την είδηση και το υλικό). Κι ένα άρθρο στα αγγλικά για το θέμα.

Να σώσουμε ό,τι μπορούμε (Ιταλία)

Ενώ ξέρουμε πάνω κάτω τα βασικά για τον Μπερλουσκόνι, οι λεπτομέρειες είναι πάντα πιο παραστατικές:  Το κείμενο περιγράφει πώς δόθηκε το δαχτυλίδι της εξουσίας από τους σοσιαληστές στον Μπερλουσκόνι (γιατί αυτών αποτελεί συνέχεια ο καβαλιέρε και όχι τόσο των χριστιανοδημοκρατών) το 1993, όταν, εν μέσω σκανδάλων, το σύστημα κατέρρεε:

“Ο Κράξι μπαίνει στην αίθουσα σαν κυνηγημένο ζώο:  ΄πρέπει να βρούμε ένα όνομα, ένα σύμβολο,΄ λέει στο Μπερλουσκόνι. Θα απευθυνθείς στο κομμάτι του πληθυσμού που είναι αποπροσαντολισμένο αλλά δεν θέλει τους κομμουνιστές και θα σώσουμε ότι μπορούμε΄ Μετά ο Κράξι κάθεται κάτω κι αρχίζει να σχεδιάζει ομόκεντρους κύκλους σ ένα κομμάτι χαρτί: ΄Κοίτα, εδώ είναι μια εκλογική περιφέρεια . Εχει ας πούμε 110.000 κόσμο. Κάπου 80.000 έχουν δικαίωμα ψήφου κι απ’αυτους 60.000 θα πάνε να ψηφίσουνε. Λοιπόν, έχεις τα κανάλια, και τους βομβαρδίζεις κάθε μέρα από την τηλεόραση - 30.000 κόσμο άμα καταφέρεις να ψηφίσουνε τον υποψήφιό σου, έχουμε αντιστρέψει το κλίμα. ΄Οκ, κατάλαβα΄, λέει ο Μπερλουσκόνι.”

Η συνέχεια είναι γνωστή. Σημειωτέον ότι οι αριστερoί πολιτικοί αντέδρασαν υποτονικά ή καθόλου όταν ο Μπερλουσκόνι ψήφιζε νόμους που έδιναν ασυλία σε αυτόν και στις επιχειρήσεις του.

Κι ένα τελευταίο: Με την ανάληψη της πρωθυπουργίας ένα ιταλικό δικαστήριο τον απάλλαξε από την κατηγορία της δωροδοκίας δικαστών. Η αιτιολογία δεν ήταν, όπως θα ανέμενε κάποιος, ανεπαρκείς αποδείξεις της ενοχής του. Απλώς το δικαστήριο έκρινε ότι υπήρχαν ελαφρυντικά: “το δικαστήριο κρίνει ως γεγονός αποφασιστικής σημασίας την εξέχουσα κοινωνική θέση”  του κατηγορουμένου. Πώς το έλεγε ο Ηλίας Πετρόπουλος (για άλλες εποχές); “Δικαιοσύνη, δουλάρα της Αστυνομίας”;

[  Τα στοιχεία προέρχονται από το πρόσφατο άρθρο του πάντα γλαφυρού Πέρι Αντερσον: http://www.lrb.co.uk/v31/n04/ande01_.html ]

φακέλλωμα

Στη Γερμανία έχεις δικαίωμα στο ηλεκτρονικό φακέλλωμα από 16 ετών. Η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι το όριο αυτό ηλικίας είναι ξεπερασμένο. Προτείνει να φακελλώνονται από τα 14 ή 12. Για περισσοτερες πληροφορίες και σχόλια στα γερμανικά, κλικ στη εικόνα.

νέο βελτιωμένο και αντικαπιταλιστικό

- Κι αν καταργούσαμε την ιδιοκτησία; - Α, το μαλάκα. Μού κλεψε την ιδέα!

Γαλλία, 2002. Ενας νέος με φωτογένεια και ευφράδεια (Ολιβιέ Μπεζανσενό) εκλέγεται αρχηγός του ιστορικού αριστερού γκρουπούσκουλου LCR (τροσκιστές). Στις προεδρικές εκλογές του 2007 συγκεντρώνει πάνω από 4%. Εκτοτε το κόμμα του εξελίσσεται στην πιο δημοφιλή σχηματισμό της Αριστεράς στη Γαλλία (το άλλοτε ισχυρό ΚΚ Γαλλίας οδεύει προς το 0%).

Τις μέρες αυτές το LCR αυτοδιαλύθηκε και επανιδρύθηκε ως ”NPA” (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα). Στόχος του η συσπείρωση του ριζοσπαστικού εκλογικού σώματος. Οι δημοσκοπήσεις μιλούν για ποσοστό γύρω στο 10%.

Το κόμμα του Μπεζανσενό – Τσίπρα θυμίζει σε αρκετά σημεία το ΣΥΡΙΖΑ:

 - Στην αύξηση της επιρροής του βοήθησε η προσωπικότητα του νέου αρχηγού και η απαξίωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος

- Τα ΜΜΕ στη Γαλλία “έπαιξαν” και “παίζουν” ακόμα τον Μπεζανσενό. Θα συνεχίσουν να το κάνουν μέχρι να γίνει πραγματικά επικίνδυνος για το Σοσιαλιστικό Κόμμα.

- Η επιρροή του στους νέους είναι μεγάλη.

- Η εργατική τάξη απουσιάζει από την εκλογική του βάση.

(σχετικά) νέα τάξη

“Η ίδρυση του νεο-φασιστικού κόμματος ανησύχησε την κυβέρνηση.  Ενα ανεξέλεγκτο νεο-φασιστικό κόμμα θα μπορούσε να δημιουργήσει επεισόδια που με τη σειρά τους θα προκαλούσαν τις αντιδράσεις της άκρας αριστεράς. Μια ακροδεξιά πρόκληση, εξάλλου, είχε πυροδοτήσει την τελευταία εξέγερση.

Αν βέβαια η κυβέρνηση μπορούσε να χειραγωγήσει το νεο-φασιστικό κόμμα, τα κέρδη θα ήταν πολλαπλά: γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις δραστηριότητες των νεο-φασιστών, τα σοβαρά έκτροπα θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Επίσης, ένα ακροδεξιό κόμμα, το οποίο μάλιστα θα έχει μικρή απήχηση στους ψηφοφόρους και δεν θα αποτελούσε εκλογική απειλή για την κυβέρνηση, θα ήταν ιδανικό μέσο πάλης κατά της άκρας αριστεράς:  θα μπορούσε να αναλάβει τη “βρώμική δουλειά” (πχ ξυλοδαρμούς) χωρίς να εκτίθεται η κυβέρνηση.

Και αυτό όντως έγινε. Το κράτος βοήθησε το νεο-φασιστικό κόμμα να οργανώσει επεισόδια τα οποία θα δικαιολογούσαν την αυταρχική στροφή της κυβέρνησης. Ο διακανονισμός προέβλεπε επίσης ότι το νεο-φασιστικό κόμμα θα έδινε στις μυστικές υπηρεσίες  όσα στοιχεία για αριστεριστές διαθέτει και ότι τα στελέχη του, εάν τυχόν συλλαμβάνονταν και δικάζονταν, θα έμεναν ατιμώρητα.

Το νεο-φασιστικό κόμμα στη συνέχεια θα υποστηρίξει εκλογικά υποψηφιους της κεντροδεξιάς.  Κάτι τέτοιο θα το ενισχύσει και οικονομικά, εφόσον παρέχει στους υποψηφίους υπηρεσίες περιφρούρησης και αφισσοκόλησης”

Τα παραπάνω διαδραματίζονται στη Γαλλία, τα πρώτα χρόνια μετά το Μάη του ‘68. Το αναφερόμενο κόμμα είναι η Νέα Τάξη (“Ordre Nouveau”) και τα διάδοχά του σχήματα. Την ίδια εποχή, όμως, σε αρκετές δυτικές χώρες, οι δεξιές κυβερνήσεις και οι οικονομικοί κύκλοι έχουν ως στρατηγική την ανάπτυξη και ενίσχυση βίαιων νεο-φασιστικών κινημάτων, τα οποία παρά τη φιλολαϊκή αμφίεσή τους, έχουν ως αποκλειστικό στόχο την υπεράσπιση της κυριαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου.

 Τα αποσπάσματα είναι από το (συλλογικό) βιβλίο Bêtes et Méchants, Editions Reflex, 2002 που πραγματεύεται την ιστορία των νεο-φασιστικών κινημάτων στη Γαλλία. Μτφ herrk

Για όλα όμως αυτά τα προβληματάκια υπάρχουν λύσεις. Από πρόσφατο άρθρο στο in.gr:

“Συσκευές ανάγνωσης αντί για σχολικά βιβλία προτείνει το ΠΑΣΟΚ”

Ο Γιώργος Παπανδρέου επέδειξε μια συσκευή ηλεκτρονικής μελάνης

αφού τα ξέρεις βρε για δεν τα λες;

Ενας έμπειρος Ιταλός πολιτικός δίνει συμβουλές  για να αντιμετωπιστούν οι φοιτητικές διαδηλώσεις. Ολόκληρο το (σύντομο) κείμενο από το Μαύρο Πρόβατο. Απόσπασμα:

 

“Οι φοιτητές;
Αφήστε τους να κάνουν ο,τι θέλουν. Αποσύρετε την αστυνομία από τους δρόμους και τα πανεπιστήμια, διαβρώστε το κίνημα βάζοντας προβοκάτορες έτοιμους για τα πάντα, και αφήστε τους διαδηλωτές για καμμιά βδομάδα, να σπάνε καταστήματα, να καίνε αυτοκίνητα και να δημιουργούν χαμό στους δρόμους.
Και μετά;
Τότε, με την κοινή γνώμη στο πλευρό σας, ο ήχος των σειρήνων των ασθενοφόρων θα πνίξει τις σειρήνες της αστυνομίας και των καραμπινιέρων.”

κούφιος αντιαμερικανισμός

Ποιος θα μπορούσε να κατηγορηθεί δικαιολογημένα για κούφιο αντιαμερικανισμό;

 

α. Οι στήλες της Καθημερινής που δεν ασχολήθηκαν με τις αμερικανικές εκλογές (δηλαδή “διανυκτερεύοντα φαρμακεία” και ”δρομολόγια πλοίων”)

β. ο ΣΥΡΙΖΑ

γ. το ΚΚΕ

δ. ο ΛΑΟΣ

ε. ο συγγραφέας Στ. Ράμφος

 

Απάντηση: το δ.

Να μην το ξεχάσω: η αμερικανική κυβέρνηση εν μέσω τραπεζικής κρίσης, προσέφερε 140 δις υπό μορφή φορολογικών ελαφρύνσεων στις τράπεζες με μία πολύ διακριτική ρύθμιση,  τόσο διακριτική που πέρασε απαρατήρητη. Η προσφορά αυτή ήταν ευπρόσδεκτη εκ μέρους των τραπεζών διότι (υποθέτω) δεν τους ζητήθηκαν ανταλλάγματα. Θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα (αν δεν έχει γίνει ήδη).

Charlie Hebdo, 5 Νοεμβρίου 2008

 

θέμα ίματζ

Το μαγαζί δεν πήγαινε πολύ καλά τελευταία. Δηλαδή καλά πήγαινε – είχε αγοράσει μάλιστα κι άλλα μαγαζιά στη γειτονιά – αλλά αυτό του δημιουργούσε πολλούς εχθρούς. Ο φίλος μου, βρήκε τη λύση: Γιατί δεν κάνεις ένα διαγωνισμό για τη θέση του διευθυντή προσωπικού; Να βάλεις να διαγωνιστούν μια φιλόδοξη γυναίκα, ένας μετανάστης, ένας συμπαθητικός μπάρμπας και μια χαζή ξανθιά.

Η ιδέα του ήταν φοβερή. Αλλοι πόνταραν στο μετανάστη (αυτοδημιούργητος γαρ), άλλοι έλεγαν ότι η φιλόδοξη ήταν σκύλα κι άλλοι ότι ήταν πολύ ικανή, όλοι γέλαγαν με τη ξανθιά. Για λίγο όλες οι έχθρες παραμερίστηκαν και το μαγαζί συνέχιζε κανονικά τη δουλειά του.

Θα το ξανακάνω σε τέσσερα χρόνια, πιάνει τελικά.

allagi

Για τη Fortis, τη μεγάλη πρώην διεθνή - και νυν απλώς βελγική - τράπεζα η οποία απειλήθηκε με  λουκέτο πρόσφατα διαβάζουμε ότι παραπλάνησε τους μετόχους και το κοινό για την οικονομική της ευρωστία κτλ κτλ. Σύνηθες βέβαια. Πώς όμως αντιδρά σε όλ’αυτά η τράπεζα;

Αλλάζοντας όνομα! Το καινούργιο όνομα δεν θα θυμίζει σε κανένα το παρελθόν της.

Στο Βέλγιο είναι μια συνήθεια που τα πολιτικά κόμματα ακολουθούν εδώ και χρόνια. Πχ. το χριστιανοδημοκρατικό κόμμα έγινε “Κεντρώο Δημοκρατικό και Ουμανιστικό Κόμμα”, ενα σοσιαλιστικό έγινε “Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αλλιώς” (“sp.a”  και όχι spa διότι το ομώνυμο μεταλλικό νερό απείλησε με μύνηση -  δεν πρόκειται για αστείο!)

Στην Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει το ίδιο με μερικά κόμματα. Μού έρχονται διάφορα στο μυαλό αλλά καμία πραγματικά καλή ιδέα.

Νόμπελ

ειρήνης 2008: Ahtisaari. Εδώ. Υπάρχουν βέβαια και τα ακόμη χειρότερα: νόμπελ λογοτεχνίας 2008

Θα την ψηφίσω γιατι δεν το παίζει κουλτουριάρα

Μια υποψήφια αντιπρόεδρος των ΗΠΑ – η οποία τυγχάνει κυβερνήτης της Αλάσκας – ερωτάται για την πείρα της σε θέματα εξωτερικής πολιτικής

Ερ. Οταν ερωτηθήκατε για την πείρα σας στην εξωτερική πολιτική αναφέρατε ότι η Αλάσκα είναι κοντά στη Ρωσία… Τι ακριβώς εννοούσατε;
Απ. Ε ναι. Οι γείτονες μας είναι ξένες χώρες, είναι κοντά στην Αλάσκα, κι εγώ είμαι κυβερνήτης της πολιτείας αυτής…
Ερ. Είχατε ποτέ συμμετέχει σε διαπραγματεύσεις, με τους Ρώσους πχ;
Απ. Υπάρχουν εμπορικές αποστολές και από τις δύο πλευρές. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό όταν εξετάζεις θέματα εθνικής ασφάλειας. Ο Πούτιν θέλει να περάσει στον αμερικανικό εναέριο χώρο. Από που νομίζετε θα περάσει; Από την Αλάσκα! Κι εμεις, αν θέλουμε να παρακολουθήσουμε τους Ρώσους από την Αλάσκα πρέπει να περάσουμε.

Η συνέντευξη εδώ. (Κυκλοφορεί και στο γιουτσουμπ)

Aδικαιολόγητη πολιτική πράξη

Aδικαιολόγητη πολιτική πράξη που προκαλεί ερωτηματικά και σύγχυση στους πολίτες αποτελεί η έκβαση του δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία. Η Ευρώπη, σεβόμενη την ιστορία της Ιρλανδίας στη Γιουροβίζιον, δεν θα κινήσει τις τυπικές διαδικασίες διαγραφής της.

κακοκαιρία στη Γερμανία

Μα να μπαίνει η γερμανική αστυνομία στο γραφείο του προέδρου της Ντόιτσε Τέλεκομ και να ψάχνει στοιχεία για υποκλοπές;  Και τους είχα για φιλελεύθερους