Εργολάβοι όλων των χωρών, ενωθείτε!
- Ποιος κατηγορείται και γιατί κατηγορείται;
Δικάζονται τέσσερις κάτοικοι της Λευκίμμης, ανάμεσά τους ο Γιάννης Πανδής και ο Βασίλης Καραβαζάκης. Η δίκη είναι σημαντική διότι δικάζονται, ουσιαστικά, οι δύο εκπρόσωποι των τάσεων που υπάρχουν στο κίνημα των Λευκιμμαίων. Ο Γιάννης Πανδής εκπροσωπεί την μετριοπαθή τάση ενώ ο Βασίλης Καραβαζάκης την μαχητική.
Οι κατηγορίες αφορούν την συμμετοχή τους στις συγκρούσεις τoυ Ιουνίου 2008. Σύσταση συμμορίας, οπλοχρησία και οπλοκατοχή, αντίσταση κατά της αρχής, παρακίνηση σε στάση κλπ.
Οι συγκρούσεις των δύο αυτών ημερών ξεκίνησαν όταν ένα συνεργείο με μηχανήματα προσπάθησε να διανοίξει έναν δρόμο προς την περιοχή που θα γινόταν το έργο του ΧΥΤΑ. Μια ομάδα 15-20 ατόμων, ιδιοκτητών των γύρω κτημάτων συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ στην προσπάθειά τους να εμποδίσουν την κοπή των δέντρων τους. Η σύγκρουση μεταφέρθηκε στον περιφερειακό δρόμο όπου η μικρή ομάδα των αγροτών ενισχύθηκε από ένα πλήθος 800 κατοίκων. Τα ΜΑΤ οπισθοχώρησαν σε βάθος 2 χιλιομέτρων δεχόμενοι βροχή από ξύλα πέτρες και μολότωφ. Στη διάρκεια της ημέρας διαμορφώθηκαν δύο οδοφράγματα στις δύο κατευθύνσεις του περιφερειακού δρόμου. Οι διμοιρίες των ΜΑΤ βρισκόταν στην μέση ενώ ομάδες νεαρών ήταν στα χωράφια δίπλα στο δρόμο.
Οι συγκρούσεις κράτησαν 20 ώρες και σταμάτησαν όταν τελείωσαν, εκατέρωθεν, τα εφόδια.
- Γιατί έγιναν τα επεισόδια; Οι κάτοικοι δεν ήθελαν απλώς ΧΥΤΑ κοντά στις περιουσίες τους, όπως γίνεται κι αλλού στην Ελλάδα, ή τα πράγματα είναι πιο σύνθετα;
Στη Λευκίμμη υπάρχουν ήδη δύο παράνομες χωματερές στις οποίες διοχετεύονται όχι μόνο τα σκουπίδια της Λευκίμμης.Οι Λευκιμμιώτες ζητούν εδώ και επτά χρόνια (με έγγραφα προς την πολιτεία) την εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου προγράμματος διαχείρισης των απορριμμάτων ανάλογο με αυτό της Δ. Κρήτης , της Λευκάδας και όλων των ευρωπαϊκών πόλεων . Αντί αυτού, και προκειμένου να εκταμιεύσουν ένα ποσό από το 3ο ΚΠΣ, προχώρησαν στην κατασκευή ενός έργου παραβιάζοντας τους περιβαλλοντικούς όρους που απαιτούνται και που σε λιγότερο από ένα χρόνο θα είναι παρωχημένο και –ως εκ τούτου- παράνομο.
Οι συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι επελέγησαν σκόπιμα;
Είναι πράγματι ένα ερώτημα και για μας. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 80 υπόδικοι πολίτες της Λευκίμμης και του Τεμπλονίου (της κεντρικής χωματερής της Κέρκυρας).
Αν σε ρωτούσε κάποιος, τι θέλανε και μπλέκανε, τι θα του απαντούσες για να τον πείσεις;
Εάν βλέπεις το σπίτι σου που το έφτιαχνες όλη σου τη ζωή να απαξιώνεται, τα μελίσσια σου να καταστρέφονται, τα δέντρα σου να μαραίνονται από τα τοξικά και ο τόπος σου να μετατρέπεται σε σκουπιδότοπο γεμάτο δηλητήρια τότε οι αντιδράσεις των κατοίκων ήταν, μάλλον, ήπιες.
- Τί γίνεται σήμερα; Κατάφεραν κάτι οι Λευκιμμιώτες με τις κινητοποιήσεις;
Το έργο δεν λειτουργεί γιατί – εκτός των άλλων- δεν δίνει η Νομαρχία άδεια λειτουργίας επειδή δεν έχουν τηρηθεί οι περιβαλλοντικοί όροι.
Η τελευταία ενέργεια των κατοίκων ήταν όταν τοποθετήθηκαν κολόνες ηλεκτροδότησης. Μια μέρα μετά μια ομάδα κατοίκων έκοψε τις κολόνες με αλυσοπρίονα σε μήκος δύο χιλιομέτρων.
- Εχεις άλλα πρόσφατα παραδείγματα κινητοποιήσεων στην Κέρκυρα που πέτυχαν κάτι;
Η προστασία της Λίμνης Αντινιώτη (στην βόρεια Κέρκυρα) κοντά στον Απραό, όπου είχε επιχειρηθεί η «αξιοποίηση» της, οφείλεται στην εκεί περιβαλλοντική παρέμβαση.
Η αποτροπή της δημιουργίας ενός, δήθεν, βιομηχανικού πάρκου στους Καλαφατιώνες.
Η αποτροπή της δημιουργίας μιας, δήθεν, λυρικής σκηνής μέσα σε ένα βάλτο.
Και -όσον αφορά το περιβάλλον πάντα- δεκάδες άλλες δράσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη και αφορούν μικρά ποτάμια, λίμνες, δομημένο περιβάλλον, νταμάρια κλπ.
“Θέλω να πάω στο χωριό μου”
Ι.
“Οταν όλα τούτα συμβαίνουν, ο λαός, μη έχοντας πια συγκεκριμένο κι ορατό εχθρό, για να τον πολεμήσει και να σωθεί, καταντά να γίνεται, αυτό που οι χαιρέκακοι για δεκαετίες προσπαθούσαν να γίνει. Ολη αυτή η επιτυχημένη μετάλλαξη προς την αθλιότητα, μου θυμίζει τις φοράδες του Πλούταρχου: Σε μια περιοχή, λέει ο Πλούταρχος, όλος ο πλούτος των εκεί κατοίκων στηρίζονταν στην εξαγωγή μουλαριών. Μα για ν’ αυξήσουν τον πλούτο τους, έπρεπε να καλυτερέψουν τη ράτσα των μουλαριών. Έψαξαν λοιπόν και βρήκαν τις πιο όμορφες, τις πιο δυνατές, τις πιο υπερήφανες φοράδες. Όμως οι φοράδες αυτές με κανένα τρόπο δεν δέχονταν να τις καβαλήσουν τα γαϊδούρια. Αδύνατον. Οι έμποροι μουλαριών έπεσαν σε απελπισία. Όμως ένας σταυλάρχης, πανέξυπνος, με τέραστια εμπειρία πάνω στην ψυχολογία, των ζώων αυτών, βρήκε τι έφταιγε. Πήρε τις φοράδες, τις κούρεψε κακάσχημα (χαίτη, τσουλούφια, ουρά, ψαλιδιές παντού), τις άλειψε με βρωμιές, και τις οδήγησε στον παρακείμενο ποταμό. Οι φοράδες, βλέποντας στα νερά την όψη τους, παρέλυσαν. Έπεσαν σε βαριά μελαγχολία. Έχασαν κάθε διάθεση για αντίσταση. Και δεν έφεραν πια καμμιά δυσκολία στα γαϊδούρια. Τ’ άφησαν να τις πηδούν, όσο ήθελαν, όπως ήθελαν”.
Το παραπάνω είναι απόσπασμα από τις “Φοράδες του Πλούταρχου” του Γ. Υφαντή και δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στο πολύ καλό νέο πολιτιστικό ένθετο της Ελευθεροτυπίας (“Κοντέινερ”, κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα με την εφημερίδα. Σεμνό και μινιμαλιστικό το ένθετο. Πιο τίμιο από τη “Βιβλιοθήκη” της ίδιας εφημερίδας – με το παρντόν, Ευγένιε).
ΙΙ.
Στο ίδιο ένθετο ο Δ.Νόλλας μάς υπενθυμίζει ότι:
“πολύ παλιά, με το πρόσχημα της προσβολής των ηθών είχαν καταργήσει τα δημόσια λουτρά, όπου συναθροίζονταν πολίτερς, άλλοι συνωμοτώντας και άλλοι αερολογώντας, ακριβώς όπως σήμερα το πρόσχημα είναι το τσιγάρο, ενώ στόχος είναι χώροι στους οποίους καλλιεργείται η αδέσποτη κριτική σκέψη“.
ΙΙΙ.
Χάρη στον Τ., είδα την παράσταση “Βίοι Αγίων” του Μ. Μαρμαρινού στο Θησείο. Μεταμοντέρνο περιτύλιγμα μεν – η παράσταση δεν έχει ορατή πλοκή, είναι λίγο πιο εγκεφαλική από ότι θα άρμοζε, ο χώρος θεάτρου αρκετά “πειραματικός” – οι ηθοποιοί όμως πειστικότατοι. Ισως κάπου όλος αυτός ο μεταμοντερνισμός να είναι μία σύμβαση έτσι ώστε το περιεχόμενο να γίνεται αποδεκτό από τη θεατρική κριτική, τι να πω; Το περιεχόμενο – έκπληξη ! – χριστιανικό, βασισμένο στον Πεντζίκη. Η μουσική της παράστασης μάς έδειχνε πόσο θα μάς άγγιζε ο Ξενάκης αν ήταν μελωδικός. Τέλος, είχα την εντύπωση ότι ακούω στίχους σε ύφος Λένας Πλάτωνος. Εν ολίγοις, το “με καθαρά ερευνητικό χαρακτήρα στην αναζήτηση μιας θεατρικής σημειολογίας” που γράφει στην ιστοσελίδα τους δεν είναι μπαρούφα. Απόσπασμα:
“(H γιαγιά) έλεγε συνέχεια ότι ήθελε να πάει στο χωριό της. “Θέλω να πάω στο χωριό μου”, “Θέλω να πάω στο χωριό μου”. Οταν την πήγαν στο χωριό της ήθελε πάλι να πάει στο χωριό της. Το χωριό ήταν αλλού.”
Σήριαλ κίλερ
Ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση του Γ.Παπανδρέου, όπως αυτή εκδηλώθηκε με το διορισμό του Μ.Χρυσοχοϊδη ως υπουργού Αστυνομίας, ομάδα ένοπλων αγνώστων αποπειράθηκε να δολοφονήσει αστυνομικούς:
“Πρόκειται, έτσι, περισσότερο για μία βεντέτα, που έχει στο νου της την ερχόμενη επέτειο του Πολυτεχνείου και, κυρίως, τον Δεκέμβριο, που είναι η πρώτη επέτειος της δολοφονίας Γρηγορόπουλου και της επίθεσης της νεολαίας, που ακολούθησε.
Μ’ αυτή τη σκοπιά, η επιλογή του Μιχ. Χρυσοχοΐδη για τη θέση του υπουργού νόμου και τάξης δεν ήταν η πιο ενδεδειγμένη για να εφαρμόσει ο Γ. Παπανδρέου μια πολιτική κατευνασμού των παθών και συμφιλίωσης -όσο γίνεται- των αντιθέσεων. Το αντίθετα μάλιστα.
Αν δεν είναι μια καθαρά άστοχη προς αυτή την κατεύθυνση επιλογή, μπορεί να εκληφθεί από πολλούς ως επιλογή στενότερης συνεργασίας των αμερικανικών και ελληνικών υπηρεσιών δίωξης προς πάσα κατεύθυνση.
[...] Αυτό το μοντέλο δεν μπορεί να χτιστεί ούτε με το μίσος του αίματος, ούτε με τον τσαμπουκά των μυστικών και φανερών υπηρεσιών, ούτε με τις κυβερνήσεις-υπηρέτες τραπεζών, εργοδοτών και αεριτζήδων. Χτίζεται από αυτοοργανωνόμενους πολίτες”(άρθρο Παπαδόπουλου Τετράδη, εδώ)
Αυτά για το πολιτικό σκέλος. Διότι υπάρχει και το ανθρωπολογικό (βασιζόμαστε πάντα στην υπόθεση ότι δεν πρόκειται για προβοκάτορες): Σε παλιότερη προκήρυξη, πιθανότατα του ίδιου χώρου με αυτόν των χθεσινών δραστών, διαβάζουμε εφηβικές φράσεις όπως “Πόλεμο έχουμε, μαλάκες, όχι πάρτυ για να μας κατηγορείτε ότι ήρθαμε ακάλεστοι”. Εδώ θυμάται κανείς αυτό που λένε για τους Γιαπωνέζους και τους Αμερικάνους. Οταν ένας Γιαπωνέζος αγγίξει πάτο, κάνει χαρακίρι. Οταν ένας Αμερικάνος πάθει το ίδιο, βγαίνει στο δρόμο και σκοτώνει καμιά δεκαριά. Να λοιπόν που υπάρχει και άλλος δρόμος πλην του αμερικανικού. Εξίσου επαναστατικός. Διότι έτσι μπορείς να εξακολουθήσεις να είσαι κίλερ (του εαυτού σου), χωρίς όμως να γίνεσαι σήριαλ.
μάρμαρα
Από τη βρεττανική Γκάρντιαν μαθαίνουμε, εκτός από το ότι η Ντόρα Μπακογιάννη συγκαταλέγεται στα ονόματα που “αναφέρονται” για τη νέα θέση Υπουργού Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, και ότι το νέο μουσείο της Ακρόπολης θα ήταν ίσως καλό – ως κτίριο – για το Αρχηγείο Αστυνομίας μίας Μπανανίας, αλλά όχι για να στεγάσει τα Ελγίνεια μάρμαρα. Με λίγα λόγια είναι αρκετά νεόπλουτο.
Πέρα από την αντικειμενικότητα της αρχιτεκτονικής κριτικής εν γένει (περιορισμένη), το επόμενο επιχείρημα θα είναι ότι οι Ελληνες βρωμάνε σκόρδο. Μάλλον πρόκειται για το ένα και αυτό επιχείρημα διατυπωμένο όμως υπό μορφήν αρχιτεκτονικής κριτικής.
Φυσικά μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κάποιος με τη συγκεκριμένη κριτική. Δεν είναι το θέμα αυτό, το θέμα είναι τι προορίζεται να δικαιολογήσει η κριτική όταν γράφεται σε έγκυρη εφημερίδα.
Πηγή: S. Jenkins, Guardian, 22.10.09
Να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες
“Η εξέγερση του Δεκέμβρη πιστεύετε ότι ήταν ένα αυτοτελές συμβάν στην ελληνική κοινωνία ή μέρος ενός παγκόσμιου προβλήματος;
Η κρίση είναι παγκόσμια […] Τοποθετήσαμε τη λαιμαργία της παραγωγικότητας ως υπέρτατη αξία και αγνοήσαμε την κοινωνία, δηλαδή την πολιτική διάσταση της οικονομίας. Το πρόβλημα επομένως είναι δομικό. Ο δημόσιος χώρος έγινε τελικά λάφυρο των μηχανισμών. Ο «Δεκέμβρης» εκφράζει μια ελληνική ιδιαιτερότητα με ιστορικό υπόβαθρο. Η ελληνική κοινωνία λειτουργεί ως εργαστήρι για τα μέλλοντα να συμβούν στον κόσμο.
Κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την αυθόρμητη αντίδραση;
Πολλοί θέλησαν να την «αξιοποιήσουν», ουδείς όμως να αναδείξει την ουσία της. [...]
Ποιοι ήταν συγκεκριμένα; Τα κόμματα;
Οχι μόνο. Διάφορες ομάδες που εκφράζουν τη νομενκλατούρα του περιθωρίου νόμισαν ότι τους προσφερόταν η μοναδική ευκαιρία να βαθύνουν την έκρηξη, να οδηγήσουν την κοινωνία στην εξαθλίωση και στην ανασφάλεια, ώστε να την εκτρέψουν στην επανάσταση. Η ιδεολογία της καταστροφής διδάσκει την εξαθλίωση ως όχημα για την εξέγερση. […] Εξέτρεψαν το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας και την ευτέλισαν. Παγιδεύτηκαν από την επιλογή τής τότε ηγεσίας να αφήσει την Αθήνα απροστάτευτη να καεί, για να φοβηθεί ο κόσμος και να αντιστραφεί το φρόνημά του. Η διαμαρτυρία ήγειρε το πρόβλημα της ιδιοποίησης του κράτους, δηλαδή του γεγονότος ότι λειτουργεί αντικοινωνικά, υπηρετώντας τους κατόχους και τους νομείς του. Πρόταγμά της ήταν πώς θα επανέλθει το κράτος στην κοινωνία και όχι πώς θα το καταστρέψουμε.
Μήπως το σύστημα της ψηφοφορίας έχει αποτύχει;
[…] Υπάρχει η ψήφος που απλώς διαιτητεύει μεταξύ των μονομάχων που τους ορίζουν οι μηχανισμοί, όπως σήμερα. Αυτό το σύστημα όντως είναι ξεπερασμένο. Η αντιπροσωπευτική ψήφος αποδίδει στον πολίτη την ιδιότητα του εντολέα, ενώ η δημοκρατική ψήφος, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Το θέμα δεν είναι να διεκδικήσει κάποιος σήμερα την αντιπροσώπευση ή τη δημοκρατία, διότι στην εποχή μας δεν αποτελούν αίτημα. Είναι όμως σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες, διότι μόνον έτσι θα αντιληφθούμε γιατί υπάρχει σήμερα έλλειμμα αντιπροσώπευσης και θα διερωτηθούμε πώς θα ξεπεραστεί. Αποδεχόμενοι ότι το σύστημα είναι δημοκρατικό αυτομάτως συνάγουμε ότι ολοκληρώθηκε η εξέλιξή του.
Σου δίνει όμως τη δυνατότητα να διαδηλώσεις.
Αυτό ακριβώς είναι δηλωτικό του χαρακτήρα του. Σου λέει, αν δεν σου αρέσει η πολιτική μου, κατέβα στον δρόμο να διαδηλώσεις. Σε αποδέχεται να του χτυπήσεις την πόρτα απ’ έξω, να το πιέσεις, όχι όμως εταίρο στο εσωτερικό του. Το σύστημα ανήκει στο κράτος και στους κατόχους του. Η κοινωνία έχει καθεστώς ιδιώτη, δικαιούται να κυβερνάει μόνο τον ιδιωτικό της βίο.
Πότε θα αποκτήσει ενεργό ρόλο η κοινωνία;
Οχι μέσω της λεγόμενης «κοινωνίας πολιτών», των ομάδων συμφερόντων, όπως διατείνονται οι θεωρητικοί της νέας τάξης, που δίδαξαν την ιδέα της αυτορύθμισης της οικονομίας. Ο συνεταιρισμός αυτός, όχι μόνο δεν οδήγησε σε μια αντιπροσωπευτική σύνθεση με γνώμονα το συμφέρον της κοινωνίας, αλλά αποτέλεσε την κύρια αιτία για τη γιγάντωση των ανισοτήτων και της κρίσης που μαστίζει τις κοινωνίες.
Ο λαός είναι τόσο ανήμπορος;
Δεν είναι ανήμπορος, δεν υπάρχει ως πολιτικός συντελεστής, διότι είναι θεσμικά ανυπόστατος. Δεν αποτελεί μέρος του πολιτικού συστήματος. Λέγεται ότι οι πολιτικοί είναι η εικόνα της κοινωνίας. Λάθος. Τους πολιτικούς τούς «επιλέγουν» οι μηχανισμοί, η κοινωνία τούς νομιμοποιεί απλώς στη θέση τους.
Γράφετε στο βιβλίο σας: «Να απελευθερωθεί η κοινωνία από το κράτος». […] Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
Με την αντιπροσωπευτική μετεξέλιξη του πολιτικού συστήματος. Για την ώρα, η κοινωνία διαπιστώνει το έλλειμμα αντιπροσώπευσης, το θέτει όμως με ηθικούς όρους. Δεν έχει διατυπώσει θετικό αίτημα. Εξού και το παρόν σύστημα μπορεί να εξακολουθήσει να σέρνεται αντιμέτωπο με τη σήψη του. Ερωτώμαι συχνά πώς θα γίνει αυτό, με επανάσταση; Η απάντηση είναι ότι το ίδιο το σύστημα δεν θα αντέξει το βάρος της κατάρρευσης και θα προστρέξει στην κοινωνία, εμπλέκοντάς τη στις λειτουργίες του. […]
Υπάρχουν οι συνθήκες να γίνει η εξέγερση επανάσταση;
Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Κοινωνικές ή πολιτικές εκρήξεις θα έχουμε, αλλά η δυναμική της εξέλιξης είναι που θα καθορίσει τις αλλαγές στο σύστημα. Οσο όμως οι κοινωνίες θα παίρνουν το σύστημα της πολιτικής στα χέρια τους τόσο η βία στις διακρατικές σχέσεις θα βαθαίνει, αφού θα μεγαλώνουν οι αντιστάσεις στις πλανητικές ηγεμονίες. […]
Τι θέλετε να αποκομίσει ο αναγνώστης από το βιβλίο σας;
Να ξεκαθαρίσει τις έννοιες. Ζει με την αντίληψη ότι το σημερινό σύστημα είναι δημοκρατικό. Ωστόσο δεν είναι δημοκρατικό ουδέ καν αντιπροσωπευτικό. Για να γίνει κατανοητή ωστόσο η πλάνη στην οποία τον έχει οδηγήσει η νεωτερική σκέψη πρέπει να αναστοχαστεί τα φαινόμενα από μηδενική βάση: της κοινωνίας, της πολιτικής, του συστήματος, του κράτους, της εργασίας, του κεφαλαίου, σε τελική ανάλυση της ελευθερίας.”
Αποσπάσματα από συνέντευξη του Γ. Κοντογιώργη στον Α. Στεργιόπουλο Ελευθεροτυπία, 16.10.2009. Πλήρες κείμενο εδώ. Συνιστάται (ένθερμα) το βιβλίο του Κοντογιώργη, “12/2008, Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος” (Ιανός)
Για την επίθεση στην τρέντι Αυριανή
Για την επίθεση στην «Espresso», ας τα γραψω κι εγω ως τίτλους εφημερίδας:
Εφοδος κουκουλοφόρων στα γραφεία της εφημερίδας.
Ιδρώνουν για το μεροκάματο οι εργαζόμενοι στους οποίους επιτέθηκαν οι αναρχικοί.
Ανανδρο χτύπημα και τυφλή βία.
Συνολικά δέκα αυτοκίνητα υπαλλήλων των εκδόσεων δέχθηκαν επίθεση.
Τζάμια σπάσανε πάλι (μα δεν βαρεθήκανε πια;)
Αυτόπτες μάρτυρες κάνουν λόγο για δεκαπέντε έως είκοσι άτομα.
Xαρήκανε στο indymedia για την επίθεση!
Είχαν και κορίτσια μαζί τους.
Ραντεβού με τον τρόμο!
Ισοπέδωσαν τα πάντα.
Απόλαυσε cocktails και Asian fusion food το αρχιτεκτονικό δίδυμο Γαβαλά – Μουρίκη [άσχετο].
Σκέφτηκε να αυτοκτονήσει η Μαντόνα [για να μην παραλείπουμε τη διεθνή ενημέρωση].
Αποπειράθηκε να τη βιάσει [για να επιστρέψουμε στα δικά μας].
Στόχος τους ήταν η ελεύθερη δημοσιογραφία.
[Οι τίτλοι είναι από κείμενα της εφημερίδας. Και ο τελευταίος. Φυσικά ισχύουν όσα έχουν ειπωθεί εδώ. ]
Μέρες του ‘44
Κάπου μεταξύ της απελευθέρωσης του κρατικού μηχανισμού από τη ΝΔ (γνωστής και ως “εκλογές”) και της τελετής απελευθέρωσης της Αθήνας από τη ναζιστική Γερμανία, ο πρωθυπουργός προέτρεψε τα μέλη της κυβέρνησης να δρουν ως «αντιεξουσιαστές στην εξουσία». Η δήλωση αυτή σχολιάστηκε με τη δέουσα ειρωνεία. Πράγματι, ο πρωθυπουργός χρησιμοποίησε μία λέξη της μόδας που ενδεχομένως είναι θετικά φορτισμένη για αρκετούς. Στο μυαλό έρχεται και η πολιτικάντικη ρήση ενός άλλου πρωθυπουργού, με εξίσου χρήσιμες διεθνείς επαφές, του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος το 1944 είχε δηλώσει: ”πιστεύομεν και εις την λαοκρατίαν”.
Πέρα από το δημαγωγικό χαρακτήρα της, η δήλωση περί αντιεξουσιαστικού χαρακτήρα της νέας κυβέρνησης είναι κυρίως μία ειλικρινής δήλωση, αν βέβαια ερμηνεύσουμε το κρυφό της νόημα ως εξής: “Αστειεύομαι βέβαια· και μπορώ να αστειεύομαι όχι μόνο γιατί είμαι στο απόγειο της εκλογικής μου δύναμης αλλά και επειδή κανείς δεν πρόκειται να με παρεξηγήσει: όλοι, πλην ελαχίστων ίσως αφελών, γνωρίζουν καλά ότι η κυβέρνησή μου απέχει παρασάγγας από οποιαδήποτε προσπάθεια ανατροπής της τάξης πραγμάτων – εκτός αν πρόκειται για ανατροπές που θα διευκολύνουν την παραμονή μου στην εξουσία”.
Δεν πρόκειται όμως απλώς για έναν – αναμενόμενο σύμφωνα με τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού - αστεϊσμό εντός των ορίων της πολιτικής ευπρέπειας. Η δήλωση είναι ειλικρινής και για έναν πρόσθετο λόγο: ο νεοφιλελευθερισμός της νέας κυβέρνησης (ο οποίος δεν αποκλείεται να λάβει κεϋνσιανή χροιά, αναλόγα με τις εξελίξεις) και ο αντιεξουσιασμός (τουλάχιστον μία μορφή του) είναι συγκοινωνούντα δοχεία:
“Τα κινήματα διαμαρτυρίας και οι αριστεροί διανοούμενοι που στρέφονταν αδιάκριτα κατά των δημοτικών αρχών, των κερδοσκόπων, της σοσιαλδημοκρατίας, του κράτους κατέληξαν χωρίς να το ξέρουν, και χωρίς να το θέλουν, στην αγκαλιά του νεοφιλελευθερισμού. Ο συνδυασμός του αγώνα για χειραφέτηση με την επιδίωξη του προσωπικού συμφέροντος αλλά και με την πεποίθηση ότι έτσι ασκείται κοινωνική κριτική οδήγησαν σε μία ιδεολογία η οποία εξυμνεί την αυτονομία του ατόμου και ταυτοχρόνως θεωρεί το κράτος ως αναγκαίο κακό, με άλλα λόγια στο νεοφιλελευθερισμό.” Πηγές για το θέμα, εδώ (γαλλικά)
Τέλος, ίσως μεν είναι αυτονόητο, αλλά αισθάνομαι ότι δεν είναι εντελώς άχρηστο να τονιστεί: όλοι πάνω-κάτω στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Ολοι, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, από το ίδιο ανθρωπολογικό μοντέλο είμαστε εμποτισμένοι. Κι η κριτική στο νεοφιλελευθερισμό γίνεται όχι από κάποιο σημείο έξω από την ιστορία και το χρόνο αλλά από μέσα. Κι όχι στο όνομα κάποιων αφηρημένων αρχών, αλλά επειδή τον βρίσκουμε μπροστά μας στην καθημερινή μας ζωή.
το σπίτι μας
Αποσπάσματα από έκθεση της εισαγγελίας του Παλέρμο σχετικά με την πολιτική δραστηριότητα της της κόζα νόστρα (ουσιαστικά δηλαδή της οιονεί τοπικής κυβέρνησης) στις αρχές της δεκαετίας του 90 δημοσιεύει σήμερα το γαλλικό περιοδικό bakchich στα ιταλικά και γαλλικά. Πρόκειται για θέματα ήδη γνωστά στα Ιταλία σε γενικές γραμμές, αλλά το να τα βλέπεις και σε επίσημο έγγραφο έχει άλλη χάρη.
Η ιστορία με δύο λόγια: η κόζα νόστρα αφού προώθησε αποσχιστικό κίνημα στις περιοχές που ήλεγχε, σε συνεργασία με το αποσχιστικό κίνημα της Λέγκας στο Βόρειο Ιταλία, στη συνέχεια επέλεξε να επενδύσει σε ένα νέο πολιτικό κόμμα. Η επένδυση ήταν πολύ εύστοχη διότι το κόμμα αυτό πολύ σύντομα έγινε κυβέρνηση.
Οταν αναφερόμουν προ ημερών στη θεωρία του Ολσον για το ληστή που εγκαθίσταται σε μία περιοχή για να την απομυζήσει, δεν φανταζόμουν ότι κυριολεκτούσε.
να ψεύδεται με τόσο παιδική γραφή
πράσινο νεογέννητο
Η πρόσφατη οργουελική μετονομασία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης σε “Προστασίας του πολίτη” μάς κάνει να ξεχνάμε τη στελέχωσή του. Αλλά ίσως και να είμαι προκατειλημμένος. Ο ανώνυμος σχολιαστής στο ιστολόγιο Θεαμαπάτες πάντως το λέει καλύτερα:
” Όλα είναι θετικά.
Μη γκρινιάζουμε.
Ας περιμένουμε λίγο.
Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.
Άλλωστε τα θετικά έρχονται, άμα σκεφτόμαστε θετικά.
Όταν σκεφτόμαστε αρνητικά, προσελκύουμε το αρνητικό.
Ας γίνουμε μαγνήτες θετικότητας.
Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη, κι ας πούμε “όλα θα πάνε καλά σήμερα”.
Πριν κοιμηθούμε το βράδι, ας οραματιστούμε καταρράκτες κι ας πούμε “νιώθω υπέροχα”.
Μόνο έτσι όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.
Ας βοθήσουμε κι εμείς αυτό το ορμητικό ποτάμι θετικότητας.”
(O τίτλος του ποστ είναι κλεμμένος από την ίδια πηγή)
ψυχολογικόν τεστ
Είστε δεξιός, αριστερός, κρατικιστής; Το συντομότερο πολιτικό τεστ, εδώ. Ορίστε και το αποτέλεσμά μου, για να ξέρετε και τι ιστολόγιο διαβάζετε
Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μάθεις ακριβώς αν είσαι αριστερός ή δεξιός. Ως δεξιός στο τεστ νοείται ο συντηρητικών αρχών και ως αριστερός ο πιο φιλελεύθερος. Καμία σχέση δηλαδή με τον αν ασπάζεσαι τον οικονομικό φιλελευθερισμό ή όχι.
Αντιθέτως το ζήτημα για το ρόλο του κράτους εμφανίζεται στη διάκριση μεταξύ “libertarian” και κρατικιστών. Με βάση το τεστ οι πλέον “libertarian” θα ήταν οι Οικολόγοι-Πράσινοι.
Αριστεροί ”libertarian” θα ήταν πχ το ΠΑΣΟΚ ενώ δεξιοί “libertarian” ο Α. Πινοτσέτ.
τώρα δικαιώνεται
Καταρχάς συγχαρητήρια και καλή όρεξη. Τη συμπάθειά μου επίσης προς ορισμένους αριστερούς πολιτευτές που λόγω αυτοδυναμίας πασοκ δεν μπόρεσαν να φανούν χρήσιμοι αυτή τη φορά – μιαν άλλη φορά ίσως. Θα ήθελα επίσης να ρωτήσω γιατί μειώθηκαν τα ποσοστά του κκε (φαντάζομαι θα ήταν η πόλωση και η αντικομμουνιστική προπαγάνδα) αλλά κυρίως το λόγο για τον οποίο το γεγονός αυτό δεν φαίνεται να το ενοχλεί. Τέλος πάντων να είμαστε καλά, ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε και νάχουμε ειρήνη. Διότι όπως είπε χτες κι ένας εκπρόσωπος ενός μικρού πράσινου κόμματος, “είμαστε ειρηνιστές γιατί ο πόλεμος είναι κόντρα στο περιβάλλον”. [φωτό fm]
Η εντυπωσιακή υπερψήφιση πασόκ είναι καθαρά ένδειξη ότι το πελατειακό σύστημα θεριεύει. Εύκολα μπορεί κανείς από θέση ηθικής ανωτερότητας να κατακεραυνώνει όσους ζητούν να διορίσουν τα παιδιά τους ή να νομιμοποιήσουν το αυθαίρετό τους - και καλά κάνει. Το πρόβλημα είναι ότι όλα έχουν τα όριά τους και το δημόσιο συμφέρον σύντομα θα αποδειχτεί – και για τους ίδιους τους ρουσφετοδέκτες – μία έννοια όχι και τόσο αφηρημένη και μακρινή.
bravo yorgo
YUNANİSTAN NEWS
1. – Ξέρεις τι έχω κάνει εγώ για το κόμμα;
- Ξέρω, ξέρω. Μα κάτσε πρώτα να κερδίσουμε τις εκλογές κι από βδομάδα πέρνα απ’ το γραφείο μου
- Για χαζό με περνάς; Μετά τις εκλογές θα γίνεται χαμός.
2. Büyükbabası Yorgo ve babası Andreas’ın gölgesinde siyasete atıldığında kendisiyle “Yorgaki” (Yorgocuk) diye alay edilen Papandreu’nun [...] (το ζουμί των ελληνικών εκλογών από τον τουρκικό τύπο)
3. Μ’ ένα πράσινο καινούργιο παπιγιόν
προχωρώ για τον χορό των μπιζελιών
Ηρθ’ η ώρα πια και γω, ήρθ’ η ώρα πια και γω
να χορέψω με λαχτάρα, αγκαλιά με μια ‘γκινάρα
το πρώτο μου ταγκό.
[ και τα κολοκυθάκια χτυπάνε παλαμάκια
πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν]
Και κάτι ελληνικό
Αρα εγώ τι να κάνω;
” Πού κρύβεται το θάρρος; Στο βαγόνι του ηλεκτρικού, ένας νταής τυραννά έναν ηλικιωμένο επιβάτη. Οι άλλοι επιβάτες κάνουν πως δεν βλέπουν. Ξαφνικά ο νταής τούς αγριεύει, «τι με κοιτάτε ρε!» κι αυτοί αποστρέφουν το βλέμμα. Λίγο πριν φτάσουν στο σταθμό, ο νταής και το θύμα πιάνονται αγκαζέ και μαζί, σαν φίλοι, υποκλίνονται στους επιβάτες: “Σάς ευχαριστούμε. Αυτή η παράσταση δεν ήταν δική μας αλλά δική σας. Ένα θέαμα δειλίας κι ανανδρίας.”
Απόσπασμα από το ιστολόγιο Ανάταξη. Παρακάτω, από την ίδια πηγή, με ποιούς τρόπους ξεθυμαίνει η κοινωνική οργή χωρίς να θίγει τελικά κανέναν:
“Πιάσε το σύμπτωμα, άσε το πρόβλημα. Ασχολείσαι με το περιβάλλον. Κινητοποιείς κι άλλους. Εκεί ρίχνεις τις δυνάμεις σου. Αλλά για στάσου: είναι σαν να φροντίζεις ένα τυραννημένο άλογο και ν’αγνοείς τον βάναυσο καροτσέρη. Πιάνεις το σύμπτωμα κι όχι το πρόβλημα. Γιατί; Διότι έτσι αποφεύγεις κάτι δυσάρεστο, τη σύγκρουση με τον καροτσέρη, όπου κινδυνεύεις να φάς ξύλο. Και νιώθεις ανωτερότητα: πως τον τιμωρείς ηθικά, ενώ μετριάζεις τη ζημιά που προκαλεί. Κερδίζεις διπλά.
Ετσι, η τεράστια κοινωνική ενέργεια, που γεννιέται απο την αδικία και τη περιφρόνηση, αντί να πιέζει το στόχο που πρέπει, σκορπιέται και ξεθυμαίνει. Οι υπεύθυνοι μένουν απείραχτοι κι εσύ ευχαριστημένος.
Βαβούρα. Προσφέρεις παντού. Είσαι καλός άνθρωπος, γενναιόδωρος κι ανοιχτόκαρδος. Στα παιδάκια της Αφρικής. Τις φάλαινες που σφάζονται. Τα δέντρα που κόβουν. Κι όμως· γιατί δεν μπαίνεις σ’ένα κόμμα, με άλλους χιλιάδες σαν και σένα, να το σκουντήξετε με την ενέργεια σας; Διότι προτιμάς ν’ασχολείσαι με την πιτυρίδα της πολιτικής, παρά με τα κεφάλια.
Δεν λέω πως είναι άχρηστα όσα κάνεις. Αν δεν τα’καμνες, ο κόσμος θα’ταν χειρότερος. Αλλά είναι σαν τη φιλανθρωπία, σε σύγκριση με τη δικαιοσύνη.
Καταγγελία ή καταγγελιά; Είσαι επαναστάτης. Στο ντύσιμο, στο μαλλί, στην ομιλία. Αντιεξουσιαστής. Η όψη σου είναι χαστούκι στην εξουσία. Κι εκείνη σε τροφοδοτεί με τα ρούχα, τις αφίσες και τη μουσική της διαμαρτυρίας, για να σφηνωθείς καλύτερα μέσα στ’αδιέξοδό σου.
Αυτή είναι η καταγγελιά, όπως λέμε παραγγελιά, όπου μερακλώνεις και ξεδίνεις για να κοιτάν οι άλλοι. Κανέναν δεν απειλείς, κανείς δεν σε φοβάται. Είναι πόζα διάκρισης. Ενώ η ξαδέλφη της καταγγελιάς, η καταγγελία, όταν γίνεται πραγματικά, θέλει θάρρος για βγάλεις κάτι σκοτεινό στη λιακάδα, να εκθέσεις αθλιότητες. “
Στη φωτογραφία (της Λ. Παρασκευά) μια αναπαράσταση ναυμαχίας. Μην σας ξεγελούν τα πυροτεχνήματα, πρόκειται απλώς για αναπαράσταση, όχι για την ίδια τη μάχη.
Αναρχικοί, έθνος και ήθος
Πριν από λίγες μέρες αντιεξουσιαστές έκαψαν τα γραφεία του αριστεροεθνικιστικού περιοδικού Ρεσάλτο – δεν βάζουμε εισαγωγικά επειδή στο ιστολόγιο αυτό παραδοσιακά θεωρούμε ότι είσαι ό,τι δηλώσεις. Ας δηλώσω κι εγώ λοιπόν τα ακόλουθα:
- τα “καταδίκη της βίας γενικώς, απ’όπου κι αν προέρχεται”,
- τα “στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους. Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα … Ο επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ. Αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει”
είναι μεν αξιοσημείωτες ηθικές επιταγές αλλά στην πραγματική ζωή:
- είτε αγανακτείς με όσους έχουν ασκήσει βία, λόγω ιδεολογικής ή άλλης ταύτισης ή συγγένειας προς το θύμα ή εχθρότητας προς το θύτη
- είτε υιοθετείς μια στάση μεταξύ αδιαφορίας και επικρότησης της βίαιης πράξης, λόγω απέχθειας προς το θύμα ή συμπάθειας προς το θύτη.
Το υπόλοιπο του άρθρου απευθύνεται στη δεύτερη κατηγορία ανθρώπων.
Το 1984 ο ελευθεριακός Λεωνίδας Χρηστάκης, σε μία μονογραφία* για τον εθνικισμό έγραφε:
“ Κατ’αρχήν χρειάζεται κάποιο ξεκαθάρισμα όρων. Το “εθνικό” εκφράζει ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει ένα σύνολο ανθρώπων ανεξάρτητα από τους εσωτερικούς διαχωρισμούς και τις σχέσεις εξουσίας αυτού του συνόλου. Το πρόβλημα προέρχεται συνήθως από εξωτερική επέμβαση, εξάρτηση, εκμετάλλευση κ.λ.π. Ετσι λόγου χάρη η εισβολή του τουρκικού κράτους το ‘74 έπληξε πρόσφυγες σα σύνολο … Ο εθνικισμός σ’οποιαδήποτε μορφή προβάλλει αυτό το πρόβλημα σαν κύριο και καθοριστικό της όλης κοινωνικής ζωής … και προσπαθεί να προβάλει μία αντίσταση απέναντι σ’ένα άγνωστο απειλητικό “Αλλο”… Σ’αυτό οφείλεται και η συχνή ανακάλυψη και προβολή ενός “άλλου” και στο εσωτερικό, π.χ. προδότες, συνωμότες κ.λ.π. “
Μέχρις εδώ δεν νομίζω να υπάρχει διαφωνία. (Σημειωτέον πάντως ότι το απειλητικο “άλλο” δεν είναι ίδιον μόνον των εθνικιστών.) Ο Χρηστάκης όμως συνεχίζει ως εξής:
” Ωστόσο η εξίσωση “ο εθνικισμός είναι μαλακία”, υπεραπλουστεύει την κατάσταση και αποφεύγει το πρόβλημα. Γιατί πέρα από το γεγονός ότι ο εθνικισμός προβάλλει έστω και σαν μια αλλοτριωμένη απάντηση σε ένα παρ΄όλα αυτά υπαρκτό πρόβλημα, υπάρχει και το γεγονός ότι οι άνθρωποι παίρνουν σοβαρά το θέμα και το πιστεύουν. Η απήχηση του εθνικισμού σαν ιδεολογία εκφράζει ως ένα σημείο τη σημασία των προβλημάτων που τείνει να αντιμετωπίσει “
Εδώ δεν μπορούμε παρά να μη θυμηθούμε τον Κονδύλη ο οποίος αναφέρεται σε αλήθειες που ενώνουν μια ομάδα ατόμων ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για αλήθειες ή για μύθους. Εκείνο που μετράει είναι ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν αποφασίσει, έχουν επιλέξει να πιστεύουν μια αλήθεια (ή μιαν “αλήθεια”, αδιάφορο).
Και κάτι άλλο, ίσως εξίσου σημαντικό: Στην εισαγωγή του στο ίδιο κείμενο, ο Χρηστάκης μιλά για τον ιδεολογικό του αντίπαλο – εν προκειμένω τους Κύπριους Μαρξιστοενωτικούς – και ξεκαθαρίζει: “το γεγονός ότι οι απόψεις μας διαφέρουν διαμετρικά και το ότι στο κείμενο υπάρχει μια (έντονη ή μη) κριτική των αντιλήψεών τους, θάταν τελείως λάθος να παρεξηγηθεί αυτή η κριτική πολιτικών θέσεων σαν κριτική ήθους και συνέπειας αυτών των ανθρώπων”
* Η Κύπρος το εθνικό και ο εθνικισμός. Μία ελευθεριακή ανάλυση. Φύλλα Πορείας 3
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Μπακούνιν και Ρεσάλτο
απολίτικο
Ο συντονιστής της τηλεοπτικής συζήτησης έχει καλέσει υποψήφιες κομμάτων – μόνο γυναίκες. Τις ρωτάει για το γερμανικό εκλογικό σύστημα και αν θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην Ελλάδα. Η εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ απαντάει κάτι πολιτικάντικο με ένα απειλητικό μετά-τις-εκλογές-θα-δείτε-τι-θα-πάθετε ύφος. Η Συριζοπούλα συμπαθέστατη και με πνευματικές ανησυχίες, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος χωρίς πνευματικές ανησυχίες, της πετάει χαρούμενα κάτι για πελατειακό σύστημα και η Πασόκα της ανταπαντά με ένα χαμόγελο όλο δόντια. Η εκπρόσωπος του ΚΚΕ ”απαγγέλλει” κάτι το οποίο ήταν σωστό και ο συντονιστής την κοιτά με συγκατάβαση σαν να λέει στο κοινό “τις αφήνουμε να λένε και καμια μαλακία”, συγκατάβαση για την οποία η ομιλήτρια φάνηκε να είναι ευγνώμων. Η υποψήφια του τραλαΛΑΟΣ, η οποία φορούσε σταυρουλάκι, σαν κόσμημα, αφού αντάλλαξε μερικά χαριτωμένα για τον τονισμό του κόμματος, κατάφερε να αναφερθεί στην Αγιασοφιά σε μια ερώτηση για το εκλογικό σύστημα! Για την υποψήφια των Οικολόγων-Μαύρων ο συντονιστής μάς τόνισε ότι ο πατέρας της ήταν πολύ αριστερός – προφανώς διότι νόμιζε ότι η αριστεροσύνη είναι κληρονομικό. Την εκπρόσωπο της ΝΔ την άφησα για το τέλος: ήταν η μόνη που δεν κατάλαβε καν την ερώτηση!
Κολλημένος με τα γκάλοπ
Μια επιστημονικότατη μέθοδος πρόβλεψης του εκλογικού αποτελέσματος είναι και οι τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων Βρυξέλλες- Αθήνα για τις ημέρες των εκλογών. Τιμώνται 50 ευρώ αν τα αγοράσεις από το ΠΑΣΟΚ και μόνον 40 ευρώ αν στα πουλήσει η ΝΔ. Νόμος προσφοράς και ζήτησης! Πληροφορίες στα γραφεία των κομμάτων.
Οπως λέει κι ο Μ., “περίμενε, θα πέσουν κι άλλο”
της Ανάπτυξης
” Οταν ένας Ευρωπαίος διαμαρτύρεται για την καταστροφή των τροπικών δασών, το αντεπιχείρημα είναι συχνά ότι πρόκειται για διαμαρτυρία των πλουσίων που τους αρέσει γενικώς και αορίστως το πράσινο ενώ οι ντόπιοι πληθυσμού χρειάζονται λεωφόρους και ανάπτυξη. Ποιος έχει δίκιο;
Μία ομάδα Γάλλων ερευνητών μελέτησε την κατάσταση 286 οικισμών της Αμαζονίας οι οποίοι, άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, είχαν αποψιλώσει τα γύρω δάση. Το πόρισμα ήταν ότι η αποψίλωση - με εν συνεχεία υλοτομία και χρήση των εκτάσεων ως βοσκότοπων - δημιουργεί πλούτο για καμια εικοσαετία το πολύ και στη συνέχεια το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων των εν λόγω περιοχών πέφτει σε σχέση με αυτό των κατοίκων των μη αποψιλωμένων περιοχών. Αρα μία (οικονομική) τρύπα στο νερό, συν τοις άλλοις.”
[ Αρθρο του A. Fischetti στο Charlie Hebdo, 16.09.09 Απόδοση: herrk ]
Θέσαμε το άρθρο υπόψιν του Ανώνυμου Εργολάβου, ο οποίος μάς απάντησε: ” Μια εικοσαετία; Ξέρεις πόσα θα χω βγάλει εγώ σε μια εικοσαετία; Και εν πάση περιπτώσει, αν μπορείς εμπόδισέ με…”
Και γιατί δεν μάς το λες;*
Με τα πρόσωπα που περιβάλλουν τον πιθανώς μελλοντικό πρωθυπουργό (πχ στη ομιλία της ΔΕΘ) δύσκολα αντιστέκεται κανείς σε ρηχούς φυσιογνωμισμούς: συνειρμικά λοιπόν ανακαλώ την παρομοίωση ενός Αμερικανού οικονομολόγου** ο οποίος εξισώνει την κυβέρνηση με έναν ληστή που εγκαθίσταται μόνιμα σε μία περιοχή για να την απομυζήσει. Ο ληστής ξέρει ότι αν πάρει πάρα πολλά από τους κατοίκους φέτος, αυτοί δεν θα έχουν κίνητρο να παράγουν του χρόνου.
Μέχρις εδώ καλά. Οι κάτοικοι είναι συγκριτικά ικανοποιημένοι γιατί δεν υπάρχει αναρχία, δηλαδή πόλεμος πάντων εναντίων πάντων, και γιατί η κλοπή παραμένει σε λογικά επίπεδα. Επιπλέον, ένας νοήμων ληστής, ο οποίος σκέφτεται τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα, δημιουργεί υποδομές, ώστε να αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας (και, παρεμπιπτόντως, να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής ή αν όχι η ποιότητα ζωής τουλάχιστον το βιοτικό επίπεδο) και κυρίως προστατεύει την επικράτειά του από άλλους ληστές (το οποίο, παρεμπιπτόντως πάλι, ευνοεί τους κατοίκους)
Πώς γίνεται όμως ένας ο ληστής να μη θέλει να προστατεύσει την επικράτειά του; Δεν αντιτίθεται αυτό στα μακροπρόθεσμα συμφέροντά του;
Η απάντηση είναι ότι δεν πρόκειται πάντα για την επικράτειά “του”. Μπορεί απλώς να τελεί σε υπαλληλική σχέση ως προς κάποιον εντολέα. Η κάτι μεταξύ των δύο, δηλαδή ως ένα βαθμό τσιφλίκι δικό του ως ένα άλλο βαθμό μισθωμένο. Την εντύπωση ότι πρόκειται περισσότερο για μίσθωση την επιτείνει και ο ντε φάκτο περιορισμός της κυβερνητικής θητείας σε μία επταετία το πολύ: πρόκειται για σύμβαση ορισμένου χρόνου. Είναι σαν να δηλώνεται στο ληστή ότι δεν μπορεί να ελπίζει σε μακροπρόθεσμα συμφέροντα άρα δεν χρειάζεται και να λάβει και μακροπρόθεσμες αποφάσεις.
Ο ληστής είναι λοιπόν μάλλον είναι εν μέρει εντολοδόχος. Για το ποιος είναι ο εντολέας του ομολογώ άγνοια. Αν κάποιος γνωρίζει, παρακαλώ να μάς ενημερώσει.
* “Και γιατί, και γιατί δεν μας το λες / μόνο βγαίνεις στον κόσμο όλο κλάψες και ψευτιές;” (Δ. Σαββόπουλος). Η απάντηση είναι: θέλει και ρώτημα;
** Mancur Olson
Η δεξιά είναι αριστερά;
Αριστερός με δεξί πορτοφόλι λέει η λαϊκή σοφία – για την ακρίβεια η σοφία των δεξιών και απολίτικων που αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα – και εννοεί ότι πλούτος και αριστερή τοποθέτηση δεν συμβιβάζονται. Και ως συνήθως η λαϊκή σοφία είναι εύστοχη:
Κατ’ αρχάς αναγνωρίζει ότι ο πολύς πλούτος κατά τεκμήριο αποκτάται πάντα με ανέντιμα μέσα – ας θυμηθούμε τι έλεγε ο Αλλος για το παλαμάρι και τη βελόνα.
Κατά δεύτερον υπονοεί ότι ο αριστερός οφείλει να χρησιμοποιεί τίμια μέσα, αλλιώς τι αριστερός είναι; Εδώ η αριστερά ψελλίζει μια ένσταση ότι το θέμα δεν είναι ατομικό αλλά συλλογικό αλλά βέβαια αυτό δεν κλονίζει στο παραμικρό τη λαϊκή σοφία, η οποία περιμένει από την αριστερά μιαν άλλη ηθική συμπεριφορά σε ατομικό επίπεδο και όχι μια μέλλουσα και αβέβαιη κοινωνική δικαιοσύνη (είναι γνωστό ότι η λαϊκή σοφία είναι κατά βάθος καταστασιακών προδιαγραφών). Ισως η αριστερά να θέλει να προσθέσει ότι δεν έχει σημασία η προσωπική εντιμότητα του ασκούντος πολιτική αλλά το περιεχόμενο της πολιτικής που ασκεί. Δεν το λέει όμως, γιατί οι δεξιοί θα καγχάσουν πάραυτα: το ήξεραν ήδη.
Κατά τρίτον υπενθυμίζει έμμεσα ότι όσοι επιδιώκουν κοινωνική αλλαγή οφείλουν να προτείνουν πρωτίστως νέα κλίμακα αξιών και όχι να εκθέτουν απόψεις.
Οφείλουμε βέβαια να παραδεχτούμε ότι η δεξιά σοφία είναι συνάμα και κουτοπόνηρη: περιμένει μιαν αριστερά ηθική, η οποία θα αίρει τις αμαρτίες της ώστε η ίδια να συνεχίσει να τις διαπράττει (μα δεν βαρέθηκε πια;). Και έχει δίκιο από τη μεριά της: εάν δεν σέρφαρε, ενίοτε βυθιζόμενη, στους οικείους της βούρκους δεν θα ήταν δεξιά, θα ήταν αριστερά…
Ονειρα γλυκα
“Στο δρόμο βλέπω πεταμένη μια κλειδαριά χωρίς πόρτα. Πολύς κόσμος κάνει ουρά κραδαίνοντας ένα κλειδί. Περιμένουν τη σειρά τους: θέλουν να δοκιμάσουν να την ανοίξουν. Κανείς δεν τα καταφέρνει και όλοι απελπίζονται. Μα γιατί θέλουν ν’ανοίξουν μια κλειδαριά χωρίς πόρτα;”
Πεζό ποίημα του Χοδορόφσκι (Alejandro Jodorowsky) από τη συλλογή Ονειρα γλυκά (Sueños felices, 1997). Μτφ. herrk. Στη φωτογραφία το πατρικό του συγγραφέα. Είμαστε πάντα στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας στην Ελλάδα. Μείνετε συντονισμένοι. Ακολουθεί κι άλλο ένα:
“Είμαι στο κελί μιας φυλακής μαζί με μερικούς φίλους. Ξαφνικά αρχίζω να πηδάω από τον έναν τοίχο στον άλλο και καταλήγω να πατάω στο ταβάνι. Σκέφτομαι με χαρά: ΄Σαν να χορεύω. Αν μπορούσα να λυγίζω και τα γόνατά μου θα ήμουν τέλειος. Ουδέν κακό αμιγές καλού, βέβαια. Ετσι δεν θα χρειάζεται να προσκυνώ και κανέναν.΄”
Σαρλότ
Η Σαρλότ Ράμπλινγκ
μάλλον δεν θα ψηφίσει στις ελληνικές εκλογές. Τις μέρες εκείνες θα απαγγέλλει Καβάφη στις Βρυξέλλες. Και μετά σού λένε μερικοί ότι δεν υπάρχει Θεός.
Το νόημα της ζωής (καθε φθινόπωρο τα ίδια)
Πήγα στην Κέρκυρα να ησυχάσω. Μετά από κάμποσες βδομάδες με κούρασε η τουριστική πολυκοσμία της και ξεκίνησα για τους Παξούς. Εκεί ήταν σαφώς πιο ήρεμα τα πράγματα.
“Και πώς είναι ο χειμώνας εδώ;”, ρωτάω έναν Παξινό. “Πολύ ωραίος” μού λέει, ”παρέες, τσίπουρα, ψάρεμα… θ’ ανοίξω κι ένα μαγαζί… Ψάχνω όμως κι ένα κτήμα στους Αντίπαξους (15 μόνιμοι κάτοικοι) για να μπορώ να ‘χω την ησυχία μου.”
Σχετικά:
Ελεύθερος
με περιοριστικούς όρους. Συγκεκριμένα πρέπει να παρουσιάζεται δύο φορές το μήνα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του Σύριζα της περιοχής του.
Εν τω μεταξύ ιδού και το πρόσωπο του ηλικιωμένου που ευθύνεται αποκλειστικά και εξολοκλήρου για τις προπέρσινες φωτιές στην Ηλεία (έψηνε κόλλυβα. Λοιπές λεπτομέρειες στον τύπο).
Ιωάννης Κωλέττης
ρεζουμέ
Αποκύηματα της φαντασίας μερικών κακόβουλων ότι το herrk χρηματοδοτείται από γνωστή γερμανική εταιρεία. Στην απίθανη περίπτωση που κάτι τέτοιο συνέβη χωρίς να το αντιληφθώ, πρόκειται για ανάξια λόγου μικροποσά. Τυχόν μεγαλύτερα ποσά δεν μπήκαν στην τσέπη μου αλλα διατέθηκαν για τους σκοπούς του συλλόγου προώθησης της κερκυραϊκής μάντολας. Εν πάση περιπτωσει αφήστε τα κουτσομπολια και κοιταξτε πώς θα γλυτώσουμε από τη γρίπη.
Μπορείς να βγάλεις λεφτά απ’ το blogging;
Μπλογκ κλείνουν, μπλογκ ανοίγουν, κίτρινα μπλογκ κάνουν τον κύκλο τους… Κακά τα ψέμματα, κάποια στιγμή έρχεται κι η ενηλικίωση της μπλογκόσφαιρας. Κι η διαφήμιση στο μπλογκ, όσο και να σε βρίσκει αντίθετο ιδεολογικά, όσο και να ξενίζει τον αναγνώστη, είναι η μόνη λύση για να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που θέλεις. Εντάξει, θα χάσεις μερικούς κολλημένους στην αρχή, αλλά σε βάθος χρόνου ο αναγνώστης θα το συνηθίσει. Ετσι δεν γίνεται πάντα;
Παραθέτω ένα λινκ για να δεις πώς μπορείς να κερδίσεις λεφτά από το μπλόγκινγκ και να κρίνεις μόνος σου αν αξίζει και στην τελική, δεν ξέρω. Το ζουμί πάντως είναι στο τέλος, γι’ αυτό διάβασέ το προσεχτικά.
Υ.Γ. Κι άλλοι τα βλέπουνε εξίσου νηφάλια τα πράματα.
παλιομοδίτικο
Μερικά παραμύθια τα ακούς τόσο συχνά που κάποτε αρχίζεις και τα πιστεύεις. Ένα απ’ αυτά είναι και το παραμύθι περί τεχνολογικής προόδου: Από την Αναγέννηση και μετά, λοιπόν, υποτίθεται ότι άνθρωπος επινοεί ολοένα και πιο τελειοποιημένα εργαλεία χάρη στα οποία βλέπει καλύτερα: παράδειγμα η ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Αυτό που ο Ντύρερ μελετούσε με το μάτι και απεικόνιζε στη συνέχεια στο χαρτί, σήμερα γίνεται με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια. Ενας καλλιτέχνης λοιπόν που ζωγραφίζει σήμερα όπως οι παλιοί, αντιμετωπίζεται σαν κάποιον που χρησιμοποιεί άμαξα για να πηγαίνει στο γραφείο, σαν κάποιον δηλαδή που περιπλέκει τα πράγματα δίχως λόγο.
Η ζωγράφος Α. Αλμπους δεν τα έχει ακούσει αυτά τα παραμύθια. Ζει και δουλεύει χαλαρά, πολύ χαλαρά. Αναπαριστά ρεαλιστικά πουλιά και έντομα, σε πίνακες ή ως εικονογράφηση βιβλίων. Στο σπίτι της στο Μόναχο δεν υπάρχει τηλεόραση ούτε υπολογιστής. Οι τοίχοι είναι γυμνοί, με εξαίρεση κάποια λιγοστά κάδρα και ένα έπιπλο με βαζάκια σκόνες. Με αυτές παρασκευάζει τα χρώματα για τους πίνακές της.
«Οι σκόνες δεν διαφέρουν μόνο ως προς το χρώμα», εξηγεί στο βιβλίο της (βλ. φωτογραφία) «αλλά και ως προς τη δομή τους: κάθε σκόνη, αντανακλά διαφορετικά το φως. Τα σύγχρονα συνθετικά χρώματα, αντιθέτως, έχουν ομοιογενή δομή. Τα εντυπωσιακά χρώματα μιας πεταλούδας οφείλονται στο συνδυασμό των χρωμάτων της με τις διαφορές στην υφή των φτερών της. Αυτό κάνει τα φτερά να ιριδίζουν. Οι παλιοί ζωγράφοι είχαν μπροστά τους τα μοντέλα τους, και μπορούσαν να τα μιμηθούν πειραματιζόμενοι με τις ιδιότητες της κάθε σκόνης.
«Τα πάντα μπορεί να θεωρηθούν σήμερα τέχνη», έλεγε χαριτολογώντας ένας συγγραφέας, «εκτός από το να ζωγραφίζεις με ρεαλιστική τεχνοτροπία». Γι αυτό και οι θαυμαστές της Αλμπους δεν προέρχονται από το κύκλωμα της τέχνης.
[ Από άρθρο της Julia Voss για τη ζωγράφο Anita Albus. Δημοσιεύθηκε στη γερμανική εφημερίδα FAZ στις 25.07.09. Περίληψη και μετάφραση: herrk. Η ζωγραφική ήταν βέβαια μόνο η αφορμή. Μπαίνει κι ο Αύγουστος... ]
Οι διακοπές του Θ. Ηλιόπουλου
προβλέπονται να είναι ιδιαίτερα οικονομικές φέτος.
Συνελήφθη το Δεκέμβριο 2008 χωρίς συμμετοχή σε επεισόδια με τη μέθοδο σύλληψης «στο σωρό» και εκ των υστέρων κατασκευής του κατηγορητηρίου.
Οπως λένε βουλευτές του Σύριζα σε ερώτησή τους “σύμφωνα με δημοσιεύματα η προσωρινή του κράτηση στηρίζεται αποκλειστικά στις καταθέσεις 2 αστυνομικών, που ισχυρίζονται ότι τον αναγνώρισαν (καταθέσεις τυπικά επαναλαμβανόμενες σε τέτοιου είδους συλλήψεις στην διάρκεια επεισοδίων)”.
Η πρακτική της Ελληνικής Αστυνομίας – στρέφομαι κατά όσων μου είναι εύκολο να συλλάβω, και όχι κατά αυτών που διαπράττουν αξιόποινες πράξεις - μάλλον στρέφει ολοένα και περισσότερο κόσμο σε πράξεις βίας. Το σκεπτικό: αφού κινδυνεύω να συλληφθώ ούτως ή άλλως, δεν πετάω και καμια πέτρα να το ευχαριστηθώ;
Βέβαια όσοι δουλεύετε ως μισθωτοί θα έχετε παρατηρήσει ότι ανάλογες πρακτικές ακολουθούν και εργοδότες, ιδίως εκεί που η εργασιακή σχέση δεν είναι επισφαλής: προσπαθώ να ξεζουμίσω τους πιο ευάλωτους και όχι τους λιγότερο παραγωγικούς (οι οποίοι δαγκώνουν αν τους πλησιάσεις).
Η Ελευθεροτυπία σημειώνει: συνιστά πρόσθετο λόγο προφυλάκισης το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος Θ. Ηλιόπουλος δηλώνει από την ημέρα της σύλληψής του σταθερά ότι είναι αθώος! «Επειδή η αντικοινωνική συμπεριφορά του τραυμάτισε τη δημοκρατία και έπληξε επί μακρόν την ασφάλεια των πολιτών. Επειδή ο κατηγορούμενος δεν έχει μετανοήσει ισχυριζόμενος ότι δήθεν ήταν περαστικός (…) θα πρέπει να εξακολουθήσει η προσωρινή του κράτηση για ένα εισέτι εξάμηνο».
Ευτυχώς με την προφυλάκιση αποσοβήθηκε ο κίνδυνος. Οπως μπορείτε να διαπιστώσετε και στο παρακάτω ντοκουμέντο, η δημοκρατία εξακολουθεί ακμαιότατη:
Αγκάθια
- “Γιατί αυτοί που είναι 40 χρονών μιλάνε για το τι έγινε πριν απο 20 χρόνια σα νάτανε χθες;” αναρωτιέται ο Α. (13 ετών).
Ο Κ. ακούει και θυμάται τη σκηνή (Φασμπίντερ;) με το νεκροταφείο όπου οι ημερομηνίες στους τάφους ήταν μερικούς μήνες ή το πολύ λίγα χρόνια, ας πούμε Χ. Σμιτ: Δεκ. 1956 – Απρ 1958. Τι είναι αυτό, νεκροταφείο βρεφών, ρωτάει ο ένας. Οχι, ήταν η περιόδος που αυτοί οι άνθρωποι ήταν πραγματικά ευτυχισμένοι.
[Φωτό: fm]
* * *
Από τις συζητήσεις για το τέλος των πραγμάτων του Επαναστατικού Αγώνα:
“η περίφημη ελληνική φιλοσοφία του Μέτρου, για την οποία πολλοί, σχεδόν όλοι, πιστεύουν ότι γεννήθηκε στην καρδιά ενός λαού που εκτιμούσε το μέτρο και το ασκούσε, ενώ ελάχιστοι σκέφτονται ότι για να εκτιμάς κάτι προϋποτίθεται η έλλειψή του. Μ’ άλλα λόγια, οι Ελληνες, αντίθετα π.χ. απ’ τους Σκανδιναβούς, θεμελίωσαν μια φιλοσοφία του Μέτρου ειδικά επειδή ο Νόμος αυτής της αντίληψης ήταν απαραίτητος σ’ έναν λαό δίχως μέτρο, λαό που κινδύνευε κατ’ αρχάς από τη διπολική ψυχική διακύμανση του μεσογειακού κλίματος, της ιδιοσυγκρασίας κ.τ.λ. Δεν επρόκειτο λοιπόν για λαό του Μέτρου αλλά για ανθρώπους που φιλοσοφούσαν περί μέτρου ή το επέβαλλαν με πολιτικούς και νομικούς διακανονισμούς ακριβώς επειδή αυτό έλειπε.”
διλήμματα
Απ’ έξω η πέτρα φαίνεται να κρατάει.
Από μέσα τι γίνεται; Βάλε, λέει, τσιμέντο ανάμεσα στις πέτρες (πολύ άσχημο) ή σοβάτισε το ολόκληρο. Σιγά μην βάλω και πλαστικό γκαζόν και νόβα. Αν το κρατήσω έτσι δηλαδή τι κίνδυνος υπάρχει; Μιλάμε για 60 πόντους τοίχο. Ξέρει κανείς από αυτά να μου πει;
Ανεπίκαιρα
Λίγος φιλανδικός συμβολισμός δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Αρχή του προηγούμενου αιώνα:
Συγκρατημένη (ή παραιτημένη) γκρίνια από τον Μ. Ενκελ (Magnus Enckell):
έργα του Σίμπεργκ (Hugo Simberg) στον καθεδρικό της φιλανδικής πόλης Τάμπερε:
και ο “Πληγωμένος άγγελος” του ιδίου. Περίεργο να τον βλέπεις σ’εκκλησία, έτσι δεν είναι;
Διάψευση
Η ελληνική αριστερά διαψεύδει τις φήμες για την κατάσταση της υγείας της και μέσω των εκπροσώπων της δηλώνει ότι είναι σε περίφημη κατάσταση. Κορίτσια και αγόρια, καλό καλοκαίρι !
Σιγά, η Αριστερά κοιμάται
Οταν το ελλαδικό καθεστώς πριν από χρόνια ξεκίνησε την αθρόα εισαγωγή μεταναστών (με τη μέθοδο της λαθρομετανάστευσης) είχε ασφαλώς υπόψη του τα οικονομικό και πολιτικό όφελος, την εξασφάλιση δηλαδή φτηνού και πειθηνιου (λογω επισφαλούς θέσης των μεταναστών) εργατικού δυναμικού. Στόχος ήταν να είναι η θέση τους όσο γίνεται πιο επισφαλής. Σε αυτό βοήθησαν τα ΜΜΕ και η Αστυνομία. Τα μεν μέσα μαζικής επιρροής, εκφράζοντας τόσο την άρχουσα τάξη όσο και το πλήθος των Ελλήνων μικροεργοδοτών που είχαν κάθε συμφέρον να κατηγορούν όσους εκμεταλλέυονταν (όποιος θέλει να ξεφορτωθεί το σκύλο του, λέει ότι είναι λυσσασμένος), καλλιέργησαν επιτήδεια τη σύγχυση μεταξύ - υπαρκτής - εισαγόμενης εγκληματικότητας και αλλοδαπών εργαζομένων, η δε Αστυνομία ανέλαβε το έργο της τρομοκράτησης δικαίων και αδίκων – με ιδιαίτερη προτίμηση πρός τους δίκαιους – φτάνοντας ενίοτε στο φόνο.
Τι έκανε η Αριστερά* για όλα αυτά; Κατήγγειλε - πολύ σωστά - τους συνεργούς (ΜΜΕ, Αστυνομία), όχι όμως τους ηθικούς αυτουργούς. Σιώπησε αμήχανα μπροστά στο φαινόμενο της εγκληματικότητας, λες και η προστασία της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας είναι ένα αντιδραστικό, μικροαστικό αίτημα. Εχασε έτσι την ευκαιρία να διαστείλει μετανάστες και παραβατικότητα. [ Η εισαγόμενη εγκληματικότητα ασφαλώς και είναι, εν μέρει τουλάχιστον, παρεπόμενο της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, αλλά βέβαια την ευθύνη για την εισαγωγή της δεν την έχουν οι μετανάστες αλλά η ελληνική πολιτική ηγεσία που προτίμησε την ανεξέλεγκτη από την ελεγχόμενη μετανάστευση. ]
Επέρριψε ευθύνες στον (έμφυτο μήπως;) ρατσισμό των Ελλήνων. Ο οποίος όντως υπάρχει. Απ’ όσο ξέραμε, όμως, η Αριστερά, τουλάχιστον η μαρξιστικών καταβολών, αναζητά τα αίτια των κοινωνικών φαινομένων και όχι μεταφυσικές εξηγήσεις. [Εσχάτως δε, η λύση που προτείνει στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης είναι να μην χρησιμοποιείται ο απαξιωτικός όρος "λαθρομετανάστης"...]
Πιο σοβαρό ακόμη: η καταγγελία του ρατσισμού έγινε στο όνομα της αρχής της πολυπολιτισμικότητας και όχι βάσει των υπαρκτών ζητημάτων που θέτει η μαζική μετανάστευση σε μία κοινωνία. Κι ας είναι γνωστό από την εποχή του Αριστοτέλη ότι όταν η εθνική σύνθεση μιας πόλης αλλάζει απότομα, το γεγονός αυτό καθ’ αυτό αρκεί για να πυροδοτήσει ταραχές (“Στασιωτικον και το μη ομοφυλον, εως αν συμπνευση” Πολιτικά, 1303). Και Αριστοτέλη να μην έχεις διαβάσει, το καταλαβαίνεις, αρκεί να διαθέτεις κοινό νου, κάτι που στην Αριστερά παιδιόθεν σπανίζει.
Η ελληνική αριστερά λοιπόν δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να ακολουθήσει το ευρωπαϊκό μοντέλο της κεντροαριστεράς, “η οποία, την προηγούμενη εποχή της οικονομικής ανόδου, αναδείχθηκε στην κατ’ εξοχήν παράταξη της παγκοσμιοποίησης και των δογμάτων της – ελεύθερες αγορές, αέναη διεύρυνση της Ένωσης, υπέρβαση των κάθε είδους συνόρων. Το αποτέλεσμα είναι να εμφανίζεται σήμερα ως ο τυπικός εκπρόσωπος εκείνου ακριβώς του μοντέλου που καταρρέει, ενώ η Κεντροδεξιά καταφέρνει να κρατάει μια επαφή με τα λαϊκά στρώματα, ποντάροντας στα προσφιλή της θέματα της ασφάλειας, της δημόσιας τάξης και της πατρίδας.” **
Ποιος είναι λοιπόν σήμερα υπεύθυνος, στα μάτια της ελληνικής κοινής γώμης για την κατάσταση αυτή; Οσοι την επεδίωξαν, δηλαδή οι ελληνικές οικονομικές ελίτ; Μα τι σχέση να έχουν αυτοί; Μήπως όσοι υλοποίησαν την πολιτική που οδήγησε ως εδώ, δηλαδή οι κυβερνώντες της Ελληνικής Δημοκρατίας; Μα τι να σού κάνουν κι αυτοί οι κακόμοιροι / ανίκανοι (διαγράψτε τη λέξη που δεν σάς ταιριάζει); Ε, τότε ποιός φταίει; Μα φυσικά η Αριστερά των πολυπολιτισμικών ιδεολογημάτων, η οποία αποτελεί τα ξερά που μαζί της καίγονται και τα χλωρά του όποιου πολιτικού φιλελευθερισμού εκπροσωπεί.
Μήπως μίλησε κανείς για αυταρχισμό; Αν είναι να τον αναλύουν όσοι είναι συνεργοί στην άνοδό του, ευχαριστώ δεν θα πάρω.
* Βασικά ο Σύριζα, ο οποίος γενικά φταίει, είτε όταν έχει λάθος πολιτική (το συνηθέστερο) είτε όχι … - ** Πηγή του παραθέματος: εδώ . Επιπλέον: ενδιαφέρουσες συζητήσεις: Ε-κυνική, εδώ και Μανιτάρι, εδώ.
γνωστά μυστικά
“… πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι όπως όλα τα σύγχρονα πολιτεύματα έτσι και το ελληνικό δεν είναι δημοκρατικό. Είναι αστείος ο ισχυρισμός ότι ένα πολιτικό σύστημα που συγχέεται εξολοκλήρου με το κράτος είναι δημοκρατικό. Αυτά λέγονται για να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι ούτε δημοκρατικό ούτε αντιπροσωπευτικό είναι το σύγχρονο σύστημα. Δημοκρατικό είναι ένα σύστημα όταν το κατέχει ο λαός, συγκροτημένος σε δήμο, όταν αυτοκυβερνιέται. Θα ήταν έστω αντιπροσωπευτικό το σημερινό πολιτικό σύστημα εάν ο λαός κατείχε την ιδιότητα του εντολέα. Τότε ο λαός θα καθόριζε την ακολουθητέα πολιτική και ο πολιτικός απλώς θα την εφάρμοζε. Αυτό όμως δεν συμβαίνει πουθενά. Αν διαβάσει κανείς το Σύνταγμά μας θα διαπιστώσει ότι ο πολιτικός δεν αντιπροσωπεύει το λαό αλλά το έθνος. Που όμως ο πολιτικός αυτο-ορίζεται αρμόδιος να προσδιορίσει το συμφέρον του. Σήμερα ο πολιτικός κατέχει και την ιδιότητα του εντολέα και του εντολοδόχου.
[...]
Η «κοινωνία πολιτών» όπως την ορίζουν οι σύγχρονοί μας στοχαστές δεν είναι η κοινωνία των πολιτών αλλά οι ομάδες συμφερόντων που παρεμβαίνουν στην πολιτική σκηνή. Οι περισσότερες από αυτές είτε εκφράζουν συμφέροντα που αντιστρατεύονται την κοινωνία (π.χ. οι βιομήχανοι έναντι της κοινωνίας της εργασίας) είτε είναι κρατικοδίαιτες, διαπλέκονται με τους φορείς του κράτους. Η κοινωνία βρίσκεται σε πολιτική ομηρία, στην οποία την έχουν καθυποτάξει οι διαπλεκόμενοι πολιτικοί, οι τηλεκράτορες και οι θεράποντές τους.”
Μην πείτε στη μάνα μου ότι είμαι δ…
Κ. ΖΟΥΡΑΡΙΣ: […] ήμουν τότε ακόμη Δικηγόρος ασκούμενος.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ: Δικηγόρος;
Κ. ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Ναι, εξ ου και λατρεύω, είμαι ο μόνος Έλλην ίσως που αγαπάει τόσο πολύ πραγματικά την χούντα διότι με διέγραψε από τα αρχεία του Δικηγορικού Συλλόγου και με έσωσε η χούντα πραγματικά εμένα.
[…] Σ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ: Κύριε Πρόεδρε θα κάνω κάτι, το οποίο κατά την ταπεινή μου άποψη έπρεπε να κάνετε εσείς, όταν ο κ. Ζουράρις έκανε μια αναφορά για το δικηγορικό σώμα. Και θα πω ότι δεν ξέρω, εάν πρέπει να είναι ο ίδιος ευγνώμων προς την χούντα που τον διέγραψε από τον Δικηγορικό Σύλλογο, ή το δικηγορικό σώμα ευγνώμων προς την χούντα που δεν έχει τον κ. Ζουράρι στις τάξεις του.
Κ. ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Το συναμφότερον κ. συνήγορε απόλυτο δίκιο έχετε. Απηλλάγητε και εσείς και εγώ.
[…] Δ. ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ: Μιλήσατε ότι σώθηκε και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών σώθηκαν και οι δικηγόροι όταν σας διέγραψαν ως ασκούμενο αν κατάλαβα καλά. Θα σας υπενθυμίσω όμως αν υπάρχει κάποια τάξη, κάποιο στρώμα του ελληνικού λαού που αντιστάθηκε κατά πλειοψηφία κατά της χούντας ήταν οι δικηγόροι, για να μην πω και μόνον. Και να μην ξεχνάτε ότι στα Στρατοδικεία οι δικηγόροι έδωσαν το ενεργό και μεγάλο παρών, είτε ως δικηγόροι συνήγοροι.
[…] ΠΡΟΕΔΡΟΣ: […] Ερωτήσεις έχετε να κάνετε; Ο μάρτυρας ήρθε εδώ για να τον ρωτάμε , όχι για να του κάνουμε μάθημα. Αυτές είναι οι απόψεις του.
Κ. ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Κύριε συνήγορε την επικροτώ την άποψή σας, παρακαλώ. Την παρατήρηση την τελευταία του κ. συνηγόρου την αποδίδω απλώς στα ετοιμόρροπα ελληνικά του.
Πηγή: http://www.eksegersi.gr/katatheseis2/katatheseis11/zouraris.htm
Μπορείς να είσαι, ως χαρακτήρας, παράδειγμα προς αποφυγήν και σε συγκεκριμένες περιπτώσεις να έχεις δίκιο; Είναι αυτονόητο ότι μπορείς: το ένα είναι άσχετο από το άλλο.
Σκηνές από ένα γάμο
Στο μαγαζί απέναντι όλο τσακώνονται. Θα μου πεις λογικό δεν είναι; Η αγορά δεν κινείται πια. Ναι, αλλά εκεί κινείται ακόμα λιγότερο. Και να σου πω κάτι, με το συμπάθειο; Δίκιο έχουν οι πελάτες που αραιώνουν. Δεν μπορείς να πουλάς εικονίτσες αγίων και τσόντες μαζί. Η εικονίτσες θα πουλάς ή τσόντες. Γιατί αυτοί που ζητάνε εικονίτσες δεν θα θέλουν να μπουν σε μαγαζί που πουλά τσόντες και τούμπαλιν. Δεν είναι πρέπον ούτε για τους μεν ούτε για τους δε, πώς να το κάνουμε.
Πες αυτό πάει στα κομμάτια. Αμ το άλλο; Δύο συνεταίροι που ο καθένας αλλού κοιτάει. Τι δύο, δηλαδή, σαρανταδύο πες καλύτερα, αλλά δύο είναι οι βασικοί ας πούμε. Ο ένας λοιπόν θέλει να συνεργαστεί με μεγάλη αλυσίδα εμπορικών καταστημάτων ο άλλος θέλει πρώτα να επεκταθεί το μαγαζί και μετά βλέπουμε. Δύσκολα γίνεται χωριό έτσι, δε συμφωνείς; Να μην πούμε για τις πωλήτριες. Τσαχπίνα ή μία, κωλοπετσωμένη η άλλη, δεν ξέρει ποια να σε πρωτοεξυπηρετήσει – ούτε κι εσύ ξέρεις σε ποια θα ζητήσεις τι όμως, είναι λίγο μπερδεμένα τα πράγματα δεν ξέρεις ποια είναι η δουλεια της μιας και ποια της αλληνής.
Το πιο καλό δε στό ‘πα: το μαγαζί είναι γνωστό στην πιάτσα με δύο ονόματα! Αμέτι μοχαμέτι τό χουνε βάλει να ζαλίσουνε τον κόσμο. Θα μού πεις δεν είναι δικό σου το μαγαζί, τι ανακατεύεσαι; Σωστό κι αυτό. Ετσι μωρέ, κουβέντα να γίνεται. (Και μεις, εδώ που τα λέμε, μύγες βαράμε, τι νομίζεις).
Νέα τακτική κλοπής με τη «μέθοδο της απασχόλησης»
Επιτήδειοι έχουν αρχίσει να εφαρμόζουν τη λεγόμενη μέθοδο της απασχόλησης για να κλέβουν ψήφους από χρήστες των εκλογικών τμημάτων, προειδοποιεί η Ένωση Τραπεζών Ελλάδος
Οι δράστες κινούνται σε ομάδες τουλάχιστον δύο ατόμων, εξηγεί η σχετική ανακοίνωση.
Ένα άτομο
προσεγγίζει πελάτες που χρησιμοποιούν το εκλογικό τμήμα και αρχικά καταγράφει τις οργισμένες αντιδράσεις τους. Στη συνέχεια τους αποσπά την προσοχή κλωτσώντας τους και ρίχνοντας κάτω ένα πράσινο χαρτονόμισμα.
Ένας δεύτερος δράστης
πείθει τότε τον πελάτη να απομακρυνθεί για λίγο προκειμένου να πάρει το χαρτονόμισμα που δήθεν του έπεσε, ενώ την ίδια στιγμή ένας συνεργός του με την πρόφαση ότι τιμωρεί αυτόν που έριξε την κλωτσιά αφαιρεί ταχυδακτυλουργικά την ψήφο από το εκλογικό κέντρο.
Όταν ο πελάτης απομακρύνεται ανύποπτος, οι δράστες πραγματοποιούν επιτόπου κι άλλες αναλήψεις ψήφων.
Η Ένωση Τραπεζών Ελλάδος συνιστά στους κατόχους εκλογικού δικαιώματος να ψηφίζουν κατευθείαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και να μην το πολυβασανίζουν και επισημαίνουν: “να δούμε τι άλλο θα βρούμε για να σάς απασχολούμε.” (Πρωτότυπο: εδώ)
Συνέντευξη Βανεγκέμ
Ο βέλγος Ραούλ Βανεγκέμ, 75 ετών σήμερα, μέλος της Καταστασιακής Διεθνούς μέχρι το 1970, δεν δίνει συχνά συνεντεύξεις. Εκανε μία εξαίρεση για το γαλλικό περιοδικό La Décroissance*, αποσπάσματα της οποίας μεταφράζω παρακάτω
Πιστεύετε ότι υπάρχει μια οπισθοχώρηση σε σχέση με το ριζοσπαστισμό του Μάη του ‘68, όσον αφορά την κριτική στην καταναλωτική κοινωνία; Οτι χάσαμε δηλαδή 40 χρόνια;
Μέσα σε σαράντα χρόνια η απομόνωση του ανθρώπου, το άγχος, η παραίτηση κι η δυσκολία επιβίωσης δεν σταμάτησαν να εντείνονται. Ο κόσμος όμως συνειδητοποιεί ολοένα και λιγότερο την κατάσταση αυτή. Εχει διαδοθεί η ψευδαίσθηση ότι αν έχεις στην κατοχή σου πολλά αγαθά, μπορείς να παρακάμψεις το γεγονός ότι ουσιαστικά δε ζεις.
Αργά ή γρήγορα όμως θα αρχίσουμε πάλι να καταλαβαίνουμε τι γίνεται. Ο κίνδυνος που διατρέχουμε σήμερα είναι όλη αυτή η συναισθηματική στέρηση να καταλήξει σε τυφλή βία αντί να δημιουργήσει προϋποθέσεις πραγματικής αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων. Ηρθε η ώρα να ανακαλύψουμε τις αυτοδιαχειριζόμενες κοινωνίες, όπως στην Κομμούνα του Παρισιού ή στα εργατικά και αγροτικά συμβούλια του ‘17 στη Ρωσία πριν αυτά διαλυθούν από το Λένιν και τον Τρότσκι.
Μια που είστε ειδικός στη μεσαιωνική ιστορία, να τολμήσουμε την ερώτηση: Μήπως η ιδέα της απο-ανάπτυξης είναι απλώς μια σύγχρονη αίρεση;
Δεν υπάρχει αίρεση χωρίς ορθοδοξία. Το δόγμα δίνει νόημα στις αιρέσεις και τις ορίζει σε σχέση με τον εαυτό του. Ο κίνδυνος που ενυπάρχει στην ιδέα της απο-ανάπτυξης είναι να τονιστεί η οικονομική της διάσταση. Ομως, η εγκαθίδρυση μιας πραγματικά ανθρώπινης κοινωνίας σημαίνει το τέλος της οικονομίας ως κυρίαρχης μορφής οργάνωσης, το τέλος με άλλα λόγια μιας οικονομίας που βασίζεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου και της φύσης.
Ο κομμουνισμός κατά τον Λένιν ήταν “σοβιέτ συν εξηλεκτρισμός”. Βλέποντας τα καταστρεπτικά αποτελέσματα στα οποία οδήγησε αυτή η αντίληψη, ξέρουμε, τουλάχιστον, πόσο απατηλές είναι παρόμοιες ιδέες. Εχουμε την ευκαιρία να αποφύγουμε τα ίδια λάθη. Ο δρόμος μας; Αλληλεγγύη, αυτοδιαχείριση και έλεγχος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Γι’αυτό εξάλλου υποστηρίζω, μαζί με τον Ελληνα διάδοχο του Αντρέ Μπρετόν, τους αγώνες που ακούω ότι κάνει ο Ελληνας υποψήφιος ευρωβουλευτής Τρεμόπουλος…
* Τεύχος Ιουνίου 2009. “Décroissance” αποδίδεται ελληνικά ως “απο-ανάπτυξη”. Ενα σύντομο, καλογραμμένο άρθρο για το τι είναι απο-ανάπτυξη, εδώ. Η τελευταία φράση που αποδίδω στον Βανεγκέμ είναι αποκύημα της δημιουργικής φαντασίας μου. Φωτογραφίες από εδώ
Τα πρώτα αποτελέσματα
… ερχονται από την Ολλανδία, όπου οι ευρωεκλογές έγιναν χτες: σοβαρή μείωση ποσοστών για τα δύο μεγαλύτερα κόμματα εξουσίας (χριστιανοδημοκρατικό και σοσιαλιστικό) τα οποία συγκυβερνούν με βάση της αρχές του νεοφιλελευθερισμού, μεγάλη άνοδος της ακροδεξιάς αλλά και φιλελευθέρων (!) και μικρή άνοδος αριστεράς η οποία αθροιστικά φτάνει το 16%.
Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης τι ψηφίζει;
Οταν λύσουμε το θέμα που προέκυψε με το Νάνο Βαλαωρίτη, αν δηλαδή ψηφίζει Σύριζα ή Πράσινους,
καιρός να ακούσουμε τι λέει επ’αυτού και ο προπάππους του, ο Αριστοτέλης:
“Τί Ρήγας, τί Ρηγόπουλα! εἶν᾿ ὁ καινούριος κύρης,
ποὺ πλάκωσε μὲ ξένο βιὸ νὰ γένῃ νοικοκύρης.
Παληόφραγκοι, ποὺ πέφτουνε σὰν ὄρνια στὰ ψοφίμια,
ἐκεῖνοι πάντα κυνηγοὶ καὶ πάντα ἐμεῖς ἀγρίμια.” *
Μάλλον για ΚΚΕ (άντε, Ανταρσύα) ή Ζουραρικό τον κόβω. Εχουμε καμιά πρόσφατη δήλωσή του;
* Απόσπασμα από το “Φωτεινό” του Α. Βαλαωρίτη
Πλακάκια ή μοκέτα; Εσύ διαλέγεις!
Σε μεγάλη επιχείρηση η οποία περνούσε φάση συνδικαλιστικού αναβρασμού άρχισαν σχεδόν ταυτόχρονα να εμφανίζονται ερωτηματολόγια: οι εργαζόμενοι καλούνταν δημοκρατικότατα από τη διεύθυνση να επιλέξουν τι προτιμούν στα γραφεία τους: μοκέτα ή πλαστικά πλακάκια. Φυσικά είτε το ένα ψήφιζες είτε το άλλο είτε απείχες, ο στόχος της διεύθυνσης είχε επιτευχθεί: να ξεχαστούν για λίγο τα προβλήματα που αντιμετώπιζε.
Με τις εκλογές δεν είναι το ίδιο πράγμα ακριβώς. Ασφαλώς νομιμοποιούν ένα καθεστώς, ασφαλώς το αποτέλεσμά τους είναι λίγο πολύ προδιαγεγραμμένο επειδή τα μέσα μαζικής επιρροής είναι και ισχυρά και ελεγχόμενα, ασφαλώς σημαντικό μερίδιο ψήφων εξαγοράζεται λόγω του πελατειακού συστήματος. Τυχόν κατάργησή ή απαξίωσή τους όμως δεν θα έκανε το καθεστώς δημοκρατικότερο – το αντίθετο. Ασε που συχνά οι διαφορές πολιτικής είναι υπαρκτές.
Για να μην το πολυβασανίζω, μια που τα σχετικά με την εκλογική διαδικασία έχουν χιλιοειπωθεί: δεν έχω τίποτα κατά της αποχής, είναι αρκετά αξιοπρεπής στάση – πόσο μάλλον ενώπιον της φαιδρότητας του προεκλογικού θεάματος – απλώς εγώ θα πάω να ψηφίσω.
Το υλικό είναι από τον Πόντο και Αριστερά. Για την ακριβή πηγή, κλικ στις φωτογραφίες
Ανάβεις φωτιές
Εμπρησμός σήμερα στα κεντρικό προεκλογικό περίπτερο του Ανταρσύα! Την ευθύνη ανέλαβε με τηλεφώνημα στους Οικολόγους Πράσινους (trade mark registered), η Επαναστατική Οργάνωση “Κυριάκος Μητσοτάκης”. Το απόγευμα αντιπροσωπεία του Ανταρσύα θα διαμαρτυρηθεί εντόνως σε αυτούς που άναψαν τη φωτιά.
Στη φωτογραφία το περίπτερο ΜΕΤΑ τον εμπρησμό.
Μονοκομματισμός
Μέχρι πριν είκοσι χρόνια τα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπη ήταν ουσιαστικά μονοκομματικά αλλά με μια βιτρίνα πολυκομματισμού: στις εκλογές συμμετείχαν διάφορα μικρά κόμματα πέραν του κομμουνιστικού, τόσο όμως τα μικρά αυτά κόμματα, όσο και η ίδια η εκλογική διαδικασία, ήταν ελεγχόμενη από το καθεστώς ώστε να αποφευχθούν εκπλήξεις.
Τα μικρά κόμματα του μονοκομματισμού, ήταν πάντα δημιούργημα του καθεστώτος με σκοπό να διοχετευθεί σε αυτά μέρος της λαϊκής αγανάκτησης. Συνήθως δε έβριθαν πρακτόρων.
Αν βάλουμε στη θέση των ανατολικών καθεστώτων την Ελληνική Δημοκρατία και στη θέση του μονοκομματισμού το δικομματισμό θα δούμε ότι οι διαφορές όσον αφορά το πολιτικό καθεστώς δεν είναι τεράστιες. Η σημαντικότερη διαφορά είναι ότι η πλύση εγκεφάλου σήμερα είναι εντονότερη και η καταστολή ηπιότερη (μέχρι πότε όμως;) – υπενθυμίζουμε ότι πετυχημένη πλύση εγκεφάλου είναι αυτή που το θύμα δεν εκλαμβάνει ως προσπάθεια επηρεασμού.
Υπάρχει κι άλλη μία διαφορά: καθόλη την ιστορία του ανατολικοευρωπαϊκού μονοκομματισμού σε πολλά κράτη το τύποις μονολιθικό κομμουνιστικό κόμμα στέγαζε ουσιαστικά δύο φράξιες με πραγματικά διαφορετικό προσανατολισμό η καθεμία σε θέματα εσωτερικής πολιτικής. Αντίθετα στο σημερινό δικομματισμό οι διαφορές μεταξύ των δύο κομμάτων είναι ανύπαρκτες στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής και ελάχιστες στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής (με τους σοσιαλιστές πιο φιλοαμερικανούς). Στη φωτογραφία: τι αντικρύζεις όταν ανοίξεις μια τρύπα σε τείχος – από όποια πλευρά κι αν κοιτάξεις.
Μια μέρα στις Βρυξέλλες
Πρωι πρωι στις Βρυξέλλες φτάνω place de la concorde. Εξω από το Neon ναύτες και φαντάροι. Το λεωφορείο για Skaramagas γεμάτο. Αργησα πάλι – θα κάνω ότι δεν τρέχει τίποτα. Θα τη βγάλω σφουγγαρίζοντας όλο το Διοικητήριο και την ώρα που σφουγγαρίζουμε θα μιλάμε για διδακτορικά στη γλωσσολογία. Στον ελεύθερο χρόνο μου θα ανέβω στην ταράτσα και θα βρίζω δυνατά μόνος μου… Το απόγευμα όμως είναι δικό μου. Φεύγω σφαίρα για Liontaria και μετά Avgo. Λίγο αργότερα μπάνιο στο Kontogyalo (μπορείς ακόμα να κάνεις γυμνός μπάνιο). Ατενίζω τη Δύση που είναι μακριά. Τόσο μακριά που δεν φαίνεται καν… Εχει ανοίξει και το Thrumbi στο Palio Limani – ότι πρέπει για νωρίς το βράδυ. Μόνο να μην δω άλλους ναύτες για θα με ρίξει. Για αργότερα έχει Rondo και Paul κι όταν αρχίσει να χαράζει μάς περιμένει η καντίνα με τα σάντουιτς. Βέβαια πρέπει να σκεφτώ σοβαρά το μέλλον μου. Θα αρχίσω να σκέφτομαι από αύριο.
της Κορέας (κυριολεκτικά)
“Η Β. Κορέα στέλνει ένα μύνημα κυρίως στη νέα αμερικανική κυβέρνηση: μη μάς πιέζετε - υπάρχουμε και είμαστε επικίνδυνοι”, σύμφωνα με έναν ειδικό σε θέματα Κορέας. Αποσπάσματα από συνέντευξή του παρακάτω:
- Η πυρηνική δοκιμή της Β. Κορέας είναι καθαρά πολιτικός ελιγμός;
-Υπάρχει και ένας τεχνικός λόγος. Η πρώτη δοκιμή του 2006 δεν ήταν απόλυτα επιτυχής.
- Πώς αντιδρά ο κόσμος στη Ν. Κορέα; Φοβάται;
- Μπα, τα πυρηνικά της Β.Κορέας ενδιαφέρουν τους Νοτιοκορεάτες πολύ λιγότερο απ’ ότι φαντάζεται ο υπόλοιπος κόσμος. Ξέρουν ότι πρόκειται για πολιτικό παιχνίδι.
- Τι θέλει ο Κιμ (Πρόεδρος της Β.Κορεάς) τελικά;
- Λεφτά. Και την ησυχία του. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Σύντομα οι Βορειοκορεάτες θα επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για ένα διψήφιο ποσό εκατομμυρίων δολλαρίων – σε πετρέλαιο, ανθρωπιστική βοήθεια ή μετρητά. Θα υπάρξουν μερικοί γύροι διαπραγματεύσεων και μετά η Β.Κορέα θα αποχωρήσει.
- Η Β. Κορέα όμως έχει συμφωνήσει επανειλημμένα να διακόψει το πυρηνικό της πρόγραμμα.
- Πρόκειται για κινήσεις τακτικής. Η αποπυρηνικοποίηση είναι ενάντια στα συμεφέροντά της. Ποτέ δεν πρόκειται να το κάνει.
- Δεν υπάρχει κάποια πιο έξυπνη στρατηγική;
- Δύσκολα. Μπορούν βέβαια οι ΗΠΑ να αγνοήσουν τον Κιμ. Ούτως ή άλλως οι δυνατότητές του είναι περιορισμένες: δεν μπορεί να κάνει κάθε τόσο πυρηνικές δοκιμές για να τραβήξει την προσοχή. Για κάθε δοκιμή δαπανά έξι κιλά πλουτώνιο και η Β. Κορέα έχει περίπου 50 κιλά. Βέβαια ο Κιμ έχει κι άλλον άσσο στο μανίκι: μπορεί να δώσει τα πυρηνικά του σε κάποια αντιαμερικανική χώρα στη Μ.Ανατολή.
[από συνέντευξη του Ρώσου ιστορικού Α. Λάνκοφ στη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Rundschau (25.5.09), μτφ herrk]
ψηφίζω δαγκωτό…
… το ιστολόγιο Γκράνμα που όσο πάει γίνεται πιο συλλογικό και πιο ενδιαφέρον: πρωτογενή ρεπορτάζ, σοβαρότητα, έλλειψη διανοητικής μαλθακότητας. Με την ιδεολογική του γραμμή συμφωνώ μόνο εν μέρει - χοντρικά κινείται στις παρυφές του ΚΚΕ – είναι όμως σαφής χωρίς να είναι δογματική. Οσοι κινούνται σε άλλους χώρους και δεν το διαβάζουν, δεν θα χάσουν αν ρίξουν μια προσεκτική ματιά – ο επαγγελματισμός δεν έχει κομματική πατρίδα.
ευχαριστώ, θα πάρω βαρβαρότητα
“Καλό … κακό … έθνη … θρησκείες”. Πρόκειται για φράση από διαφήμιση του ΠΑΣΟΚ ενόψει των ευρωπαϊκών εκλογών στο Εκσυγχρονιστάν. Το νόημα που θέλει να περάσει είναι ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοι μιλάνε γι ‘αυτά τα βαρύγδουπα θέματα αντί να ασχοληθούν, όπως το ΠΑΣΟΚ, με την καθημερινότητα του πολίτη. Ασφαλώς, όπως σε κάθε προπαγάνδα, σε κάθε συνειδητή παραπληροφόρηση υπάρχει κι εδώ μια μεγάλη δόση αλήθειας: τέτοια θέματα χρησιμοποιούνται συχνά και μεγαλόστομα για να καλύψουν την απουσία πολιτικής. Ποιος δεν ξέρει ότι, ιδίως από τον Εμφύλιο έως την τελευταία δικτατορία, ο ρητορικός εθνικισμός και ο “ελληνοχριστιανισμός” π.χ. χρησιμοποιήθηκε αφενός για να στιγματιστούν οι πολιτικοί αντίπαλοι αφετέρου ως φύλλο συκής για μια πολιτική διαχείριση εναντίον ακριβώς των ελληνικών συμφερόντων και της ελληνικής κουλτούρας;
Σήμερα βέβαια τα πράγματα έχουν αλλάξει. Είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει ούτε “καλό” ούτε “κακό”. Η μάλλον υπάρχει “κακό”: ο δογματισμός και η έλλειψη πλουραλισμού. Οι “καλοί” είναι και λίγο ύποπτοι, έτσι δεν είναι; Ετσι το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται πλέον να επικαλείται ηθικές αξίες για να κερδίσει τις εκλογές – όπως έκανε στην πρώτη, φασίζουσα, περίοδό του – ώστε στη συνέχεια να εφαρμόσει μία αντιλαϊκή πολιτική μοιράζοντας την πίτα της εξουσίας στα στελέχη του και στους πελάτες του. Μπορεί να το πράξει χωρίς να επικαλείται ηθικές αξίες.
(Δεν το πολυπαίρνει εξάλλου να αναφέρεται σε αξίες)
Πάλι χαμηλά στην κατάταξη!
- Ολα τα δεδομένα που συγκεντρώνει το κράτος χρησιμοποιούνται εναντίον αυτών που θέλουν να βλάψουν την κοινωνία. Σε δημοκρατία δε ζούμε;
- Ας δεχτούμε ότι σήμερα ζούμε σε δημοκρατία, όπως λες. Πού το ξέρεις αν ισχύει και αύριο αυτό;
Κατάταξη κρατών με την εντονότερη ηλεκτρονική αστυνόμευση για το 2008
1. Κίνα
2. Β.Κορέα
3. Λευκορωσία
4. Ρωσία
5. Αγγλία
6. ΗΠΑ
7. Σιγκαπούρη
8. Ισραήλ
9. Γαλλία
10. Γερμανία
…
17. Βέλγιο
…
28. Ελλάδα
…
Η σχετική έκθεση στα αγγλικά [Την βρήκα εδώ] Σημειωτέον ότι την έκθεση επεξεργάστηκε ιδιωτική εταιρεία. Δεν γνωρίζω για την αξιοπιστία της. Η μεθοδολογία της πάντως είναι ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική.
ΥΓ: Σύμπτωση: την ώρα που έγραφα τα παραπάνω έλαβα το ακόλουθο σπαμ:
“Διπλασιάστε τώρα τις πωλήσεις σας [πού με βρήκανε;]- Χρησιμοποιήστε την Αθόρυβη δύναμη ΤΟ DIRECT MAIL. Προμηθευτείτε τώρα διευθύνσεις – τηλέφωνα [πού τις βρήκανε;] καθώς και τις αντίστοιχες ετικέτες ή CD του πελατολογίου (target group) στο οποίο θέλετε να απευθυνθείτε…”
πράσινη αυγή
Σε δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές 2009, ο ΛΑΟΣ και οι Πράσινοι είναι αρκετά κοντά και οι δεύτεροι “απειλούν” το πρώτο. Το μύνημα είναι ότι ψήφος στους Πράσινους μπορεί να στερήσει το ΛΑΟΣ από δεύτερη έδρα ή εν πάση περιπτώσει θα είναι προτιμότερο να το ξεπεράσει.
Ακόμη κι αν είναι έτσι, ακόμη και αν δίσταζα ανάμεσα στα δύο (!) δεν μου φαίνεται αυτονόητο ότι μία εξτρεμιστική εισαγόμενη νεοφιλέλευθερη φράξια που πουλάει αντιπατριωτισμό είναι μικρότερο κακό από μία αυταρχική νεοφιλελεύθερη φράξια που πουλάει πατριωτισμό. Αν ήμουν βέβαια στον κλαδο της “πράσινης μπίζνας” τα πράγματα θα άλλαζαν. Ιδεολογία πάνω απ’όλα!
