Η σημαία στην Ακρόπολη

(περίληψη προηγουμένων: Ελλάδα, τέλη του 1944. Ο Εξαρχος, ο οποίος διαδίδει ότι τάχα στην Ελλάδα υπάρχει κατοχή, τά ’χει πάρει με τον δανδή ανηψιό του, τον Ρούλη)

- Είπα ότι άλλοι κατεβάζουνε τη γερμανική σημαία απ΄την Ακρόπολη και άλλοι παίζουν το πουλί τους.

- Και κακό είναι να παίζεις το πουλί σου, θείε; Οσο για την Ακρόπολη, με συγχωρείς αλλά δεν τα ξέρεις καλά. Η γερμανική αντιπροσωπεία είχε έρθει για επενδύσεις στην Ελλάδα. Μιλάμε για πολλά λεφτά! Ε, όσο κράταγαν οι συνομιλίες είχαμε βάλει και τη σημαία τους στην Ακρόπολη για να τους τιμήσουμε – ως φιλοξενούμενους. Μόλις τελείωναν θα την βγάζαμε, τι; εκεί θά ’μενε νομίζεις; Κι ήρθαν αυτά τα κωλόπαιδα και μάς χάλασαν τη δουλειά. Αλλά έννοια σου, μια μέρα θα τους βρούνε και θα τους χώσουνε μέσα. Για χρέη. 

Η γνώμη του Γιώργου

(περίληψη προηγουμένων: Ελλάδα, τέλη του 1944. Από το σπίτι του Εξαρχου ξεκινά μία απίστευτη φήμη: ότι η χώρα τελεί τάχα υπό γερμανική κατοχή)

Βυθισμένος στις εφημερίδες του, ο Εξαρχος είχε ξεχάσει τους καλεσμένους στο σαλόνι. Επιστρέφοντας βρήκε τον Γιώργο Θεοτοκά,  στο δεύτερο μόλις ποτήρι κρασί, να αγορεύει:

- Εί­μα­στε κο­ρε­σμέ­νοι α­πό Ι­στο­ρί­α, κου­ρα­σμέ­νοι κι α­νή­συ­χοι. Φο­βό­μα­στε την ει­ρή­νη ό­σο και τον πόλεμο.

Ο Εξαρχος ήξερε ότι ο Γιώργος αγαπούσε τις βαριές ατάκες και δεν του απάντησε. “Μπορεί και νά χει δίκιο“, σκέφτηκε, χαϊδεύοντας ένα σέρτικο Λαμίας. Που δεν θα κάπνιζε. Θέλοντας να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα στράφηκε στον κομψευόμενο ανηψιό του:

- Τι λες κι εσύ Ρούλη;

Ο Ρούλης φύσηξε αδιάφορος τα νύχια του. Τι μου είπες, θείε;

Ας προσγειωθούμε

Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο (ΙΙΙ)

(περίληψη προηγουμένων: Ελλάδα, τέλη του 1944. Από το ερειπωμένο σπίτι του Εξαρχου ξεκινά μία απίστευτη φήμη: ότι η χώρα τελεί τάχα υπό γερμανική κατοχή)

Ο Εξαρχος τη μισή μέρα ήταν χωμένος στα βιβλία ιστορίας και την άλλη μισή αποδελτίωνε παλιές εφημερίδες: είχε μόλις φτάσει στο έτος 1941. Στο απόκομμα που έκοψε σήμερα ακουγόταν η ίδια η φωνή της λογικής:

“Μια ειλικρινής συνεργασία με τους εταίρους μας θα μάς έσωζε από το χάος. Τα παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία θα έτρωγαν τουλάχιστον μια φέτα ψωμί. Οι μισθοί και οι συντάξεις θα σώζονταν. Οι ηλικιωμένοι που τρεκλίζουν στους δρόμους θα εξασφάλιζαν έστω και ένα γεύμα την ημέρα. Η κρίση είναι παγκόσμια: πώς θα σταθούμε όρθιοι μέσα στην καταιγίδα; Είναι δυνατόν να επιστρέψουμε μόνοι μας σε τροχιά ανάπτυξης; Ας προσγειωθούμε λοιπόν, αλλιώς ας πάρουμε ένα σφουγγάρι και ας σβήσουμε την Ελλάδα από το χάρτη.”

Το έβαλε στο συρτάρι. Κάποτε θα ήταν χρήσιμο, σκέφτηκε. Το συνήθιζε να αποδίδει υπερβολική αξία στα τετριμμένα

Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο (ΙΙ)

(περίληψη προηγουμένου: τέλη του 1944 και στην Ελλάδα διαδίδεται μία απίστευτη φήμη: ότι η χώρα τελεί υπό γερμανική κατοχή)

Η φήμη ξεκίνησε από το ερειπωμένο σπίτι του Εξαρχου, στην Αθήνα. Οι γείτονες το λέγανε “κάστρο”: το κοροϊδεύανε που στεκόταν μόνο του, αλλά και το ζηλεύανε που ήταν χτισμένο πάνω σε βράχο. Το κάστρο είχε γνωρίσει καλύτερες μέρες, που λέει και το κλισέ. Μέρες που τα γέλια των οργισμένων επισκεπτών κάνανε γκελ πάνω στους παλιούς τοίχους.

Τα βράδια ο Εξαρχος επιθεωρούσε όλα τα δωμάτια του κάστρου του. Το τελευταίο ήταν ένα γραφείο με έναν χάρτη κρεμασμένο στον τοίχο. Πάνω στο χάρτη ήταν καρφίτσες με τα μέρη όπου είχε φτάσει η χοντροκομμένη φήμη του για την κατοχή.

(συνεχίζεται)

Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο (Ι)

Φθινόπωρο του 1944. Οι Γερμανοί ετοιμάζονται να δώσουν το πράσινο φως για την μεταβίβαση της εξουσίας στα αστικά κόμματα ΕΑΜ και ΕΔΕΣ -υπό την υψηλή τους εποπτεία εννοείται:  εξακολουθούν να είναι οι πιο ισχυροί στην Ευρώπη. Οι Ελληνες συνεργάτες των Γερμανών, από την άλλη, ελπίζουν ότι θα συνεχίσουν να κυβερνούν.

Η ελπίδα τους δεν είναι αδικαιολόγητη: τους υποστηρίζει το εν τρίτον και πλέον του ελληνικού πληθυσμού – πολύς κόσμος τρώει ακόμη ψωμί χάρη σε αυτούς. Η ξένη οικονομική κυριαρχία μέχρι τώρα δεν ήταν τόσο δυσβάστακτη: ναι μεν πολλοί έκλεισαν τα μαγαζιά τους ή απολύθηκαν, αρκετοί τρεφόντουσαν από συσσίτια αλλά, αν εξαιρέσεις κάποιες αυτοκτονίες, οι υπόλοιποι συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, έστω και μέ κάποιες στερήσεις. Οπως και να το δείς, η μακροχρόνια συνεργασία τους με τους Γερμανούς είναι μια εγγύηση σταθερότητας. Και, σκέπτονται πολλοί, καλύτερα ν’ αποφύγουμε τα χειρότερα.

Οσο αυτά συμβαίνουν στη χώρα, διάφορες φήμες αρχίζουν να διαδίδονται. Κι η πιο περίεργη – άκου να δεις τώρα! - λέει ότι οι Γερμανοί χάνουν σιγά σιγά. Και στη χώρα, συνεχίζει η φήμη, δεν υπάρχει απλώς ξένη οικονομική κυριαρχία, αλλά κατοχή με χιλιάδες νεκρούς. Το πιο απίστευτο απ’ όλα: έξω από την Ελλάδα μαίνεται πόλεμος! 

(συνεχίζεται)

Η βραδιά που η κυβέρνηση διέλυσε τις ψευδαισθήσεις της Πατριωτικής Ένωσης

Η «Πατριωτική Ένωση» ιδρύθηκε το 1985, ενώ είχαν αρχίσει οι συνομιλίες μεταξύ του αντάρτικου FARC και της κυβέρνηση της Κολομβίας. Η εκλογική της επιτυχία, το 1986, προκάλεσε τη φυσική εξόντωση των μελών της. Απολογισμός: 2.000 – 5.000 νεκροί και χιλιάδες εξόριστοι.

Μία από τους εξόριστους είναι η Ρίτα Τομπόν. Μέλος της «Πατριωτικής Ένωσης», είχε εκλεγεί δήμαρχος της Σεγκόβια, της πρώτης πόλης σε παραγωγή χρυσού στην Κολομβία. Ηταν μάρτυρας της σφαγής της 11ης Νοεμβρίου 1988 (45 νεκροί). Διηγείται ότι ο εφιάλτης είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα. Και ότι, πριν από κάθε σφαγή, ακολουθούσαν το ίδιο σενάριο:

«Στρατός και αστυνομία με πολιτικά πήγαιναν σε απομακρυσμένες γειτονιές και πυροβολούσαν στον αέρα ή έριχναν χειροβομβίδες στους τοίχους. Μετά πήγαιναν στα δικαστήρια και στις δημοτικές υπηρεσίες και ανέφεραν ότι είχαν απωθήσει επίθεση ανταρτών. Στόχος τους ήταν να συνηθίσει ο κόσμος την κλαγγή των όπλων αλλά και την παρουσία τους. Ήταν ένα διεστραμμένο παιχνίδι. Ένα άλλο σημάδι: τη μέρα που επρόκειτο να διαπράξουν τη σφαγή, οι συνεχείς περιπολίες της αστυνομίας και του στρατού, που γίνονταν υπό το πρόσχημα της προστασίας του άμαχου πληθυσμού, σταματούσαν ξαφνικά. Η τρίτη ένδειξη που προανήγγελλε την επικείμενη τραγωδία:  τη μέρα της σφαγής αφαιρούσαν τη συνοδεία από όλους τους δημάρχους που απειλούνταν. Ετσι δεν υπήρχαν μάρτυρες ή δεν χρειαζόταν να σκοτώσουν αστυνομικό για να δολοφονήσουν τους δημάρχους».

(ακολουθούν λεπτομέρειες από τη σφαγής και τις απόπειρες δολοφονίας της δημάρχου)

Τον περασμένο Απρίλιο συστήθηκε η «Πατριωτική Πορεία», η οποία φιλοδοξεί να βαδίσει στα βήματα της «Πατριωτικής Ενωσης». Η πρώην δήμαρχος πάντως είναι σαφής: «Οσο υπάρχει ατιμωρησία, δεν υπάρχει μέλλον»

Πηγή A. Lertxundi εφημερίδα GARA, 18.05.2012 (μτφ herrk)

(στα πατάκια, γιατί έχω κάνει παρκέ)

Από τη συνάντηση Προέδρου και Μιχαλιολάκου (πηγή)

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ [...] Ευθύνη φέρουν βέβαια και Έλληνες καπιταλιστές –θα τους έλεγα- όχι απλώς κεφαλαιοκράτες, οι οποίοι [...]. Έχουν γίνει μεγάλα σκάνδαλα στο θέμα αυτό, που δεν αφορούν μόνο πολιτικούς –προς Θεού!- αφορούν και πολίτες [...]

Βεβαίως, έχω εθνική ευαισθησία, βεβαίως υπεράνω όλων η πατρίς είναι για κάθε Έλληνα πατριώτη από την «Πολιτεία» του Πλάτωνος ακόμη όπου αναφέρεται [...]

Και τώρα τα πιο σοβαρά ζητήματα:

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Πήγαινα και στον Εθνικό Αθηνών μικρός, σημειωτέον.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Περάσατε και από εκεί.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Βεβαίως, από την Ελληνορωμαϊκή με προπονητή τον Αρκουδέα, όταν ήταν ανοικτό.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Ο οποίος εξακολουθεί να…
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Είναι ακόμη. Είναι τα παιδιά του τώρα. Γιατί το πατρικό μου είναι στον Άγιο Αρτέμιο και πήγαινα με τα πόδια.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Στον Άγιο Αρτέμιο.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Δίπλα.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Εγώ πήγα στο 13ο.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Εκεί πήγα και εγώ στο 13ο.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Όταν οι Ιταλοί μας έδιωξαν. Εγώ είμαι του 7ου.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Έδιωξαν το 7ο από το Άλσος Παγκρατίου.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Μας έδιωξαν. Έκαναν στρατώνες το 7ο και πήγαμε…
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Στο 13ο, στον Άγιο Αρτέμιο. Εκεί έμεινα μέχρι την Γ’ Γυμνασίου γιατί μετά μπήκα σε Πρακτικό Γυμνάσιο.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Έμενα στη Φιλολάου ψηλά, στο 31.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Στο 147 είναι το πατρικό μου από προπολεμικά.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Μάλιστα.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, αν με θέλετε κάτι άλλο…
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Όχι. Ήσασταν σαφής.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Σας ευχαριστώ που με δεχθήκατε.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Για όνομα του Θεού, μην το λέτε αυτό.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Έναν τόσο κακό άνθρωπο.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Δεν νομίζω.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Όχι, όπως τέλος πάντων εικάζουν και λένε.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Από τη Γούβα και κακός;
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Από τη Γούβα, ακριβώς. Στα σύνορα Γούβας-Παγκρατίου μάλλον, Δικαιάρχου και Φιλολάου.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Δικαιάρχου και Φιλολάου.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Στη Γούβα στην Πλατεία Πλυτά έπαιζα μικρός.
Να μην σας κουράζω άλλο γιατί ξέρω ότι είχατε…
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Σας ευχαριστώ.
Έχω αναλάβει την υποχρέωση να σας εγχειρίσω από τον κ. Καμμένο τις θέσεις του κόμματός του.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Να είστε καλά.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Και εσείς το ίδιο.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Να είστε καλά. Την καλησπέρα μου. Χαίρετε, κύριε Πρόεδρε.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Στο καλό, κύριε Πρόεδρε.